Partager

chapter 5

last update Date de publication: 2025-11-06 15:24:50

เพลิงฤษณามืดมิดถูกปลุกเร้า ทำให้มธุรสเริ่มเคลื่อนไหวฝ่ามือนุ่มไปบนกล้ามเนื้ออกล่ำสันอย่างเงอะๆ งะๆ และเกาะเกี่ยวพลิกพลิ้วปลายลิ้นเล็กกับลิ้นอุ่นชื้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

อืม...ปากอิ่มเหมือนดอกไม้แรกแย้มบานก็ให้น่าสงสัยเป็นยิ่งนัก ทำไมเธอถึงได้บริสุทธิ์หวานและหอมราวกับไม่เคยถูกภมรชอนไช ทำเอาหนุ่มมากความต้องการถึงกับปวดร้าวไปทั้งกายา แม่นกน้อยสนองตอบอย่างไม่ประสา พัดพาความปรารถนาโหมกระหน่ำสาดซัดมาจนแทบควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้

“หวาน...หวานที่สุดเลย” ชายหนุ่มงึมงำขณะปากหนาขบเม้มจุมพิตอย่างหนักหน่วง ดูดดื่มความหวานจากปากอิ่มเต็มอย่างหลงใหลเพลิดเพลิน แต่ยังไม่พอ เขาอยากได้มากกว่านี้อีก

แขนกำยำกอดกระชับกายเล็กแนบชิดอกกว้าง จากหยอกล้อกลายเป็นเพิ่มแรงจับต้องอย่างหนักหน่วง พลิกพลิ้วดื่มด่ำปากอิ่มนุ่มอย่างสำเริงสำราญ แต่แล้วหูแว่วได้ยินเสียงบางอย่างดังมา ทำให้นึกได้ว่ายืนอยู่ตรงจุดใด เลยจำต้องระงับความต้องการเอาไว้ แต่ก็ให้สัญญากับตัวเอง…

ไม่ว่ายังไงเขาต้องพาแม่สาวแสนหวานขึ้นหม่ำบนเตียงให้ได้! แต่กว่าชายหนุ่มจะตัดใจจากการดื่มด่ำน้ำผึ้งแสนหวานได้ก็เป็นนาน

“อืม...เธอนี่หวานกว่าที่คิดเลยนะสาวน้อย” ปลายนิ้วยาวร้อนผ่าวป่ายปัดพวงแก้มนุ่มแดงปลั่ง อยากเปลี่ยนที่ตรงนี้ให้เป็นห้องนอน มีตั่งเตียงใหญ่ให้เขาปลุกเร้าแม่สาวน้อยไม่ประสา โลดแล่นไปกับเพลิงพิศวาสปรารถนาจนยากถอนกายถอนใจ...เพียงแค่ความคิดเท่านั้นเอง กายแกร่งก็ร้อนรุ่มราวกับถูกเผา

“ทำให้ฉันอยากจูบไปจนหมดทั้งตัวเลยรู้ไหม”  

แม้จะแปลกใจ ทำไมแม่สาวตรงหน้า เป็นเมียชายวัยคราวพ่อ ถึงได้จูบไม่เป็นสับปะรดเลย ถ้าบอกว่าเธอยังไม่เคยถูกจูบมาก่อน เขาก็เชื่อนะ แต่ก็ไม่ควรลืม สาวบางคนแสดงท่าทางบริสุทธิ์ได้เก่งฉกาจ ชนิดจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน กว่าจะล่วงรู้อะไรเป็นอะไร ก็สายเกินแก้ไขแล้ว แต่ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นเช่นไร เขาก็พร้อมเสี่ยงค้นหาความจริงที่อยากรู้

“ฉันอยากเห็นเธอและจูบไปทั้งตัว ไปต่อห้องฉันดีกว่าไหม...สาวน้อย”

สำเนียงเสียงที่แตะโสตประสาท เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาทั้งที่ท้องฟ้าโปร่งสดใส

