เงากะรัต

               แสงสีขาวส่องสว่างไปทั่วห้องโถงใหญ่ เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้าๆ ร่างบางเอียงคอลงเล็กน้อยคล้ายชะเง้อมองให้เห็นถึงร่างของผู้มาเยือนด้วยความสงสัยแต่ก็ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้านั้นก้าวเข้ามาใกล้อย่างสม่ำเสมอ รตีเริ่มใจคอไม่ดีนักเพราะบริเวณเคาเตอร์พยาบาลนั้นมีเพียงเธอคนเดียวที่ยืนรับบริการอยู่และในช่วงเวลาดึกสงัดเกือบเที่ยงคืน อดไม่ได้เลยที่เธอจะรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมา

              รตีค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากเคาเตอร์เพื่อมองหาที่มาของเสียง ดึกขนาดนี้ญาติคนไข้หรือคนไข้กันแน่ที่เดินไปเดินมาในเขตห้องพักผู้ป่วยแบบนี้ เสียงฝีเท้ายังคงก้าวเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่รตีกลับไม่พบเจ้าของเสียงฝีเท้านั้น เธอเดินวนไปวนมาระหว่างทางเดินเข้าห้องโถงและทางเดินหน้าห้องพักคนไข้ แต่ก็ไม่พบใครทั้งนั้นจนเลือดในกายเริ่มร้อนผ่าวด้วยความกลัว

              “รตี! เดินหาอะไรอ่า” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางเคาเตอร์ทำเอารตีที่กำลังเดินวนหาต้นเสียงนั้นถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอหันควับกลับมาที่ต้นเสียง

              “พี่ดา ตกใจหมด ทำไมมาเงียบๆ คะ”

              “พี่ต้องถามรตีไหม เดินหาอะไรอ่านานสองนานละ” หญิงสาวรีบรุดเท้าเดินกลับมาหาดาราวดี พยาบาลอาวุโสของวอร์ดทันทีพลางทำสีหน้าหวาดระแวงสุดขีด

              “มีเสียงคนเดินอ่าพี่ ตอนพี่อยู่กันในครัว หนูยืนมองตั้งนานก็ไม่เห็นใคร”

              “เวรดึกวันแรกก็แบบนี้ล่ะ คนเก่าคนแก่คงมาทักทาย ฮ่าๆๆ” ดาราวดีแตะไหล่หญิงสาวเบาๆ พลางอมยิ้มราวกับเป็นเรื่องปกติ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้รตีถึงกับขนหัวลุกซู่

              “ยังไงอ่าพี่ดา พูดแบบนี้รตีกลัวนะพี่”

              “โอ๊ยรตี...แกเรียนสายนี้มา เจอเรื่องแบบนี้ก็ปกติมั้ย ไปเตรียมจ่ายยาคนไข้ไปใกล้เวลาละ” รตีพงักหน้ารับเป็นเชิงเข้าใจ แต่ก็ยังแอบมีอาการหวาดระแวงกับสิ่งที่พบเจอเมื่อสักครู่อยู่ เธอหันมองดาราวดีที่ตอนนี้หันไปหยิบพวงมาลัยดอกมะลิที่เคาเตอร์ก่อนจะหลับตาไหว้พระพุทธรูปสีทองบนหิ้งหน้าเคาเตอร์อย่างเงียบๆ

              “คุณพยาบาลคะ พี่ปวดท้องน่ะค่ะ มียารอบดึกไหมคะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นที่หน้าเคาเตอร์ รตีหับกลับไปตามเสียงก็พบหญิงสาวร่างเล็กใส่ชุดผู้ป่วยยืนกุมท้องตัวเองอยู่ มือเล็กของเธอเกาะเคาเตอร์เรียกหาหญิงสาว สีหน้าซีดดูหมดแรง รตีรีบเดินเข้าไปดูอาการของหญิงสาวคนนั้นทันที

              “คุณผู้หญิงปวดท้องตรงจุดไหนคะ ปวดมากระดับไหน...” รตีเอื้อมมือไปที่หญิงสาวเพื่อจะตรวจดูอาการ แต่เสียงของดาราวดีกลับทำให้เธอต้องผงะออกจากหญิงสาวตรงหน้า

              “รตี แกคุยกับใครอ่า”

              “ก็คุณผู้หญิง...” รตีหันกลับไปมองก่อนจะหน้าซีดเผือด ตรงหน้าเธอตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของมดสักตัวในบริเวณนั้น แขนขาทั้งสองข้างของเธอตอนนี้แข็งทื่อรู้สึกหัวดังตื้อรู้ได้ทันทีว่าโดนดีเข้าให้แล้ว

              “ไม่ต้องพูดละ ไปพักในครัวไปเดี๋ยวพี่เฝ้าเคาเตอร์เอง ละบอกยัยว่านออกมาช่วยพี่ด้วย”

