บทนำ

คนเราจะตกหลุมเดิมที่เคยตกมาเป็นครั้งที่สองได้หรือเปล่า?

ยามที่รถกำลังแล่นด้วยความเร็วคงที่อย่างที่ไม่คิดว่าต้องหยุด ไม่รู้ว่าเบื้องหน้ามีหลุมอยู่ เมื่อไม่อาจหลบทันได้แล้วก็จำต้องลงไปทั้งอย่างนั้น ทว่าเมื่อกลับมาเส้นทางเดิมหลุมนั้นยังคงอยู่ ทางเลือกก็มีแค่สองทางเท่านั้นคือหักหลบแล้วเลยผ่านมันไป กับอีกทางคือยอมตกลงไปในหลุมนั้นอีกครั้งทั้งที่รู้อยู่แล้ว ถ้าเป็นคุณจะเลือกทางไหน?

แต่สำหรับคนอย่างพันไมล์นั้นมีทางเลือกอยู่เพียงทางเดียว...

.

.

.

"ไมล์ คืนนี้จะกลับห้องหรือเปล่า เรารู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ จะฝากซื้อยาให้หน่อย" หญิงสาวกรอกเสียงลงไปในมือถือที่ปลายสายเพิ่งกดรับเมื่อครู่

"ก็บอกแล้วไงว่าเวลาออกมาเที่ยวกับเพื่อนอย่าโทรตามน่ะ" ทว่าสิ่งที่ปลายสายเอ่ยกับเธอมานั้นทำให้คนฟังถึงกับสะอึก ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดที่ไม่ได้น่าฟังแต่น้ำเสียงที่ออกมานั้นบ่งบอกว่าเขากำลังรำคาญเธอมากขนาดไหน

"แต่ว่า...อินไม่สบายจริง ๆ ไมล์ช่วยกลับมาดูหน่อยได้ไหม" ร่างกายที่ประท้วงหนักมากทำให้เธอนั้นไม่มีแรงมากพอจะทำอะไรด้วยตัวเองได้จึงได้ขอร้องเขาอีกครั้งแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

"พินอินอย่างี่เง่าได้ไหม เอาเวลาที่โทรหาฉันไปโทรหาเพื่อนให้ไปดูแลไม่ดีกว่าเหรอ ฉันมาเที่ยวกับเพื่อนไม่รู้ว่าจะกลับหรือเปล่า" หญิงสาวเงียบไปเพราะไม่รู้ว่าควรต้องพูดอะไรต่อ ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมากระทั่งปริ่มที่ขอบตาแล้ว ทว่ามันไม่ใช่เพียงแค่น้ำตาเท่านั้นที่ตีตื้นขึ้นมาหากแต่ยังมีบางอย่างด้วย

"อุบ อ้วกกกก!!!" ความคลื่นเหียนตีขึ้นมากระทั่งไม่อาจห้ามเอาไว้ได้ หญิงสาวรีบวิ่งไปยังห้องน้ำพร้อมกับอาเจียนออกมาด้วยความทรมาน ทว่าคนปลายสายที่ได้ยินเสียงนั้นก็ไม่ได้คิดจะสนใจแต่อย่างใด เขาเลือกที่จะกดวางสายไปโดยไม่คิดสนใจเธออีก

"เฮ้อออ!!!" เขาถอนหายใจยาวขนาดนั้นจนทำให้คนที่อยู่ด้านข้างถึงกับต้องถามออกมาอย่างเข้าอกเข้าใจ

"ทำไมเหรอ เมียโทรตามอีกแล้วใช่ไหม ออกมาได้แปบเดี๋ยวก็โทรตามแล้ว ฮ่า ๆ ๆ" คนฟังถึงกับขายหน้าเพราะมันเป็นอย่างนี้มาตลอด เป็นมาเสมอจนคนอื่น ๆ ที่มาเที่ยวกับเขานั้นรับรู้กันหมด มันทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจเอามาก ๆ

"อืม กูเบื่อมาก ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมพินอินทำตัวน่ารำคาญขนาดนี้" เขาพูดออกไปเพราะรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว เขาไม่รู้ว่าเริ่มมีความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนที่เขานั้นเอาแต่ถอนหายใจทุกครั้งเวลาพูดถึงเธอ

"อะไรกันวะ เบื่อแล้วจะทนทำไม เป็นกูนะกูเลิกไปนานแล้วเนี่ย" คนอื่นคงไม่รู้ว่าความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวเขาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

"แล้วกูควรทำยังไงดีวะ" เขาถามออกไปพร้อมกับทิ้งสะโพกพิงที่เก้าอี้บาร์ก่อนยกแก้วของตัวเองขึ้นมาจิบเบา ๆ ทว่าเบื้องหน้าของพวกเขานั้นเป็นหมู่ผู้คนที่กำลังโยกย้ายไปตามเสียงเพลงและนั่นทำให้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เขานั้นมีความคิดหนึ่งขึ้นมา

"ไหน ๆ ก็จะเลิกกับเมียอยู่แล้วมึงดูคนนั้นสิ นั่นน่ะน้องจีนเป็นดาวคณะปีนี้" พันไมล์มองไปตามทิศทางที่เพื่อนข้าง ๆ นั้นบอกก่อนจะเห็นว่าผู้หญิงคนที่ว่านั้นมีรูปร่างหน้าตาที่ใช้ได้ไม่น้อยเลย ก่อนจะพบว่าเธอเองก็มองเขาอยู่ก่อนแล้ว "กูเห็นว่า...เธอมองมึงมานานแล้วนะ"