ดึงสติของคนที่หลงมึนเมาในรสจุมพิตชวนวาบหวามกลับคืนมา แก้มใสนุ่มแดงปลั่งพอๆ กับประกายในดวงตากลมโตใสแจ๋วลุกเรืองรองเป็นเพลิงไฟ แล้วอย่างไม่คิดว่าหากทำอะไรลงไป เธอซึ่งตอนนี้ก็ตกเป็นเบี้ยล่างอีกฝ่ายอยู่แล้ว จะยิ่งเป็นอันตรายมากยิ่งกว่าเดิม แต่เพราะมือไปไวกว่าความคิด

เผียะ!! เผียะ!!

“นี่เป็นผลตอบแทนที่คุณฉวยโอกาสกับฉัน” กัดฟันพูดเสียงลอดไรฟันด้วยเพลิงโทสะที่ไหลพลุ่งพล่าน ลมหายใจหอบแรงเร็วจนอกไหวกระเพื่อม สองมือทาบผลักร่างแกร่งให้ถอยห่างไปอย่างสุดความสามารถ

ปลายลิ้นสากระคายกระทุ้งข้างแก้มข้างที่ถูกตบ ไม่คิดว่าตัวเล็กอย่างนี้มือจะหนักมิใช่เล่น จนเขาถึงกับหน้าหันจากฤทธิ์ฝ่ามือนุ่มๆ ที่ฟาดลงมาเต็มรักจากโทสะของแม่ตัวจ้อย จนหันไปอีกด้านหันกลับมาช้าๆ พร้อมประกายในดวงตาสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นราวกับปรอทถูกลนไฟ 

‘กล้ามากนะหนูน้อย!’ รอยยิ้มผุดขึ้นบนมุมปากหนา แต่ไม่ใช่ดวงตา! ที่เป็นประกายราวกับมีเพลิงไฟสุมอยู่ ไม่เคยมีใครกล้าตบหน้าเขา และเมื่อกล้าทำก็ต้องกล้ายอมรับการลงทัณฑ์ซึ่งเขาก็จัดเตรียมไว้ให้อย่างสาสม จะได้จดจำไว้ คราวต่อไปจะได้ไม่กล้าทำอีก

ประกายโทสะจากดวงตาเข้มทำให้มธุรสเกิดความกลัวขึ้นมาฉับพลัน แต่โทสะซึ่งยังสุมเผาทรวงก็ทำให้เธอยังคงเชิดหน้าเหมือนกับไม่สนใจ

‘อยากมาทำบ้าๆ กับเธอก่อนทำไมเล่า... ไม่ต่อยหน้าและกระทุ้งเข่าอัดไผ่น้อยให้สูญพันธุ์ดีเท่าไหร่แล้ว ยังจะมาโกรธเธออีก บ้าหรือเปล่า’

“ไม่ต้องมองฉันแบบนั้น คุณเป็นคนฉวยโอกาสกับฉันก่อน เอาคืนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ” แม้กรุ่นด้วยความโกรธ แต่เสียงที่ออกไปดันหวานพลิ้วระคนพร่าแหบและสั่นพอๆ กับริมฝีปากจนต้องขบกัดเอาไว้ สูดลมหายใจเข้าปอดเรียกเรี่ยวแรงและพละกำลังฮึดสู้ จ้องกลับอีกฝ่ายตาขุ่นตาเขียวไม่กลัวรัศมีความโกรธที่แผ่กระจายมาโอบล้อมรอบกายา

เธอเป็นคน มีความรู้สึก โกรธเป็น อีกทั้งเขาเป็นคนทำร้ายเธอก่อนนี่นา เห็นเป็นผู้หญิงตัวเล็กกว่า แล้วจะมาฉวยโอกาสรังแกกันได้ง่ายๆ หรือไง พริกเม็ดเล็กนะมันทั้งเผ็ดและแสบนะจะบอกให้

