ログインไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าท้าทายคนอย่างรามิล หากไม่อยากคลานลงจากเตียงในวันถัดมา สภาพของเธอตอนนี้ไม่สู้ดีนัก ยังคงนอนนิ่งเป็นผักบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนโทนสีดำ โดยมีรามิลนอนหลับอยู่ข้างกาย เธอนอนตะแคงมองใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรเหมือนฟ้าประทานมา หากแต่นิสัยสวนทางกับหน้าตาโดยสิ้นเชิง รามิลคือผู้ชายใน
(พี่อันอยู่ไหน ทำไมไม่กลับบ้าน) เธอมองซ้ายและมองขวาอย่างระแวงกลัวรามิลเดินเข้ามา คำถามของอัยย์ทำให้เธอคิดหนัก ไม่ได้กลับบ้านราวสามวันได้แล้ว วันแรกที่บอกอัยย์ เธอบอกว่านอนค้างกับเพื่อน ส่วนอีกสองวันไม่ได้บอก อัยย์ก็มีส่งข้อความมาถามว่าอยู่ไหน กลับบ้านเมื่อไหร่ อัยย์ชอบบอกว่าเธอทำตัวเหมือน ‘แม่คนที
ถึงจะดูโรคจิต… แต่เธอชอบ “ซี๊ดด สีหน้าเธอตอนนี้โคตรร่าน แต่ฉันชอบ” พรึ่บ! “อ๊ะ!” อุทานร้องเสียงหลง เมื่อถูกรามิลผลักให้นอนราบลงเตียง มองเขาที่กำลังใช้ริมฝีปากฉีกซองถุงยางอนามัยอย่างช่ำชองพร้อมหัวใจที่เต้นแรง “คืนนี้เธอต้องเป็นทาสฉัน เธอต้องเชื่อฟังเจ้านายอย่างฉัน…” เธอมองรามิลที่หยิบเนกไทมา ลอบ
การผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี อ้อมถูกย้ายไปห้องพักฟื้น และมีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแลอย่างใกล้ชิด อัยย์รีบโทรหาพี่สาวเพื่อบอกเรื่องนี้ด้วยความดีใจ อันดาที่ป่วยอยู่แทบหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หลังจากรู้ว่าการผ่าตัดของแม่ผ่านไปได้ด้วยดี เธออยากไปโรงพยาบาลตอนนี้ ทว่าถูกรามิลสั่งห้าม ป่วยอยู่บวกกับอาการยังไม่ดีขึ้