ไม่นานนักชายหนุ่มที่ได้รับแรงยุยงจากคนเป็นเพื่อนเขาก็เลือกที่จะเดินเข้าไปทำความรู้จักกับหญิงสาวคนที่ว่า เพียงแค่ส่งยิ้มและชนแก้วกันเบา ๆ ก็ดูเหมือนว่าคืนนี้ของเขานั้นอาจมีอะไรให้ทำแล้ว

ขณะที่คนรักของตัวเองกำลังโยกย้ายร่างกายไปตามเสียงเพลงอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ทางด้านพินอินเพิ่งนั่งพิงกำแพงห้องน้ำจากการโก่งคออาเจียนเป็นครั้งที่สามแล้ว

"อื้อออ เป็นอะไรเนี่ย" เธอบ่นออกมาทั้ง ๆ ที่ยังลุกขึ้นจากห้องน้ำไม่ไหว หญิงสาวที่รอเพื่อนตัวเองซื้อยามาให้หลังจากที่เมื่อหลายนาทีก่อนนั้นโทรไปขอความช่วยเหลือแล้ว เธอก็เลือกที่จะโกหกไปว่าแท้จริงคนรักของตัวเองนั้นกำลังไปทำรายงานที่ห้องของเพื่อนจึงไม่ได้ซื้อยามาให้เธอ

แต่ดูเหมือนว่าอีกคนนั้นจะรู้จักนิสัยของคนรักเธอไม่น้อยเลย ไม่เพียงไม่เชื่อว่าเขานั้นจะทำรายงานกันจริงเท่านั้น เธอยังก่นด่าเขาเสียจนพินอินฟังไม่ได้เวียนหัวหนักกว่าเก่า แต่สุดท้ายอีกคนก็เอายามาให้เธอ 

ก๊อก ๆ

"มาแล้วเหรอ"

"เป็นยังไงบ้างเนี่ย หน้าซีดมาก ๆ เลยนะ ฉันว่าไปหาหมอกันเถอะเดี๋ยวฉันพาไปเอง" เมื่อประตูเปิดออกน้ำหวานเห็นสภาพของเพื่อนตัวเองก็ทนแทบไม่ไหวแล้ว ใบหน้าของเธอนั้นซีดเผือดราวกับไม่มีเลือดไหลผ่าน อีกทั้งสีหน้าที่อ่อนล้าราวกับจะเป็นลมอยู่ตลอดเวลานั่นอีก ยิ่งทำให้เธอเป็นห่วงมากกว่าเดิม

"ไม่เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยวกินยานอนพักสักหน่อยก็หายแล้ว" พินอินว่าพร้อมหยิบซองยาจากมือเพื่อนแกะออกและใส่มันเข้าปากไปก่อนจะรับน้ำจากมือของคนข้าง ๆ มาดื่มอีกครั้ง

"ถ้างั้นมึงก็นอนพักเถอะเดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนเอง"

"ไม่เป็นไรหรอกมึง กูเกรงใจ เดี๋ยวไมล์ก็กลับมาแล้ว"

"อย่ามาทำพูด มึงอย่าคิดนะว่ากูไม่รู้ แฟนมึงไม่ค่อยกลับมาหลายวันแล้วน่ะ" เมื่อเห็นว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ร่างเล็กบางเลือกที่จะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงพร้อมกับมีน้ำหวานคอยนั่งไถมือถืออยู่ข้าง ๆ

ทว่าดูเหมือนพินอินจะไม่ได้พักผ่อนอย่างที่ตั้งใจไว้

"เฮ้ย!!! มึงลุกขึ้นมาดูนี่เร็ว" เสียงร้องของน้ำหวานทำให้หญิงสาวต้องลุกขึ้นมาทั้งอย่างนั้น แต่ภาพที่เธอเห็นกลับทำให้หัวใจของเธอบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

"ไปมึง กูพาไปเอง" กว่าจะคิดอะไรได้ร่างเล็กบางทั้งสองก็มายืนอยู่หน้าสถานบันเทิงเสียแล้ว

"มึง กูไม่กล้าเข้าไป"

"ไม่สิพินอิน มึงต้องเข้าไปดูให้เห็นกับตานะ" ถึงจะเป็นแบบนั้นหากแต่ความจริงพินอินก็ยังไม่รู้เลยว่าถ้ามันเป็นอย่างที่เห็นขึ้นมาจริง ๆ แล้วเธอจะต้องทำยังไงต่อไป สุดท้ายความสงสัยและความอยากรู้ทั้งหมดก็ทำให้เธอหอบเอาร่างกายไม่ค่อยสมประกอบของตัวเองเข้ามาอยู่ข้างในนี้ และภาพที่เธอเห็นทำให้เธอรู้ว่าสิ่งต่าง ๆ ที่ภาวนามาตลอดทางนั้นมันไม่ได้ผล

"อึก! ไมล์ทำอย่างนี้กับอินได้ยังไง?" เสียงของหญิงสาวไม่ได้เบาไม่ได้ดังมาก หากแต่ก็ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังซุกไซ้ซอกคอขาวของหญิงสาวดาวมหาลัยอยู่นั้นต้องหันมามองเธอ