หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า

“เสี่ยวชู เธอคิดดีแล้วเหรอ เธอจะย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลเจียงเฉิงจริงหรือ?”ผู้อำนวยการโจวถือรายงานการขอโยกย้ายของเสิ่นชู แล้วมองเธอด้วยความประหลาดใจขนตาของเสิ่นชูสั่นระริก รอยยิ้มแฝงไปด้วยความขมขื่น “ฉันคิดดีแล้วค่ะ”เมื่อเห็นว่าเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ผู้อำนวยการโจวก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเซ็นชื่อบนรายงานการขอโยกย้ายในที่สุดเสิ่นชูออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการ เธอได้พบกับเหวินฉู่สองแม่ลูกที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวกับฮั่วจินเฉินตรงทางเดินเธอชะงักไปภาพที่ปรากฏตรงหน้านั้นงดงามราวกับครอบครัวสามคนเล็กๆ ที่สมบูรณ์เหวินฉู่จูงมือเด็กชายตัวน้อยเดินเคียงคู่ไปกับฮั่วจินเฉิน มืออีกข้างของเด็กน้อยก็จับมือของเขาไว้ด้วย ยิ้มอย่างสดใสภาพนั้นมันกรีดแทงเข้ามาในดวงตาของเธออย่างเจ็บปวดความอ่อนโยนและความอดทนที่ฮั่วจินเฉินมอบให้กับเหวินฉู่แม่ลูก เธอไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้งเธอรู้ดี ฮั่วจินเฉินเกลียดเธอเหวินฉู่คือรักแรกของฮั่วจินเฉิน ตอนนั้นหลังจากที่เธอทำข้อตกลงกับคุณย่าฮั่วและได้แต่งงานกับฮั่วจินเฉินแล้ว เธอถึงได้รู้ว่าทั้งคู่เลิกกันแล้วสำหรับฮั่วจินเฉินแล้ว เธอเป็นผู้หญิงชั่วร้ายที่ฉวยโอก

ฮั่วจินเฉินเหมือนไม่ได้คิดว่าเธอจะขอหย่า สีหน้าของเขายิ่งมืดครึ้มลง “ฉันไม่ยอมรับการหย่าเด็ดขาด”เสิ่นชูถึงกับชะงักไปเขาไม่ยอมหย่า หรือว่าเพราะ…เขาพูดต่อว่า “คุณย่าเองก็ไม่มีวันยอมเหมือนกัน”จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงปิดประตูเสียงดังเสิ่นชูยืนนิ่งอยู่กับที่อยู่นาน หัวใจเหมือนถูกก้อนสำลีอุดเอาไว้ ความรู้สึกของตัวเองเมื่อกี้มันน่าขำสิ้นดีที่เขาไม่ยอมหย่า จะเป็นเพราะเธอได้ยังไงกันล่ะ?ก็แค่เพราะกลัวว่าคุณย่าฮั่วจะไม่เห็นด้วยก็เท่านั้นเองน่าเสียดายที่เขาไม่รู้เลยว่า คุณย่าฮั่วตกลงแล้วคืนนั้นทั้งสองคนแยกย้ายกันไปแบบไม่มีความสุข แยกห้องนอนกัน เช้าวันต่อมา หลังจากที่แม่บ้านมาทำงานแล้ว ฮั่วจินเฉินก็หายตัวไปเสิ่นชูทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั่งกินอาหารเช้าเงียบๆ อยู่คนเดียว แม่บ้านเก็บกวาดห้องเสร็จออกมา แล้วถามว่า “คุณผู้หญิง ของในบ้านนี่หายไปตั้งเยอะคะ?”เสิ่นชูชะงักไปทันทีขนาดแม่บ้านยังสังเกตเห็นเลยว่าของในบ้านหายไปเยอะแต่เขากลับไม่เคยถามสักคำเขาใส่ใจหรือเปล่า แค่นี้ก็เห็นได้ชัดแล้วเสิ่นชูยิ้มบาง “ของมันเก่าแล้วน่ะ ฉันเลยเอาไปทิ้ง แต่ไม่ใช่ของสำคัญอะไรหรอก”แม่บ้านไม่ได