“ปล่อยฉันได้แล้วไอ้หนูสกปรก” ทาบมือบนอกกว้างที่ไม่รู้ว่าเธอเผลอแกะกระดุมอีกฝ่ายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำให้ฝ่ามือนุ่มสัมผัสกับกายแข็งกระด้างด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ไฟร้อนผ่าววิ่งฉิวมารวมตัวกันบนแก้มนุ่มอย่างเร็วพลัน

‘บ้าแล้ว เธอไม่ควรคิดบ้าๆ แบบนี้กับไอ้ผู้ชายแรกเจอและฉวยโอกาสนะ’ มธุรสก่นว่าตัวเอง สะบัดศีรษะสลัดไล่ความคิดแผลงๆ แต่ความรู้สึกอยากลูบไล้ไปบนกล้ามเนื้อแข็งกระด้าง ใช่ว่าจะหยุดได้ง่ายๆ ภายในใจตีกันยุ่งเหยิงเกินกว่าจะปัดออกได้เธอถึงกับเหนื่อยอ่อนใจ

“ถ้าอยากระบายความใคร่ คลายกามตัณหา ก็ไปหาเอาตามหน้าหาดโน่น อย่ามายุ่งกับฉัน!” ผลักดันกายหนาแรงๆ ปลายหางตาขมวดนิ่วด้วยความเจ็บ เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะไม่ปล่อยแล้ว ยังถูกกดกอดกระชับรัดแนบกายแกร่ง ไม่รู้ว่าแรงคนหรือแรงช้างถึงได้รัดเสียจนกระดูกกระเดี้ยวแทบหักเป็นท่อนๆ

อึดอัดส่วนหนึ่ง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากทรวงก็อีกส่วนหนึ่ง จนเธอได้แต่งุนงงระคนสงสัย มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้รู้สึกแปลกๆ กับจอมฉวยโอกาสตรงหน้า

“เผอิญไม่อยากได้ผู้หญิงคนอื่น อยากเห็นเธออยู่บนเตียง” จับรั้งปลายคางมนให้แหงนขึ้น ประกายในตาดุกร้าวและแข็งกระด้าง ยิ้มเหี้ยมเกรียมใส่ตาใสแจ๋วเหมือนตาตั๊กแตน

นิ้วยาวลูบไล้ผิวเนื้อนวลเนียนนุ่ม ไม่น่าเชื่อเลยหน้าตาใสบริสุทธิ์ของดรุณีสาวแรกรุ่น ทำให้เขาเกิดความปรารถนาจนเกินหักห้ามใจ กลีบปากสีสดอิ่มน่าสัมผัสขบเม้ม ดูดดื่มความหวานให้หนำใจหลายๆ ครั้ง

“เมื่อกี้ที่ตบหน้าฉันไป...” เอื้อนเอ่ยเสียงห้าวทุ้ม มองหน้าคนกล้าที่ประกายในดวงตาบอกว่ากลัวเขาซะจนตัวสั่นแล้ว แต่ก็ยังลอยหน้าลอยตาเชิดขึ้นอย่างไม่หวาดหวั่น ช่างน่าสนใจเสียจริง ปากหนาคลี่ยิ้ม ‘เธอเป็นคนเปิดโอกาสให้ฉันเองนะแม่หนูน้อย’ 

“ตั้งสองครั้งเสียด้วยสิ รู้ไหมไม่เคยมีใครกล้าทำอย่างนี้กับฉันเลย เธอเป็นคนแรกที่กล้า จะให้ฉันทำโทษเธอยังไงดีล่ะ”ยกมือลูบไล้ปลายคางเบาๆ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 103 - จบ

