BAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |

"แก้วมาถ่ายรูปกัน"

"อืม" 

รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าจิ้มลิ้มปรากฏ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเผยอออกเล็กน้อยให้เห็นฟันขาวสะอาดด้านใน เด็กสาวในชุดครุยสีแดงวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเพื่อนที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อน

ก้านแก้วส่งยิ้มหวานให้กล้องที่กำลังกดชัตเตอร์จนเกิดแสงแฟลชก่อนจะได้ภาพนิ่งตามอิริยาบถท่าทางของแต่ละคน เธอวางมือลงบนไหล่บางของเพื่อน ก้มใบหน้าลงมองรูปที่ถ่ายออกมาอย่างพึงพอใจ เห็นได้จากรอยยิ้มที่กว้างจนตาหยีนั้นแล้วพลอยทำให้คนมองใจสั่นยิ้มตาม

"เฮ้อ! จบแล้วเราก็ต้องถูกส่งไปเรียนต่อเมืองนอก ไม่อยากไปเลยอะ"

"ฟ้าไม่อยากไปเหรอ ทำไมไม่ลองคุยกับพ่อแม่ดูล่ะ"

"คิดว่าเราไม่คุยหรือไง เราพูดจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้วแต่พวกท่านก็ไม่ยอมรับฟังเราเลยอะ เราเหนื่อยจะพูดแล้ว"

ฟ้าครามก้มใบหน้าลงวางสองมือที่ถือกล้องถ่ายรูปไว้บนหน้าตัก ยกมือขึ้นมาขยับแว่นตาเล็กน้อยก่อนจะเอียงใบหน้าหงอยไปซบบนไหล่เพื่อน

"อย่างน้อยฟ้าก็ยังมีพ่อแม่ให้คอยพูดคุย ดูอย่างเราสิไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่หน้าตาเป็นยังไง ท่านจะเป็นคนยังไงเรายังไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำ"

"แก้ว~ เราขอโทษนะที่ทำให้แก้วคิดมาก เราจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้ว"

"บ้าน่า เราไม่ได้คิดมากสักหน่อย เราแค่จะบอกว่าฟ้าดีแล้วที่มีพ่อแม่อยู่เคียงข้าง และถึงเราจะไม่มีพ่อแม่แท้ๆ แต่เรา.. เรายังมีพี่ชาย มีคุณแม่โอลิเวียคุณพ่อเบรย์เดน แค่นี้เราก็ดีใจมากแล้ว"

"หือ~ เราต้องคิดถึงแก้วมากแน่ๆ เลย แล้วนี่แก้วจะไปเรียนต่อกรุงเทพตามที่คุณแม่โอลิเวียท่านบอกจริงๆ เหรอ"

"อื้ม เราจะเดินทางในอีกสองวัน ถึงตอนนั้นเราก็คงไปส่งฟ้าไปเมืองนอกไม่ได้แล้ว"

"ไม่เป็นไรเราโทรคุยกันได้นี่ เอาเบอร์ฟ้าไปถ้าไปถึงกรุงเทพแล้วแก้วซื้อโทรศัพท์ก็โทรหาฟ้าได้เลย"

ร่างเล็กควานมือเข้าไปในกระเป๋านักเรียนบนโต๊ะหินอ่อนหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาวางด้านหน้า มือบางฉีกกระดาษมุมบนออกจากสมุดโน๊ตเล่มเล็กเขียนเบอร์ส่วนตัวลงไปก่อนจะส่งยื่นให้เพื่อน

"อื้ม เราจะโทรหาทันทีเลย แต่ขอคุณแม่เราซื้อโทรศัพท์ให้ก่อนนะ"

"เค เราจะรอสายจากแก้วนะ"

ก้านแก้วก้มลงมองตัวเลขสิบหลักในกระดาษ เธอยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหย่อนมันเก็บลงในกระโปรงด้านในชุดครุย ดันตัวขึ้นจากเก้าอี้หินอ่อนเมื่อได้สัญญาณจากระฆังโรงเรียนเรียกรวมตัว 

มือน้อยคว้าจับมือบางของเพื่อนมาจูงกันเดินเข้าไปรวมตัวกันในหอประชุมใหญ่ โดยที่วางกระเป๋าไว้ตามเดิมรวมกับเพื่อนคนอื่นๆ ที่ต่างทยอยกันเดินไปยังหอประชุมเช่นกัน

หลังพิธีการรับใบจบการศึกษาเสร็จสิ้น นักเรียนต่างทยอยกันกลับเข้าหอพักเตรียมตัวเพื่อกลับบ้านในวันรุ่งขึ้น โดยจะเหลือเพียงเด็กส่วนน้อยที่ยังคงพักอาศัยอยู่ในโรงเรียนเท่านั้น

โรงเรียนคริสต์หญิงล้วนในจังหวัดเหนือสุดของประเทศ ได้รับเลือกให้เป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดเรื่องการอบรมมารยาทและกิริยา ด้วยทางโรงเรียนจะมีหอพักไว้สำหรับนักเรียนที่เข้ามาเรียนทำให้ทุกคนต่างได้รับการดูแลอบรมตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้าตรู่จนถึงหัวถึงหมอนในเวลาดึกทุกวันเท่าเทียมกัน

