ไม่ไหวจะรอ

ตอนที่ 1

เมียในเงา

นาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่ที่มุมห้องนั่งเล่นส่งเสียงตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง เสียงสะท้อนกังวานดังก้องคฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นสุดคลาสสิก พื้นหินอ่อนอิตาลีเย็นเฉียบภายใต้แสงสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัล ทุกอย่างในบ้านหลังนี้ถูกออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อสะท้อนบารมีของ พศิน ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับต้น ๆ ของประเทศแท้ ๆ ทีเดียว

แต่ใครเลยจะล่วงรู้ได้ ภายในใจของเจ้าเอย หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้เป็นนายหญิงของบ้านอย่างเธอแล้ว ความสมบูรณ์แบบเหล่านั้นกลับเปรียบเสมือนกรงทองที่แสนหนาวเหน็บ หาความอบอุ่นใด ๆ พอที่จะโอบกอดตัวเองเอาไว้ไม่ได้เลยสักนิด

"แง"

เสียงร้องไห้จ้าที่แผดร้องดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัด ทำให้เจ้าเอยตื่นจากภวังค์ในใจขึ้นมาได้ เธอสะดุ้งสุดตัว ก่อนรีบวางของเล่นชิ้นเล็กลงในกล่องพลาสติกแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเด็กชั้นสองของลูกสาว ภาพที่เห็นเมื่อเปิดประตูบานนั้นเปิดกว้างออก เธอพบว่า น้องเพลง ลูกสาววัยหกเดือนกำลังดิ้นรนร้องไห้โยเยอยู่บนเตียงด้วยพลังเสียงที่สามารถสะกดทุกสิ่งได้ โดยเฉพาะหัวใจรักของเธอ

แม้ว่าพศินจะจ้างพี่เลี้ยงมืออาชีพมาดูแลลูกในช่วงกลางวัน หากดูเหมือนในยามวิกาลเช่นนี้ เจ้าเอยกลับเลือกที่จะลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองมากกว่า เธอไม่ต้องการปล่อยให้ความสะดวกสบายเข้ามาควบคุมความรู้สึกอ้างว้างในหัวใจของลูก นับตั้งแต่วันที่เธอมีเจ้าตัวน้อย เธอก็ยืนกรานที่จะให้น้องเพลงได้กินนมจากเต้าของผู้เป็นแม่อย่างเธอ มากกว่าให้พี่เลี้ยงคอยดูแลป้อนนมหรือเลี้ยงดูตลอด 24 ชั่วโมงเช่นนั้น

"โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะคนดี แม่เอยอยู่นี่แล้ว"

หลังคำปลอบโยน หญิงสาวช้อนตัวทารกน้อยขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม กลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นน้ำนมอ่อน ๆ คือกลิ่นประจำตัวที่คุ้นชินมาตลอดหลายปี เจ้าเอยปลดกระดุมชุดนอนออกให้น้องเพลงได้ดื่มกินตามสัญชาตญาณ ไม่นานต่อมาเสียงร้องงอแงก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงดูดนมเป็นจังหวะของเด็กน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมอกของคนเป็นแม่อย่างเธอ

เวลานั้นเอง ที่สายตาของเธอเหลือบไปมองร่างน้อยบนเตียงกว้าง ร่างของ น้องพีท ลูกชายคนโตวัยสามขวบที่นอนคว่ำหน้าหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม ขาเล็กพาดก่ายหมอนข้างอย่างหมดสภาพหลังจากเพิ่งหยุดซนเมื่อตอนห้าทุ่มครึ่ง ทำให้เธอเผลอระบายยิ้มอ่อนออกมาได้ การรับมือกับเด็กสองวัยพร้อมกันในยามค่ำคืนแทบจะดูดกลืนพลังชีวิตของเธอไปจนเกือบหมด แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังมีความสุขเล็กๆ ในหัวใจ กับเจ้าตัวน้อยสองคนที่คอยดูแลอยู่

เจ้าเอยมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ แล้วอดที่จะยิ้มเยาะให้กับโชคชะตาตัวเองไม่ได้ ผู้หญิงในกระจกคืออดีตดาวคณะบริหารธุรกิจผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความฝัน มีอนาคตไกล และมีบริษัทข้ามชาติเสนอตำแหน่งงานให้ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ แต่เพราะคำว่ารักคำเดียวแท้ ๆ ที่ทำให้เธอยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาทำหน้าที่ภรรยา และแม่ของลูกตามคำขอร้องของผู้ชายที่รัก

"เอยลาออกมาดูแลลูกเถอะนะ เรื่องเงินไม่ต้องห่วง พี่เลี้ยงเอยกับลูกได้สบายมาก ขอแค่พี่กลับมาบ้านแล้วเจอเอยกับลูกรออยู่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับพี่"

ทุกอย่างล้วนเป็นคำหวานจากปากของผู้ชายที่เธอรัก...