    รองเท้าและถุงเท้าถอดออกวางไว้ และเริ่มต้นหาทางปีนป่ายขึ้นไปชั้นสองของบ้าน แต่สิ่งที่เขาคิดได้แซมก็คิดได้เช่นกัน ทั้งๆ ที่ฝนไม่ตกทว่า...ผนังห้องกลับเปียกชื้นและถ้ามองให้ดีเขารู้สึกเหมือนเห็นเป็นมันวาว อีกทั้งยังได้กลิ่นเหม็นเอียนคล้าย...น้ำมัน! ทำให้คนที่ปีนป่ายต้นไม้ไม่เก่งอย่างเขา ปีนแล้วตกอยู่หลายครั้ง แล้วพอปีนได้ถึงครึ่งทาง“ลงไปหาอะไรอยู่แถวนั้นนะคุณไซม่อน” คุณพ่อตาตัวแสบชะโงกหน้า“โอ๊ย!” คนที่ปีนป่ายเป็นลิงขาเจ็บเงยหน้าขึ้นมองด้านบน มือเลยเกี่ยวพลาดร่วงหล่นตุ้บลงไปนอนจุกตัวงอบนพื้น โดยมีเสียงหัวเราะสะใจของพ่อตาดังลั่นตามมา“คุณป๋า ไม่เล่นแล้วนะคะ ถ้าขืนยังแกล้งคุณไซม่อนอีก น้ำผึ้งโกรธจริงๆ” มธุรสทำหน้างอนๆ ด้วยความเป็นห่วงสามี อยากวิ่งลงไปดูว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า แต่ก็ถูกภาวัติจับมือไว้“เอาน่าน้ำผึ้ง คุณไซม่อนของหนูเก่งจะตาย ดูสิปีนขึ้นมาได้ครึ่งทางแล้ว เดี๋ยวอีกสักสองสามรอบก็ปีนเข้ามาได้แล้วละ หนูมายืนให้กำลังเขาหน่อยสิ”ดึงร่างลูกสาวมายืนให้มองไซม่อนซึ่งไม่ยอมแพ้ เริ่มต้นปีนป่ายใหม่และหล่นตุ้บลงไปอีกหลายครั้ง แม้เหนื่อยล้าและแทบจะหมดไร้เรี่ยวแรง แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ยังคงพยายาม

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 102

    มธุรสทอดมองไปยังร่างใหญ่ซึ่งนั่งก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงแปลงกุหลาบซึ่งเธอว่าตอนแรกก็ไม่มีนะ แต่พอไซม่อนมาอยู่ ทำไมถึงโผล่มาได้ก็ไม่รู้ คงเป็นฝีมือคุณป๋าจอมเจ้าเล่ห์นั่นแหละ ทั้งสงสารและเห็นใจไซม่อนเหลือเกิน แต่ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง เพราะเธอถูกภาวัติคุมเข้ม ขนาดกลางคืนยังถูกเรียกไปนอนใกล้ๆ“คุณป๋ารู้สึกอึดอัดหายใจติดๆ ขัดๆ ยังไงไม่รู้ หนูนอนเป็นเพื่อนหน่อยนะน้ำผึ้ง เพื่อว่าตกดึกเป็นอะไรจะได้ช่วยเหลือกันทัน”เธอทำอะไรได้ล่ะ นอกจากทำตามคำอ้อนของบิดา “คุณป๋าขา อากาศร้อนนะคะ” มองร่างแกร่งที่ตอนนี้เหงื่อไหลโซมกาย ผิวที่เคยขาวถูกแดดเผาจนแดงจัดอย่างน่ากลัว ถ้าหากลอกเขาคงเจ็บน่าดู ตอนเย็นตอนทานอาหารเสร็จเธอคงต้องหาพวกโลชั่นทาผิวหรือไม่ก็ออยให้ชายหนุ่มไว้ใช้ทาตัวหน่อยละ แล้วตอนนี้เธอก็ควรจะช่วยเขาด้วย“อากาศร้อนแบบนี้ น้ำผึ้งว่า...เอ่อ...คุณป๋าให้...” มธุรสกระอึกกระอักไซม่อนยิ้มหวานให้คนตัวเล็กที่ออกโรงช่วยเหลือ จนแทบลืมอาการเข็ดเมื่อยตามร่างกายไปเลย“นั่นสิ คุณป๋าก็ว่าเหมือนกัน หนูก็เอาน้ำเย็นๆ ไปให้เขากินเสียหน่อยสิ จะได้ชุ่มใจชุ่มคอ หายคอแห้งไปสักหน่อย” ได้ยินเช่นนั้นไซม่อนก็ยิ้มจนแก้มตุ่ย แม้ไม