 ทุกอย่างเป็นไปตามกฎเกณฑ์ที่โรงเรียนกำหนด ทางโรงเรียนจะรับเด็กที่ด้อยโอกาส หรือเด็กที่ไม่มีผู้ดูแลเข้ามาอยู่อาศัยประจำโดยจะมีผู้ใหญ่ใจบุญรับเป็นพ่อแม่บุญธรรมคอยส่งเสริมเพื่อเติมเต็มความอบอุ่นให้แก่เด็กๆ จนสำเร็จการศึกษา... และก้านแก้วเองก็เป็นหนึ่งในเด็กจำพวกนั้น

เธอถูกทิ้งไว้หน้าโรงเรียนเมื่อสิบแปดปีก่อน ทารกผิวขาวอมชมพูบอบบางราวกับเป็นลูกผู้ลากมากดีแต่กลับถูกทอดทิ้งไว้ตามลำพังในค่ำคืนอันเดียวดาย จนยามที่ตรวจตรามาเจอเข้าถึงได้นำเข้ามาในเขตโรงเรียน เด็กน้อยในวันวานเติบโตเป็นเด็กสาวรูปร่างบอบบางผิวขาวสุขภาพดี ดูผิวเผินแล้วเธอเหมือนตุ๊กตาเดินได้ซ้ำ

"แก้วมีคนมาหารออยู่ห้องปกครอง"

"อ๋อ... จ้า"

ก้านแก้วนิ่วคิ้วคิดครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา เธอจำได้ว่าคุณแม่โอลิเวียบอกว่าวันนี้จะมารับเธอเดินทางไปกรุงเทพพร้อมกัน เธอได้เตรียมตัวรอแล้วและได้เอ่ยร่ำลาผู้ดูแลเรียบร้อยแล้วด้วย

เด็กสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องปกครองที่มีใครบางคนรออยู่ เธอยังคงจำได้ว่าคุณแม่โอลิเวียเป็นคนอบอุ่นเพียงใด รอยยิ้มอบอุ่น กอดอุ่นๆ แถมยังรักเธอมากด้วย ทุกปีท่านจะมาหาเธอทุกสิ้นปีเพราะท่านบอกว่าเป็นวันหยุดยาวปีใหม่ ระหว่างเดือนก็มีโทรมาหาบ้างตามเวลาท่านว่าง แค่คิดว่าจะได้กอดร่างบางของคุณแม่ใจดีใจก็เต้นรัวตื่นเต้นเพราะปีที่แล้วท่านติดธุระมาหาเธอไม่ได้ แต่เธอก็เข้าใจท่านดีไม่ได้ติเตียนทั้งต่อหน้าและลับหลังสักนิด

เท้าเล็กก้าวเข้ามาด้านใต้อาคาร กวาดสายตามองหาคนที่ต้องการพบแต่ก็ยังไม่เจอใคร เธอเดินเข้าไปลึกด้านในอีกนิดก็ต้องยกมือขึ้นปิดจมูกไว้พลางนิ่วหน้าอย่างไม่ชอบใจเมื่อกลิ่นบุหรี่ไม่น่าพึงใจคละคลุ้งลอยเต็มอากาศ

"ในเขตโรงเรียนห้ามสูบบุหรี่นะคะ คุณไม่เห็นป้ายเหรอ"

"..."

ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังกว้างนิ่งนิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังด้านป้ายสัญลักษณ์ เธอไม่รู้ว่าเขาคนนั้นอ่านไม่ออกหรือมองไม่เห็นป้ายจริงๆ กันแน่ ร่างสูงกำยำของชายหนุ่มอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อยังคงยืนหันหลังนิ่ง ควันขาวยังคงถูกสูบลอยขึ้นฟ้าราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่คนตัวเล็กบอกกล่าวก่อนหน้าเลย

"คุณคะหนูพูดกับคุณอยู่นะ"

"...น่าเบื่อฉิบ"

"...."

มือหนาโยนก้นบุหรี่ในมือลงบนพื้น ใช้เท้าหนักบดขยี้จนแหลกละเอียดแตกออกเป็นเศษ ค่อยๆ หมุนตัวหันกลับมามองเจ้าของเสียงหวานแต่น่ารำคาญด้านหลังด้วยใบหน้าตึงนิ่งไม่สบอารมณ์

เด็กสาวมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มด้านหน้าด้วยใจสั่นระรัว เธอไม่รู้ว่าอาการแบบนี้คืออะไรแต่ตอนนี้เหมือนหัวใจเธอจะเต้นแรงจนการหายใจติดขัด มองใบหน้าคมคายหล่อเหลาไม่ละสายตา

"หนูแก้ว อยู่นี่เองมัมตามหาตั้งนาน"

เสียงแหลมเรียกดึงสติเล็กน้อยให้ละสายตาออกจากใบหน้าคมคาย ก้านแก้วเอี้ยวตัวกลับมาด้านหลังเห็นผู้อุปการะยืนยิ้มส่งมาให้ถึงได้ก้มใบหน้าลงเก็บอารมณ์แปลกๆ ไว้ หมุนตัวหันกลับมาเดินเข้ามากอดเอวบางไว้

"คุณแม่"

"หื้ม... ไม่เจอกันปีเดียวโตเป็นสาวแล้วสวยเชียว"

"...."

"จะทำอะไรก็ทำเร็วๆ ผมมีธุระจะไปจัดการต่อ หรือไม่มัมก็เรียกให้ไอ้พอลให้มารับกลับแล้วกัน"

.

.

.