5 ปี แล้วสินะที่ล่วงผ่านไป 5 ปีแห่งความหลังและความหวานชื่น ที่ท้ายสุดแล้ว ภาพเหล่านั้นก็เป็นความทรงจำ ด้วยในโลกแห่งความจริง ชีวิตหลังแต่งงานที่ไม่มีการจดทะเบียนสมรส ไม่มีการประกาศออกสื่อ ไม่มีใครในวงการสังคมรับรู้ด้วยซ้ำไป ว่าไฮโซหนุ่มอย่างพศิน จะมีลูก และภรรยาซ่อนอยู่ที่บ้าน

ภาพฝันที่เจ้าเอยเคยวางไว้ มันยิ่งกว่าวิมานในอากาศ สุดท้ายแล้วเธอกลับต้องมาใช้ชีวิตราวกับเมียในเงาที่เขาเก็บไว้หลังม่านความสำเร็จของตัวเองก็เท่านั้น

คิดถึงตรงนี้ เจ้าเอยอดที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาไม่ได้ เธอก้มลงมองน้องเพลง ลูกสาวในอ้อมกอดที่กำลังหลับ ความเหนื่อยล้าในหัวใจ ถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังอีกครั้ง เธอค่อยประคับประคอง วางลูกน้อยลงในเปลอย่างเบามือ ห่มผ้าให้ลูกทั้งสองเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยเดินลงมาที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง ครั้งนี้...เธอเลือกที่จะนั่งลงบนโซฟาหรูแบรนด์เนมตัวใหญ่ หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูเวลา เข็มนาฬิกาที่บอกเวลาตีหนึ่งสิบห้านาทีอยู่เบื้องหน้า ทำให้เธอแทบเผลอยิ้มเศร้าออกมาได้ ป่านนี้แล้ว พศินก็ยังไม่กลับมา

ปลายนิ้วเรียวที่เริ่มแห้งกร้านจากการล้างขวดนมเลื่อนดูหน้าฟีดโซเชียลมีเดียอย่างไร้จุดหมาย รูดขึ้นลงราวกับความเคยชินที่ทำอยู่บ่อยๆ ในยามที่รู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจ หากภาพหนึ่งจะไม่สะดุดสายตาให้เธอถึงกับชะงักปลายนิ้วที่จรดลงบนจอสมาร์ทโฟนนั่นในทันที พร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบไหว ชาวาบไปกับภาพข่าวบันเทิงที่พาดหัวตัวใหญ่เบื้องหน้า

เหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก ไฮโซพศินควงนางเอกสาวมินตรา ออกงานกาล่าการกุศล แฟนคลับลุ้นสถานะเกินเพื่อน

นอกจากภาพนิ่ง คือภาพคลิปวิดีโอเคลื่อนไหว ที่พศินภายใต้ชุดทักซิโด้สีดำสนิท ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงแฟลช ข้างกายของเขา ปรากฏร่างเพรียวของ มินตรา นางเอกสาวแถวหน้าในชุดราตรีสีแดงสดผ่าลึก มือเรียวสวยเกาะเกี่ยวท่อนแขนของพศินเอาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งคู่ส่งยิ้ม และหัวร่อต่อกระซิกกันราวกับโลกใบนี้มีกันอยู่เพียงแค่สองคนเท่านั้น ต่อเมื่อนักข่าวถามถึงความสัมพันธ์ พศินก็เพียงแต่ยิ้มมุมปาก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลตามสไตล์ของเขา

"เราสนิทกันครับ มินตราเป็นคนเก่ง และน่ารัก ส่วนเรื่องอื่นปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตดีกว่าครับ"

เจ้าเอยกดล็อกหน้าจอให้มืดดับลง ก่อนปล่อยโทรศัพท์ร่วงลงบนตัก ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พศินมีข่าวทำนองนี้ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาเริ่มควงมินตราออกงานสังคมถี่ขึ้นโดยอ้างว่ามันคือการตลาดที่ช่วยสร้างภาพลักษณ์ธุรกิจ แต่การตลาดจำเป็นต้องใช้สายตาที่มองกันหวานซึ้ง จนแทบจะสิงร่างกันและกันได้ขนาดนั้นเชียว