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 101

    “น้ำผึ้งไปทำธุระ” เขาส่งมธุรสไปต่างจังหวัดกับคนรู้จักที่ไว้ใจได้ “สองสามวันถึงจะกลับ” กะว่าจะให้อยู่ยาวสักอาทิตย์หรือมากกว่านั้นท่าจะดี“หรือครับ” ตอบกลับทั้งน้ำเสียงและใบหน้าเศร้าหมองลงทันควัน การเดินทางของเขาเป็นไปตามข้อตกลงของภาวัติ จัดการเคลียร์ปัญหาทุกอย่างจนเรียบร้อย ก่อนเดินทางก็โทรมาบอกล่วงหน้า เพราะอีกฝ่ายบอกไว้แล้วจะให้คนมารับที่สนามบิน ซึ่งถ้าเขาฉุกใจสักนิด ฉลาดอีกสักหน่อย ก็คงไม่ถูกเล่นงานจนสะบักสะบอมถึงขนาดนี้หรอก “คุณมาอย่างนี้ งานที่โน่นใครรับผิดชอบ บอกเอาไว้ก่อนนะคุณ ผมไม่นิยมชมชอบคนไม่สู้และทิ้งงานกลางคัน”“ผมเข้าใจครับ ผมส่งมอบงานให้เพื่อนดูแลเรียบร้อย ถ้าหากว่าติดขัดอะไร เราจะคุยกันผ่านการสื่อสารออนไลน์ แบบนั้นคุณคงไม่ว่านะครับ ถ้าหากต้องขอปลีกตัวไปบ้างเป็นครั้งคราว”“แล้วแต่คุณจะตัดสินใจ” โยนให้ไซม่อนเป็นคนคิดเอาเอง จะแก้สถานการณ์ซึ่งหน้ายังไง “คุณมาเหนื่อยๆ ไปห้องพักอาบน้ำสักหน่อยน่าจะดี”“ดีเหมือนกัน ขอบคุณครับ” ไซม่อนรับคำอย่างไม่รู้ความนัยน์ของคำพูดภาวัติ แต่เมื่อถึงห้องนอนที่อีกฝ่ายให้พัก เขาก็ผงะในทันที...ห้องเล็กกว่าห้องพักของพนักงานเขาเสียอีก อย่างกับรูห

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 100

    ประตูยังไม่ทันปิดดี...คนที่เร่งรีบเดินตามมาติดๆ ก็รีบเอ่ยปากพูดโดยไม่สนใจเพลิงโทสะของภาวัติ “ผมรัก honey”ภาวัติตวัดสายตาไปมอง “คุณจะรักฮันน่งฮันนี่ก็รักไปสิคุณไซม่อน ไม่เห็นเกี่ยวกับผมและน้ำผึ้งเลยนี่” ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนใส “คุณป๋าเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว เราเก็บข้าวของกลับบ้านเราดีกว่าลูก”“คุณป๋า...เอ่อ...” มธุรสหันรีหันขวาง ไม่รู้จะทำยังไงดี ห่วงความรู้สึกของแต่ละคนไม่น้อยกว่ากันเลยถ้าอยู่กับไซม่อนที่นี่แล้วใครจะดูแลพ่อล่ะ ท่านก็แก่แล้ว มัวแต่ทำงานจนลืมดูแลสุขภาพร่างกายของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง เวลาเจ็บป่วยใครจะดูแลป้อนข้าวเช็ดตัวและบังคับให้กินยาแต่ถ้าไปกับพ่อแล้วไซม่อนล่ะ เขาจะเสียใจแค่ไหน แค่คิดว่าเธอต้องอยู่โดยไม่มีเขา หัวใจก็แทบขาดรอนแล้ว ทว่าสายตาพ่อบีบคั้นหัวใจจนเธอรู้สึกเหมือนมีหินก้อนยักษ์ถ่วงอยู่ให้หายใจไม่ออก ได้แต่นั่งนิ่งงัน ก้มลงมองมือบนตักซึ่งกระชับรัดเอาไว้แน่นเห็นใบหน้าเศร้าหม่นหมองของเมียรักแล้วเขาอึดอัดหายใจไม่ออก เห็นควรต้องทำอะไรสักอย่าง ที่จะทำให้ภาวัติเห็นถึงความรักและจริงใจที่มีให้กับมธุรส เพื่อละลายไฟเย็นพร้อมทำให้ภาวัติยอมรับในตัวเขาไซม่อ

