ป๊าคะ... ได้โปรดอย่าเรียกหนูว่าลูก

เสียงพายุฝนโหมกระหน่ำอยู่ภายนอกหน้าต่างกระจกบานมหึมา ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในค่ำคืนนี้มืดมิดไร้แสงดาวมีเพียงแสงแลบแปลบปลาบของสายฟ้าที่ผ่าลงมาเป็นระยะ สะท้อนให้เห็นเงาร่างเล็กของหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า

ลินดา ยืนนิ่งงันเท้าเปล่าเปลือยจิกแน่นลงบนพรมขนสัตว์หนานุ่มเพื่อระงับความประหม่าที่กำลังกัดกินหัวใจ ชุดนอนผ้าซาตินสีครีมตัวบางที่สวมอยู่ไม่อาจให้ความอบอุ่นได้เพียงพอ เมื่อเทียบกับความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านออกมาจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำขลับเบื้องหน้า

ซีค หรือที่เธอเรียกเขามาตลอดสิบห้าปีว่า "ป๊า"

เขาคืออัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการธุรกิจ เป็นเจ้าของนัยน์ตาสีอำพันที่ดุดันและทรงอำนาจ โดยปกติแล้วดวงตาคู่นั้นมักจะมองเธอด้วยความเอ็นดูและความห่วงใยในแบบฉบับของผู้ปกครองที่เคร่งขรึม แต่ในค่ำคืนนี้มันกลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าใจหาย

กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขานั่นก็คือกลิ่นไม้ซีดาร์และไอฝนที่เคยทำให้ลินดารู้สึกปลอดภัย บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายกดดันของนักล่าที่ทำให้สัญชาตญาณในตัวเธอกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

“ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอน” เสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบงัน มันราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์แต่กลับทรงพลังจนลินดาสะดุ้งเฮือก

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตวัย 20 ปีก้าวเท้าเข้าไปหาเขาช้าๆ มือเรียวเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

“หนูนอนไม่หลับค่ะ” เสียงของเธอสั่นเครือ “เพราะหนูมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกป๊า”

ซีคละสายตาจากแก้ววิสกี้ในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่เขาเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เธอยังเป็นเพียงทารกตัวแดงๆ บัดนี้เด็กน้อยคนนั้นเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวที่งดงามราวกับภาพวาด เรือนผมยาวสลวย ผิวขาวเนียนละเอียดและกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวที่เริ่มรุนแรงขึ้นตามวัยสาว มันเป็นกลิ่นที่เริ่มรบกวนสมาธิและการควบคุมตัวของเขามากขึ้นทุกวัน

“เรื่องอะไร” เขาถามสั้นๆ พยายามข่มเสียงให้เป็นปกติทั้งที่ภายในใจกำลังปั่นป่วน

ลินดากัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด เธอเดินไปหยุดตรงหน้าเขา คุกเข่าลงช้าๆ บนพรมแล้ววางมือเล็กๆ ลงบนหน้าตักแกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นวาบจากฝ่ามือของเธอทำให้กล้ามเนื้อของซีคเกร็งเครียดขึ้นมาทันที

“หนูไม่อยากเป็นลูกสาวของป๊าอีกต่อไปแล้วค่ะ”

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องหยุดนิ่ง ซีคขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง

“พูดจาเหลวไหลอะไร” เขาตำหนิเสียงเข้มพยายามจะดึงมือเธอออก “เมาหรือไงลินดา กลับไปนอนซะ”

“หนูไม่ได้เมา!” เธอโพล่งออกมาพร้อมสู้สายตาเขาอย่างไม่ลดละ ดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอสะท้อนภาพใบหน้าของเขาชัดเจน “ป๊าก็รู้ว่าหนูหมายถึงอะไร ป๊าก็รู้ว่าเราไม่ใช่พ่อลูกกันจริงๆ เลือดของหนูไม่ใช่สีเดียวกับป๊า นามสกุลที่หนูใช้ก็แค่สิ่งที่ป๊ามอบให้ เพราะที่จริงแล้วหนูเป็นแค่เด็กกำพร้าที่ป๊าเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น”

“แล้วมันต่างกันตรงไหน!” ซีคตวาดลั่นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนลินดาต้องเงยหน้ามอง ร่างกายสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทะมึนทาบทับร่างเธอ

“ฉันเลี้ยงเธอมา ป้อนข้าวป้อนน้ำ ส่งเสียให้เรียน สอนให้เดิน สอนให้พูด เพราะฉะนั้นฉันคือพ่อของเธอ และนั่นคือความจริงข้อเดียวที่เธอต้องจำใส่สมองเอาไว้!”

