เข้าสู่ระบบคริสต์เลื่อนต่ำลง มือแข็งแรงเปิดขาให้กอหญ้าเปิดทางให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติความหวานของกุหลาบชุ่มฉ่ำนั้น คริสต์แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง เมื่อโพรงสาวของกอหญ้าเรียกร้องให้เขาลิ้มลองจนคริสต์อดทนรอต่อไม่ไหว เขาจู่โจมกลีบสาวที่ทำให้กอหญ้าร้องลั่น ซึ่งเธอแยกไม่ออกว่าคืออะไร เพราะคริสต์จู่โจมเธออย่างทารุณกรรมในแง่ความรู้สึกที่กอหญ้าคิดว่ามันเสียวพุ่งชนหัวใจของเธอจนกระตุกและกระตุ้นให้หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นจนเธอคิดว่าควบคุมมันไม่ได้
กอหญ้าร้องครางเสียงดัง เมื่อกลีบสาวของเธอถูกดูดและกัด แต่ไม่แรงเท่ากับยอดเกสรความอวบอูมที่เธอเจอมาก่อนหน้านี้ สองมือของกอหญ้าดึงรั้งผ้าปูที่นอนเมื่อลิ้นของเขาระเลงหยอกล้อกับยอดเกสรดอกกุหลาบส่วนตัวของเธอ และคริสต์ให้เวลากับการกระทำนี้นานเหลือเกิน จนกอหญ้าอดทนต่อไปอีกไม่ได้
“กรี๊ดดดด....” กอหญ้าร้องออกมา พร้อมกับปลดปล่อยธารน้ำออกมาให้กับคริสต์ที่เขาทั้งเลีย และใช้ลิ้นล้วงเข้
“ก็ตอนนั้นพี่ไม่อยากโดนปฎิเสธ...แต่ เอ๊ะ!!! หญ้าพูดเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเป็นเรื่องที่พี่แต่งขึ้น” “ใช่...และหญ้าก็ไม่คิดจะปฎิเสธพี่คริสต์ในคืนนั้นด้วย” คริสต์ยิ้มออกมา ดึงกอหญ้าเข้ามาใกล้ และจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากนั้นอย่างอ่อนโยน “ดีใจจัง!...” คริสต์ยิ้มออกมา และมองเข้าไปในดวงตาของกอหญ้า “หญ้ารักพี่คริสต์นะคะ...ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้” “พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันนะ” กอหญ้ายิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ย... “หญ้าคิดว่าพี่คริสต์จะขอ หรือชวนหญ้าแต่งงานกันเสียอีก”
++ ตอนพิเศษ ++‘งานรับปริญญา’ “ยิ้มหน่อยซิค่ะ....” กอหญ้ากระซิบบอกคริสต์ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ริต้าพยายามจะขับรถชนกอหญ้าครั้งนั้น ทำให้คริสต์ที่ถูกคืนความทรงจำวัยเด็ก รอยยิ้มของเขาก็มักจะเกิดขึ้นน้อย แต่เขาจะยิ้มออกมาทุกครั้งที่กอหญ้าเอ่ยขอ และเรียกร้องจากเขา ‘รอยยิ้ม’ พิศาลทำหน้าที่เป็นตากล้อง กอหญ้ามีความสุขเพราะวันนี้ไม่ใช่เป็นเพียงวันรับพระราชทานปริญญาบัตร แต่วันที่ครอบครัวของเธอพร้อมหน้า แม่ของเธอมาร่วมแสดงความยินดีกับเธอในฐานะแม่ อันโตนิโอยิ้มเมื่อตากล้องนับสามภาพถ่ายพ่อแม่ลูกภาพถ่ายใบแรกที่กอหญ้าก็มีในที่สุด “...แค่นี้พอแล้วค่ะ” กอหญ้าพึมพำกับอันโต ที่มีแต่คนเป็นพ่อเท่านั้นที่เข้าใจประโยคนั้นของกอหญ้า “...พ่อไม่ต้องทำอะไรที่มากกว่าที่ทำอยู่ เท่านี