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 99

    “ฉัน...ฉัน...” พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ดีใจจนเนื้อเต้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรักษาท่าทีเอาไว้ “คุณแน่ใจแล้วหรือคะคุณไซม่อน ฉันอาจเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตคุณ พอจากกันไม่นานคุณก็ลืม”ไซม่อนทาบมือบนแก้มเนียนใสเปล่งปลั่งด้วยเลือดฝาดสาว “แน่ใจที่สุดเลยละ honey รู้อย่างหนึ่งไหม เธอหมดสิทธิ์ไปจากฉันตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้วละที่รัก” ตอบกลับและยิ้มใส่ตากลมโตซึ่งเบิกกว้างอย่างตกตะลึง“หายโกรธแล้วใช่ไหม darling”“ใครว่า ฉันไม่ได้โกรธสักหน่อย” น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ผลักดันกายแข็งแกร่งและไล่จับมือซึ่งเคลื่อนไหวไปทั่วกาย ราวกับหนวดปลาหมึกจับไม่ได้ไล่ไม่ทันจนเธอเหนื่อยอ่อนแต่ระคนด้วยความสุข“ไม่ได้โกรธ งั้นก็แค่งอน” ปลายนิ้วยาวร้อนผ่าววางทาบบนกลีบปากอวบอิ่มที่ขยับจะพูด “Honey…my darling will you marry me?”หัวใจโป่งพองราวกับลูกโป่งที่ถูกอัดด้วยแก๊ส เขารักเธอ...รักและปรารถนามีเธอเคียงข้าง ทว่าใบหน้านวลผ่องหมองเศร้าลง “คุณป๋า...” กังวลใจกับคนอยู่ไกล ไม่รู้ว่าจะทนทำใจรับได้ไหม ถ้าเธอต้องอยู่กับไซม่อนที่นี่ ห่างไกลกันคนละฟากฟ้านิ้วยาวยกขึ้นทาบบนปากอิ่ม “กังวลไปก็เ

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 98

    “honey” ไซม่อนร้องเรียและรีบยื่นมือไปคว้าแขนเรียวของคนที่กำลังก้าวขึ้นรถดึงกลับมาหาตัวและกอดเอาไว้“กรุณาปล่อยฉันด้วยคุณไซม่อน” ข่มกลั้นความเจ็บปวดที่เผาผลาญหัวใจ เอ่ยขับไล่คนที่ทำให้เธอเจ็บและกลายเป็นคนไร้ค่าเสียงเบาหวิว มือเรียวทาบบนแขนแกร่งดึงออกอย่างช้าๆ แต่มั่นคงเธอยอมเจ็บที่ต้องจากเขาไป แต่จะไม่ยอมกลายเป็นคนโง่ถูกหลอกด้วยคำพูด...รัก! ซึ่งเธอยังไม่รู้เลย เขารักจริงๆ หรือเปล่าหรือเพียงแค่ต้องการร่างกาย แต่เป็นเธอนี่แหละหลงรักเขาอยู่ฝ่ายเดียวและโดนหักหลังจนเจ็บแทบกระอักไม่มีเสียงโวยวายด่าทอหรือแม้แต่ทุบตี มีเพียงแค่คำพูดนุ่มๆ หวานเศร้าบาดเข้าไปในจิตของไซม่อน “ไม่...ฉันไม่ยอมปล่อย honey เด็ดขาด” เปลี่ยนจากการจับแขน เป็นสอดมือโอบรัดกายอรชร จับรั้งคนตัวเล็กให้หันมาประจันหน้าด้วย แต่เหลียวมองไปรอบๆ แล้วตอนนี้จุดซึ่งเขายืนอยู่ เป็นจุดที่เรียกความสนใจจากคนอื่นได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มย่อตัวสอดแขนใต้ข้อพับดันร่างแบบบางลอยขึ้นจากพื้น“ถ้าร้องเรียกขอความช่วยเหลือทำอะไรก็ตาม ฉันจูบโชว์คนอื่นแน่...แล้วไม่แน่ใจด้วย หยุดแค่จูบหรือเปล่า” ขู่ไว้ก่อนเมื่อเห็นมธุรสขยับริมฝีปากพูด“เห็นและได้ยินคนอ

