Novel & Cerita ยากจน

แต่ใจที่เจ็บแค้นยังไม่จางหาย อารมณ์อยากฆ่าคนยังแน่นอก “จุ๊ ๆ ๆ ท่าทางผัวแกจะรวยนะเนี่ย บอกผัวแกไปสิว่าฉันเป็นพ่อแก” “แกไม่ใช่พ่อฉัน ไปเถอะค่ะคุณวิน” “ขอเงินให้พ่อตาใช้หน่อยดิ”

‘พวกเจ้าไม่รู้อะไร’ ชายที่ถูกเรียกว่าอาซวนสูดน้ำมูกเสียงดัง ‘เจ้าก็รู้ว่าข้ากับเอ้อร์เจียงฐานะครอบครัวยากจน ตอนสอบฮุ่ยซื่อ[1]ผ่านเงินที่ทางบ้านส่งมาร่อยหรอจนแทบไม่มีซื้อข้าวกิน เรื่องเครื่องเขียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง’ สำหรับผู้มุ่งมั่นเส้นทางบัณฑิตทั้งหลาย จำเป็นต้องหาเงินหรือพ� �่งพาทางบ้านเพราะค่าใช้จ่ายจิปาถะยิบย่อย ด้วยเหตุนี้ถึงกับทำให้หลายคนจำต้องล้มเลิกความฝันกลางคัน พักไปทำมาหาเลี้ยงชีพชั่วคราว หากคนไหนมีช่องทางสร้างรายได้บางทียังกลับมามุ่งมั่นเล่าเรียนต่อ ทว่าโชคดีไม่ได้อยู่ข้างทุกคนเสมอไป บัณฑิตนามอาซวนกับเอ้อร์เจียงเองก็เช่นกัน

เจ้าของคำถามคือจีนที่ยกยิ้มมุมปากรอฟังคำตอบ “ไม่รวยแต่ก็ไม่จน” คำตอบของภาคย์ทำให้ทุกคนหมดคำถามในเมื่อเจ้าตัวเขาอยากให้รู้แค่นี้พวกเขาก็ไม่ควรล้ำเส้น

หญิงสาวกดเสียงเบา กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา อย่างชัดเจน “แกนี่มันลูกอกตัญญูชัดๆ กิจการค้าขายร่ำรวยขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่มีเงิน หรือว่าที่ชาวบ้านพูดกันว่าครอบครัวแกเริ่มจะตกต่ำ ติดหนี้สิน ยากจนมันเป็นจริง”

ความเจ็บปวดทางกายเลยแม้แต่น้อย มือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นชี้ตรงไปข้างหน้า ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นควันบิดเบี้ยวด้วยความโศกเศร้าเจียนตาย มันเป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกหดหู่และสะเทือนใจอย่างยิ่ง สำหรับชาวบ้านหาเช้ากินค่ำในยุคสมัยที่เศรษฐก ิจฝืดเคือง เงินเพียงไม่กี่หยวนในกระเป๋าอาจหมายถึงค่าอาหารของครอบครัวทั้งเดือน หรืออาจเป็นค่าหยูกยาสำหรับลูกน้อยที่กำลังเจ็บป่วย การถูกฉกชิงทรัพย์สินไปต่อหน้าต่อตาจึงไม่ต่างอะไรกับการถูกพรากลมหายใจไปจากชีวิต

ฉันทำได้แค่ปาดน้ำตาอย่างเจ็บใจ เพราะฉันมันตัวแค่นี้ ไม่ได้มีพ่อแม่ร่ำรวย หรือมีอำนาจอะไรจะไปต่อกรกับคนแบบนั้น "ไม่มีความยุติธรรมสำหรับคนจน ๆ หรอก"

เธอเม้มปากแน่น “ไม่ใช่เรื่องของคุณ” เวหายิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน “คนจนก็งี้แหละ พออยากได้อยากมีอะไรก็ไปกู้ไปยืมเขา สุดท้ายพอจ่ายหนี้ไม่ไหว ก็ต้องขายตับขายไต หรือไม่ก็ต้องขายตัว”

จีม่อชงเอ่ยตอบน้องสาวไปเสียงเรียบ เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเขาอีกสิ่งก็แค่ท่านโหวที่อาศัยบารมีของบิดาที่ไปป่วยตายยังชายแดนขึ้นมายืนหยัด ไม่พอยังต้องพึ่งพาสตรีช่วยค้ำจุนฐานะทางการเงินยังจะนับเป็นตัวอันใดในสายตาของเขาได้อีก มันก็แค่สวะไร้ค่ากองหนึ่งเท่านั้น... ใช่แล ้วในสายตาของจีม่อชง ที่ตลอดชีวิตยากลำบากมาไม่น้อยเกือบตายมาก็หลายครั้งไอ้บุรุษหน้าตัวเมียเกาะแข้งเกาะขาสตรีกินเช่นเย่จื่อเฉินก็เป็นได้แค่สวะชั้นเลวเท่านั้น มันไม่คู่ควรให้ฉางตี้ฮ่องเต้ลงมือแม้แต่น้อย

“หนันเข้าใจค่ะ แม้เงินทองจะไม่ได้สำคัญทุกอย่าง แต่สำคัญมากสำหรับชีวิตคนจนๆ อย่างเรา เพราะถ้าไม่มีเงินก็ไม่มียาดีๆ มารักษาโรคภัย ไม่มีอาหารดีๆ ให้กิน ไม่มีบ้านคุ้มหัว อาจจะไปอยู่ใต้สะพานก็เป็นได้” “พี่เข้าใจครับ” “พี่กันต์เข้าใจเหรอคะ พี่กันต์ไม่เคยยากจนจะเข้าใจได้ยังไง” เธ อคิดว่าโลกปัจจุบันนี้เงินทองสำคัญมาก มันทำได้ทุกสิ่ง การศึกษาเล่าเรียน การรักษาตัวที่เจ็บป่วย อาหาร ที่อยู่ เสื้อผ้า ถ้าไม่มีเงินทุกอย่างก็ดูมืดมนไปเสียหมด

“จางลี่ เจ้าลองมองดูให้รอบเถิดว่าที่ชีวิตเจ้าตกต่ำย่ำแย่ถึงเพียงนี้เป็นเพราะคนอื่นหรือเป็นเพราะตัวเจ้าเอง” สกุลกู้พลิกจากบ้านที่พอมีพอใช้ไม่เดือดร้อนกลายเป็นยากจนภายในไม่กี่เดือน หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ต้องนำไปรักษาฮุ่ยชิวจนหมด