LOGINบทที่ 60 อวสาน“ร้องใหญ่แล้วสงสัยจะหิวมาก รีบพาเข้าไปเถอะแก” น้ำว่า“แม่ไปแล้วค่ะคุณลูก ไม่ร้องนะคะ” ฉันรีบลุกขึ้นอุ้มเจ้าตัวน้อยเข้าไปในห้องหลังจากได้ดื่มนมสมใจอยากแล้วเสียงร้องไห้งอแงก็เงียบสงบลง ได้ยินแค่เพียงเสียงริมฝีปากน้อย ๆ กำลังดูดน้ำนมอย่างหิวกระหาย เป็นภาพที่น่าเอ็นดูซะเหลือเกิน“หิวมากเ
บทที่ 59 เที่ยวนางโบ๊ทไม่สนใจคำประชดประชัน โพสต์ท่าราวกับนางแบบมืออาชีพ เชิดหน้าใส่อย่างไม่แคร์“คนจะสวยช่วยไม่ได้”“ค่ะสวยมาก” น้ำเหน็บแนมด้วยคำพูดและสีหน้า“ก่อนจะตีกันตายซะก่อนพี่ว่าเอาของไปเก็บก่อนดีไหม” พี่ต๋องเสนอความคิดเห็น“พี่ต๋องนั่นล่ะเอาไปเก็บน้ำจะไปเล่นกับหลาน”“ฉันด้วย” นางโบ๊ทจะเดินเ
บทที่ 58 มาช้าจริง“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้ายังไงต้องได้รบกวนคุณหมออีกแน่นอน”“ครับผม”หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกัน คุณหมอกลับไปทำงาน ส่วนฉันกับครอบครัวก็ไปเที่ยวกันต่อ ใช้ชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบให้หนำใจ ชดเชยในช่วงแรกที่เราเอาแต่ตั้งแง่ใส่กันการได้พบเจอและรู้จักใครสักคนฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
บทที่ 57 ได้เลยครับตั้งแต่คลอดออมรักมายังไม่มีโอกาสเจอคุณหมอนทีเลยสักครั้ง วันนี้เราทั้งคู่จึงตั้งใจไปหาที่โรงพยาบาล เพื่อขอบคุณที่ช่วยทำคลอดในช่วงวิกฤติอย่างนั้นให้เราปลอดภัยทั้งแม่และลูก เรานัดกันที่ร้านกาแฟข้างโรงพยาบาล ประจวบเหมาะช่วงเวลาพัก คุณหมอจึงสามารถเจียดเวลาออกมาหาเราทั้งสามคนได้“ขอบคุ
บทที่ 56 ร้องให้พอ“ก็บอกว่าไม่ปล่อย แค่วันเดียวมึงจะตายหรือไง วันสุดท้ายแล้วนะเว้ย”“งั้นก็แล้วแต่ เพราะถึงยังไงมันก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างไป” เจ้านายตอบกลับแบบไม่มีเยื่อใยเลยสักนิด นั่นทำให้ความกวนของยูโรแปรเปลี่ยนเป็นความน้อยใจฉันรับรู้มาโดยตลอดว่ายูโรพยายามมากแค่ไหน
บทที่ 55 ปล่อยกู“ที่สุด”“แสดงว่าฉันคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเช่นกันที่ได้สามีหล่อขนาดนี้”“แน่นอนครับผม ไม่มีใครจะหล่อกว่านี้อีกแล้ว”“และก็ไม่มีใครหลงตัวเองเท่านายอีกแล้ว”“ใครบอกว่าไม่มี ก็เธอไงหลงฉันกว่าที่ฉันหลงตัวเองซะอีก”“ใครบอกยะ”“ก็ฉันบอกอยู่นี่ไง”“พูดเองเออเอง” เบะปากใส่หนึ่งที
“ฉันก็มากับบอสยังไงล่ะ” ฉันตอบด้วยรอยยิ้ม นางผละตัวออกมาแล้วทำตาโต ราวกับได้ฟังเรื่องที่น่าประหลาดใจซะอย่างนั้น“จริงดิ...อย่าบอกนะว่า”“อื้ม ฉันคืนดีกับบอสแล้วล่ะ”“เย้! ในที่สุดบอสก็ทำสำเร็จซะที ช่วงก่อนหน้าบอสไม่ค่อยเข้าบริษัทเลย ท่านบอกกับฉันตรงๆ ว่ากำลังจะไปตามง้อเธอ อย่าบอกนะว่าแผลที่หางคิ้วบอ
บทที่ 29เขาคือคนที่ใช่ที่สุดแล้วหลังจากแยกทางกับพี่มาร์คแล้ว ฉันก็เดินออกมาหาบอสที่หน้าห้างตามสัญญา เมื่อมาถึงฉันก็ยืนอยู่ลานหน้าห้าง มองไปรอบตัวเพื่อหาเขาคนนั้น คนไม่เยอะแต่กลับหาไม่เจอแม้แต่เงาหมับ!รู้สึกตัวอีกทีก็มีใครบางคนมาสวมกอดจากด้านหลัง ด้วยความตกใจจึงพยายามดิ้น และแกะมือหนานั้นออกทันที
“แกมาที่นี่อีกทำไม วันนั้นยังไม่พอใช่ไหมหรือจะเอาอีกสักแผล” แม่ยืนเท้าสะเอว ส่วนมืออีกข้างยกทัพพีขึ้นมาชี้หน้าเขา“สวัสดีครับ เอ่อ...ผมมาเยี่ยมคุณแม่ครับ” เขาทักทายด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับการไหว้สวยๆ อย่างมีสัมมาคารวะ แต่นั่นก็ไม่เป็นผลให้แม่ฉันอารมณ์ดีขึ้นเลยสักนิด“ไม่ต้องมาเรียกฉันแม่ ลูกเขยฉันชื่อมา
ฉันกำท่อนเอ็นไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างจับต้นขาเขาไว้ ส่งปลายลิ้นตวัดเลียที่หัวเห็ดสีม่วงคล้ำอย่างหื่นกระหาย จากนั้นก็อ้าปากอมจนมิดลำ ขมิบติดรัดด้วยริมฝีปากบาง รูดขึ้นลงเป็นจังหวะ วางมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าขาเขา กลิ่นแห่งความเป็นชายหอมอบอวลติดตราตรึงใจมิรู้ลืม นี่คือสิ่งที่ฉันโหยหามาเสียนาน แล