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 93

    กรามหนาขบกัดจนแก้มตอบนูนขึ้นสัน ประกายในดวงตาคมเจิดจ้าราวกับเปลวเพลิง เพราะมากันเยอะกว่าจะไล่ตามเก็บได้หมดทุกตัวก็เกือบจะพลาดไอ้พวกระยำห่าเหวกำลังหั่นสายไฟให้เป็นรอยฉีกขาดก่อนเสียกลับเข้าไปเหมือนเดิมและเปิดทิ้งไว้ พร้อมเปิดน้ำในห้องน้ำให้ไหลตลอดเวลา ถึงไม่เกิดไฟฟ้าลัดวงจรในช่วงเวลาที่กำหนด แต่ก็ต้

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 92

    นอกจากเรื่องงาน ยังจะต่อด้วยเรื่องของหัวใจ ผู้หญิงกี่คนต่อกี่คนต่างทอดสะพานยั่วยวนเชื้อเชิญให้ไอ้สองหนุ่มบ้านี่เข้าหาตลอดศก แต่ยังไม่หนักหนาเท่ากับนิโกลิน่าที่ก็ไปหลงใหลใคร่ดีกับไซม่อน แม้จะหาโอกาสปลอดคนจัดการรวบรัดเอาหญิงสาวเป็นของตัวเอง ก็ยังถูกมิโอเดรกชิงตัดหน้าไปเสียก่อนจนได้ถึงตอนนี้สาวที่เขา

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 91

    “ไงซาโว ทำไมมาเดินเหมือนหนูติดจั่นอยู่ๆ แถวนี้คนเดียวล่ะ” ไซม่อนทักทายเสียงดุกร้าว เลิกคิ้วขึ้นสูงคล้ายใจจิตวิทยาก่อกวนอารมณ์ไอ้ตัวร้ายที่เดินวนเวียน ใบหน้าออกสีขาวซีดยุ่งเหยิง คงเพราะกังวลใจและขลาดกลัวกับแผนการที่ลงมือดูท่าจะล้มเหลว ตั้งแต่รู้ว่าได้เจอกับเขา!ดวงตาเข้มตวัดมองไปยังข้างกายคู่แค้นที่

  • มนตร์เสน่หาอสูร   Chapter 90

    “จ้ะคนดี...ลีน่ารอนะ พี่จะรีบไปรีบกลับ” คว้าเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว จนไม่ทันได้สังเกตเห็นดวงตาแวววาวของคนคว้าเอาผ้าห่มมาคลุมกาย เก็บเสื้อผ้ามาสวมใส่ทีละชิ้นอย่างคนพยายามไม่ทำอะไรให้อีกฝ่ายสงสัยนิโกลิน่าส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้เมื่อมิโอเดรกมองมา รีบรุดสวมใส่เสื้อผ้าอย่างเร็วแต่ก็ทำได้เพียงแค่สวม

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status