“แต่หนูไม่ได้รักป๊าแบบพ่อ!”

เสียงตะโกนของลินดาขาดห้วงกลายเป็นเสียงสะอื้น เธอลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขา ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานปีระเบิดออกมาในที่สุด

“หนูรักป๊า!!! รักแบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งรักผู้ชายคนหนึ่ง แล้วก็รักมาตลอด ป๊าไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่คะ! สายตาที่หนูมองป๊า ความห่วงใยที่หนูมีให้ มันเกินคำว่าลูกไปตั้งนานแล้วนะคะ”

เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขามากขึ้นกว่าเดิมแล้วบรรจงวางมือทาบลงบนอกซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจของอัลฟ่าหนุ่มที่กำลังเต้นแรงผิดจังหวะ

“และหนูก็รู้ว่าป๊าก็รู้สึกเหมือนกัน” เธอกระซิบเสียงแผ่ว “กลิ่นของป๊ามันบอกหนูว่าป๊ากำลังต้องการหนูเหมือนกัน”

ซีคชะงักกึกราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบลงมาที่กลางใจดำของตนหลังจากที่ได้ยินคำพูดของหญิงสาวตรงหน้า เขารู้ดีว่าเธอพูดถูก สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขามันคำรามก้องร้องเรียกหาเธอมานานแล้ว เพราะยิ่งเธอโตขึ้น กลิ่นฟีโรโมนของเธอก็ยิ่งยั่วยวนจนเขาแทบคลั่ง แต่เขามีศีลธรรมเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามคอเอาไว้

เขาคือผู้ปกครอง

ส่วนเธอคือเด็กในปกครอง...

มันคือบาปที่ไม่อาจให้อภัยได้

ซีคหลับตาลงพลางขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง มือหนาคว้าข้อมือเล็กของลินดาแล้วกระชากออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนเธอเซถลา

“หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วลินดา” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบเสียดแทงกระดูก “สิ่งที่เธอรู้สึกมันก็แค่ความหลงผิดของเด็กวัยรุ่นที่แยกแยะความผูกพันไม่ออก เธอคิดว่าความใกล้ชิดคือความรัก แต่มันไม่ใช่”

“ไม่ใช่เหรอคะ” ลินดาส่ายหน้าทั้งน้ำตา “หนูรู้ใจตัวเองดีค่ะ!”

“เธอไม่รู้อะไรเลยต่างหาก”

“ทำไมหนูรักป๊าไม่ได้ล่ะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงที่ร้าวราน ดวงตาใสบริสุทธิ์แต่ดื้อรั้นจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาเศษเสี้ยวของความรักที่เธอเคยสัมผัสได้

ซีคมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนลึก เขาอยากจะดึงเธอเข้ามากอดแล้วจูบซับน้ำตาให้ และบอกว่าเขาก็รักเธอแทบขาดใจแต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะถ้าเขาก้าวข้ามเส้นนี้ไป ชีวิตบริสุทธิ์ของเธอจะถูกทำลายด้วยความเห็นแก่ตัวของเขา

ดังนั้นเขาจึงต้องตัดไฟแต่ต้นลมแม้จะต้องทำร้ายหัวใจตัวเองและหัวใจของเธอก็ตาม

ซีคเชยคางเธอขึ้นเพื่อบังคับให้สบตาพลางใช้นิ้วโป้งไล้แผ่วเบาที่ริมฝีปากสั่นระริกนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่เป็นเหมือนกับคำสั่งประหารออกมา

“เส้นกั้นระหว่างพ่อกับลูกมันไม่มีวันข้ามไปได้แม้เพียวก้าวเดียวก็ตาม”

“ทำไมล่ะคะ”

“หนูรู้ไหมว่าคำว่าป๊าหมายถึงอะไร”

“...” ลินดาสะอื้นไห้รอฟังคำตอบด้วยความหวังอันริบหรี่

“มันหมายถึงกำแพงที่สูงเสียดฟ้า หมายถึงความรับผิดชอบ และหมายถึงความสงสาร” ซีคโกหกคำโตด้วยใบหน้านิ่งเฉย “ฉันเก็บเธอมาเลี้ยงเพราะสงสาร ไม่ได้เก็บมาเพื่อทำเมีย อย่าลดค่าตัวเองไปมากกว่านี้เลยลินดา แค่นี้ฉันก็ลำบากใจที่จะมองหน้าเธอมากพอแล้ว”