              รตีพงักหน้าตอบรับแล้วรีบเดินเข้าไปที่ห้องครัวของแผนกโดยไม่หันกลับมามองที่เคาเตอร์อีก แม้จะจบปริญญาตรีสายพยาบาลมาแต่ก็ใช่ว่าเรื่องแบบนี้จะเป็นเรื่องปกติเหมือนที่ดาราวดีพูด ถึงเธอจะมีสัมผัสที่ 6 ติดตัวมาบ้างแต่การที่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ในวันแรกของการทำงานก็ดูจะโหดเกินไปสำหรับพยาบาลอย่างเธอ

              รตีนั่งมองเงาของตัวเองในกระจก ภายในห้องครัวช่างเงียบสงัดด้วยเป็นช่วงเวลาที่ดึกดื่นและมันสร้างความวังเวงชวนให้หวาดกลัวในความเงียบที่เกิดขึ้น ร่างบางจ้องมองเงาตัวเองในชุดพยาบาลสีขาวสะอาด ใบหน้ารูปไข่เรียวสวย คิ้วเข้ม ตาโตกลมสีเทาอ่อนเจือความกังวลใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่ จมูกโด่งเป็นสันได้รูปรับกับริมฝีปากอมชมพูอวบอิ่ม เธอเอามือลูบหน้าตัวเองให้ตื่นตัวขึ้น แม้จะคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังไงก็ยังไม่สามารถอธิบายในสิ่งที่เกิดขึ้นได้

              “ได้ข่าวว่าโดนดีเหรอรตี” แพรววา ผู้ช่วยพยาบาลเดินยิ้มร่าเข้ามาแตะไหล่เธอเบาๆ ก่อนนั่งลงข้างๆ และหยิบน้ำขึ้นมาดูด

              “แพรววา เธอเคยโดนป่ะ ฉันเห็นจริงๆ นะเมื่อกี้”

              “ลักษณะเป็นยังไงไหนลองเกริ่นสิ”

              “ตัวเล็กๆ สูงประมาณ 150 กว่า ผิวขาว ผมยาวใส่ชุดคนไข้” แพรววาหน้าถอดสีทันทีก่อนจะวางแก้วน้ำลงและขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เธอ

              “บอกปวดท้องมาก ขอยาใช่มั้ย” รตีพงักหน้าช้าๆ

              “ชัดเลย...อึ๊ก” แพรววาทำหน้าเจื่อนๆ พลางกลืนน้ำลายลงคอดังจนรตีได้ยินเสียง แพรววาหันมองซ้ายมองขวาก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้รตีเพื่อกระซิบข้างหู

              “พยาบาลใหม่เจอผู้หญิงคนนี้ทุกคน แต่แปลกที่...ที่...”

              เคล้งงงง......

              ทั้งคู่สะดุ้งโหย่งพลางถลาเข้าไปกอดกันแน่น หันมองตามเสียงก็พบโถวเสิร์ฟขับถ่ายของคนไข้ร่วงลงที่พื้นหน้าห้องน้ำแบบหาต้นสายปลายเหตุไม่ได้  รตีรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบโถวดังกล่างขึ้น ร่างบางหันไปมองแพรววาที่ตอนนี้หน้าเสียมากๆ อยู่

              “เราเปลี่ยนเรื่องคุยกันเหอะ ลางไม่ค่อยดีละ” แพรววารีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูและไม่พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอีก และนั่นยิ่งทำให้รตีเกิดความสงสัยในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่นี่ แต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้แทนที่จะถามอะไรออกไปอีก

              พยาบาลเวรเช้าต่างทยอยเดินเข้ามาลงเวลาเข้างาน รตีนั่งรอพี่ๆ ส่งเวรให้เวรเช้าต่อ จังหวะที่กำลังนั่งอ่านรายชื่อคนไข้ในวอร์ดเพื่อส่งเวรนั้นหางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างบางร่างเดิมที่คุ้นชินตาเมื่อคืน ร่างนั้นกำลังยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงเคาเตอร์ ดวงตาจ้องเขม่นมองมายังเธอจนรู้สึกได้ รตีรีบหันควับกลับไปมองทันทีแต่ก็ไม่พบกับอะไรนอกจากความว่างเปล่า หญิงสาวใจเต้นแรงด้วยความตกใจใบหน้าเธอตอนนี้ซีดผาดด้วยความกลัวจนเพื่อนสาวคนสนิทของเธอเอื้อมมือมาจับมือเธอเบาๆ

              “แกเป็นไรป่าวรตี หน้าซีดเลย” นิสาจับไหล่เพื่อนสาวเบาๆ เมื่อเห็นท่าทีที่ดูรุกรี้รุกรนผิดปกติ

              “ฉันอยากกลับบ้านอ่าสา ตั้งแต่เมื่อคืนละ...อยู่ไม่เป็นสุขเลยเจอแต่อะไรนักไม่รู้”

              “เจออะไรแก”

              “แกจะเชื่อมั้ย ถ้าฉันจะบอกว่า...”