สีหน้าของฮั่วจินเฉินเคร่งขรึมลง กำลังผละออกจากเหวินฉู่ แต่เหวินฉู่กลับคว้ามือเขาเอาไว้ “จินเฉิน ฉันยังรู้สึกไม่สบาย คุณไปที่เอายาเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะละสายตากลับมาจากเงาร่างที่เพิ่งจะเลือนหายไป ตอบรับอืมด้วยเสียงเรียบเฉยฮั่วจินเฉินจึงไปเอายาที่ห้องยากับเหวินฉู่ เหวินฉู่หันกลับมามองเขา เห็นเขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงยิ้มแล้วเดินขึ้นหน้า “จินเฉิน ซีซีอยากเข้าโรงเรียนอนุบาลเอกชน แต่เขาไม่มีทะเบียนบ้าน ฉันเลยคิดว่าจะให้ซีซีโอนชื่อมาอยู่ในทะเบียนบ้านคุณชั่วคราวจะได้ไหม...”กลัวว่าเขาจะปฏิเสธ เหวินฉู่รีบพูดเสริมว่า “คุณวางใจได้ แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น จะไม่มีใครรู้แน่นอน”ฮั่วจินเฉินจ้องไปที่เธอเหวินฉู่ไม่กล้าหลบสายตา ได้แต่กำมือแน่นเงียบๆ “จินเฉิน คุณ...ไม่พอใจเหรอ?”“โอนมาอยู่ในชื่อฉันไม่เหมาะหรอกนะ” ใบหน้าของฮั่วจินเฉินยังคงเรียบเฉย “แต่ฉันให้แม่ของฉันรับเขาเป็นลูกบุญธรรมได้”เหวินฉู่ “……”ลูกบุญธรรมของสกุลฮั่ว…นั่นก็เท่ากับอยู่ในฐานะเดียวกับเขางั้นเหรอ?!ลูกชายของเธอจะกลายเป็น “น้องชาย” ในนามของเขา แล้วแม่อย่างเธอจะเป็นอะไรล่ะ?!เขาจ้องไปที่เธอ แ

เสิ่นชูไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการของคนไข้ ญาติของคนไข้เมื่อรู้ว่าเธอเป็นศัลยแพทย์เจ้าของไข้ ถึงกับจะคุกเข่าลงเพื่อแสดงความขอบคุณเสิ่นชูกับพยาบาลที่ตามมารีบเข้าไปห้ามปราบ ประคองญาติคนไข้ขึ้นมา “คุณทำอะไรคะ การช่วยชีวิตคนไข้คือหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วนะคะ”“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหมอ ลูกชายของฉันก็คงไม่รอด พวกคุณมอบความหวังให้เขาได้หายใจต่อไป ฉันขอบคุณพวกคุณจริงๆ” คุณแม่สูงวัยของคนไข้ร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงสะอื้นเต็มไปด้วยทั้งความหวาดกลัวและความดีใจที่ได้ลูกชายกลับมาในสายตาของหมอ เห็นความเป็นความตายมานักต่อนัก สามารถช่วยคนไข้กลับมาจากมือมัจจุราชได้ ก็ถือเป็นความโชคดีแล้วหลังผ่าตัดตอนนี้คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่มีภาวะแทรกซ้อนใดๆ นับว่าเป็นโชคดีท่ามกลางโชคร้ายเสิ่นชูประคองหญิงชราขึ้นมา ปลอบใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนกำชับรายละเอียดต่างๆ แล้วจึงเดินออกจากห้องคนไข้พร้อมเจ้าหน้าที่เมื่อกลับถึงห้องทำงาน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณพ่อเสิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงกดรับสาย“เสี่ยวชูนะเสี่ยวชู เธอพาจินเฉินกลับมาที่บ้านหน่อยได้ไหม?”เสิ่นชูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างออก สีหน้าไม่สู้ดีนัก “คุณพ่อมีเรื

ขอโทษ…เสิ่นชูหลุดหัวเราะ เธอบีบหนังสือหย่าที่เพิ่งร่างเสร็จไว้ในมือ พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองในนิ่งเรียบที่สุด “คืนนี้คุณจะกลับมาไหม?”“จินเฉิน ใครโทรมาเหรอ?”เธอได้ยินเสียงออดอ้อนของเหวินฉู่ดังลอดเฉันมาอย่างชัดเจน“โทรศัพท์จากบริษัท” ฮั่วจินเฉินอธิบายลวกๆ ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้จะยังคุยสายอยู่ “เธอเลิกงานกี่โมง ฉันจะแวะไปรับซีซีกับเธอ”เหวินฉู่หัวเราะมีความสุขกว่าเดิม “ฉันไม่ยุ่งหรอก หกโมงก็เลิกแล้ว”กว่าที่เสิ่นชูจะรู้ตัว ฮั่วจินเฉินก็ตัดสายไปแล้วแววตาของเธอหม่นลง มองเอกสารข้อตกลงหย่าที่มีลายเซ็นของเธอเรียบร้อยแล้วเดิมทีตั้งใจจะเจรจาให้อีกฝ่ายกลับมาเซ็นชื่อ แต่เขากลับไม่มีมีแม้แต่ความอดทนที่จะฟังจนจบประโยคน่าขันจริงๆ ที่ครั้งหนึ่งเธอกลับเคยเชื่อมั่นในคำสัญญาของเขา……ฮั่วจินเฉินไปรับเหวินซีที่โรงเรียนอนุบาลพร้อมกับเหวินฉู่เมื่อเห็นพวกเขา เหวินซีก็วิ่งออกมาจากโรงเรียนพร้อมกับผู้อำนวยการโรงเรียนทันที ปล่อยมือผู้อำนวยการโรงเรียน แล้ววิ่งมาหาเขา “พ่อครับ!”ท่ามกลางสายตาของทุกคน เด็กน้อยโผเข้ากอดขาของฮั่วจินเฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยความดีใจ “พ่อ! พ่อกับแม่มารับผมเหรอครับ!”ผ