คำพูดของซีคกรีดแทงหัวใจของลินดาจนยับเยิน ความหวังทั้งหมดพังทลายลงตรงหน้า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งของไร้ค่ากลายเป็นภาระที่เขาทนแบกรับมาตลอดเวลา

“สำหรับป๊า หนูเป็นได้แค่นั้นเหรอคะ” เสียงของเธอเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน “เป็นแค่ภาระที่น่าสมเพชเหรอคะ”

ซีคหันหลังให้เธอทันทีเพราะไม่อาจทนมองสายตาตัดพ้อนั่นได้อีกต่อไป เขากำหมัดแน่นพลางเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อเตือนสติตัวเองไม่ให้หันกลับไปกอดเธอ

“ใช่” เขาตอบสั้นๆ ห้วนกระชับ “กลับไปที่ห้องซะ โยนความรู้สึกบ้าๆ นั่นทิ้งไปซะ แล้วพรุ่งนี้เช้าอย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก จนกว่าเธอจะสำนึกได้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะอะไร”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้างอีกครั้งมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของลินดาที่ดังก้องแข่งกับเสียงฝน หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างที่เธอเคยขี่เล่นในวัยเด็ก แผ่นหลังที่เคยปกป้องเธอจากฝันร้าย แต่ในวันนี้แผ่นหลังนั้นกลับกลายเป็นกำแพงหนาที่ปิดกั้นเธอออกจากโลกของเขาอย่างถาวร

ความรักที่แสนหวานกลายเป็นยาพิษที่ขมปร่า ความอบอุ่นที่เคยได้รับกลายเป็นความหนาวเหน็บที่กัดกินวิญญาณ

“เข้าใจแล้วค่ะ” ลินดาพยักหน้ากับแผ่นหลังของเขาก่อนจะฝืนยิ้มทั้งน้ำตาให้กับความโง่เขลาของตัวเอง “หนูขอโทษที่ทำให้ป๊าลำบากใจ หนูขอโทษที่เผลอไปรักป๊า”

เธอพูดจบก็ค่อยๆ ถอยหลังออกมาก้าวแล้วก้าวเล่าจนห่างออกจากตัวเขาเรื่อยๆ กระทั่งถึงประตูห้อง “หนูจะไม่รบกวนป๊าอีก และป๊าจะไม่ต้องเห็นหน้าเด็กที่น่ารำคาญคนนี้อีกตลอดไป” เธอหันหลังแล้วรีบเปิดประตูเดินหนีออกไปทันที

กึก!

เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ แต่สำหรับซีคมันดังราวกับเสียงกัมปนาทที่ปิดตายหัวใจของเขา เมื่อเขาเห็นว่าลินดาออกไปเรียบร้อยแล้วเขาก็ทรุดตัวลงนั่งกับโซฟา มือหนายกขึ้นกุมขมับ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่กดข่มไว้ เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอด้วยความเจ็บปวด ดวงตาสีอำพันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานของหมาป่าคลั่ง

“โธ่เว้ย!” เขาปาดแก้ววิสกี้ราคาแพงลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงเศษแก้วบาดลึกพอๆ กับเศษใจที่แตกสลาย

ที่หน้าล็อบบี้ของคอนโดหรูร่างบางของลินดาเดินฝ่าความมืดออกมา เธอไม่มีกระเป๋าเดินทาง ไม่มีทรัพย์สินติดตัว มีเพียงชุดเดรสตัวเก่าที่สวมทับชุดนอนและรองเท้าผ้าใบสีขาวมอมแมม

สายฝนยังคงตกลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับจะช่วยชำระล้างคราบน้ำตาบนใบหน้าของเธอ ลินดาเงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นบนสุดแสงไฟจากห้องเพนต์เฮาส์ยังคงสว่างไสวแต่แสงสว่างในใจของเธอดับวูบลงไปแล้ว

“ลาก่อนค่ะ ป๊า” เธอกระซิบแข่งกับเสียงฟ้าผ่าก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในความมืดมิดของตรอกข้างๆ เธอยอมแพ้ให้กับเส้นกั้นที่เขาขีดไว้แต่เธอจะไม่ยอมแพ้ให้กับโชคชะตาแน่นอน