“พี่ดีใจ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หญ้ามาเป็นของพี่คนเดียว ทั้งตัวและหัวใจ...พี่ควรขอบคุณหญ้าที่มีงานเขียน ‘พ่ายกลซาตาน’ เพราะงานเขียนชิ้นนี้ทำให้เราสองคนได้เจอกัน” “และหญ้าก็พ่ายแพ้กับซาตานตนนี้ ที่ทำทุกอย่างให้ร่างกายนี้เป็นของซาตานตนนี้” “และตอนนี้ก็กำลังจะเกิดขึ้นเพราะพี่อยากทำอะไรกับร่างกายนี้เหลือเกิน” กอหญ้ายิ้ม และโอบรอบคอแข็งแรงนั้น แนบกายเปลืือยเปล่ากับกายเปลือยเปล่าที่ร้อนลุ่มของคริสต์ “หญ้าต้องการพี่คริสต์ค่ะ” “คนเดียว” “ค่
กอหญ้าขับรถกลับคอนโดไปเงียบๆ โดยมีคริสต์นั่งเคียงข้างอยู่ เขายอมทำตามที่เธอบอกว่า “เราควรกลับได้แล้วค่ะ” คริสต์ไม่ได้ขับรถมา นั้นเป็นสิ่งที่ดีที่คริสต์ควรปฎิบัติ เมื่อสภาวะจิตของเขายังไม่ได้รับการรับรองจากแพทย์ว่าเขาเป็นปกติแล้ว กอหญ้าไม่ได้กลัวเขา แต่ห้าวันที่เขาและเธอต้องห่างกันโดยมีปัจจัยเหตุผลที่ต่างรู้ดี มาขวางกั้นเธอกับเขาไว้ คริสต์ที่ถึงแม้จะนั่งเงียบๆ แต่คริสต์รู้สึกไม่พอใจที่กอหญ้าปฎิบัติกับเขาเหมือนกับว่าเขาป่วย เป็นพวกจิตไม่ปกติ โดยที่คริสต์หลงลืมไปว่าตัวเองเป็นฝ่ายสร้างกำแพงขวางกั้นกอหญ้าก่อนต่างหาก“พี่คาดว่าจะเจออันโต” “พ่อกลับมิลานแล้วเมื่อเช้านี้” “ระวังตัวจังเลยนะ” คริสต์เหน็บแนมกอหญ้า เมื่อเขากับเธอยืนห่างกันหลายเมต
‘วันรุ่งขึ้น’ “เดินทางปลอดภัยนะคะ...หญ้ารักพ่อนะคะ” กอหญ้าจุ๊บแก้มอันโต ณ ที่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ และไปกอดกิ๊ก “ฝากดูแลพ่อของหญ้าด้วย” “แน่นอนจ๊ะ เป็นสิ่งที่เต็มใจทำให้อย่างสุดหัวใจ...ว่าแต่หญ้าแน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้?” กิ๊ก ต้องถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเธอและอันโตต้องกลับมิลานตามความต้องการของกอหญ้า “แน่ใจ!!!…ไม่ต้องเป็นห่วงหญ้า ทั้งสองคนกลับไปนะดีแล้ว มีอะไรที่ต้องทำที่นั่น อย่าให้หญ้าเป็นภาระเลยนะคะ...หญ้าดูแลตัวเองได้”“หญ้าไม่ใช่ภาระของพ่อ...รู้ใช่มั้ย?” “ค่ะ...หญ้าขอโทษ หญ้าอยากให้อันโตมีความสุข มีชีวิตของตัวเองบ้าง
“ใช่!…หญ้ายอมรับว่าหญ้าคิดแบบนั้น แต่หญ้าเลือกที่จะอโหสิให้กับทั้งสองคนนั้น...แล้วพี่คริสต์ล่ะ เขาจะคิดอย่างไร เพราะพี่คริสต์เคยหลอกลวงคุณริต้า เพียงแค่ต้องการเอาคืนเธอที่เคยทิ้งเขาไปหาเฟรเดลิค” อันโตสบตากับกิ๊ก บ่งบอกว่าเข้าใจตรงกัน คริสต์ มาร์ติน เชียร์เลอร์ คงจะเครียดและเป็นทุกข์มากตอนนี้ที่ตัวเองเป็นสาเหตุให้คนสามคนต้องเสียชีวิตรวมถึงหญิงสาวนามว่าเทเรซ่าอีกล่ะ และหนึ่งคนที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยในเหตุการณ์เฉียดตายมาแล้ว ‘กอหญ้า’ “ถ้าสื่อรู้เรื่องนี้เข้า...ซาตาน คงเป็นฉายาใหม่ของคุณคริสต์เป็นแน่” กิ๊กพึมพำออกมา “หญ้ารู้แล้วใช่มั้ยว่าจะต้องทำยังไงต่อไป?” อันโตเอ่ยถามกอหญ้าตามสัญชาติญาณความเป็นพ่อที่รู้จักลูกสาวคนนี้ของเขาเป็นอย่างดี “พรุ่งนี้หญ้







