ลุ่มหลงอาจารย์เถื่อน

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาผู้ใหญ่ก็พยายามคิดหาวิธีรบเร้าลูกสาวให้ทำตามคำแนะนำของหมอดู แต่กระนั้นก็ไม่อยากใช้การบังคับบีบคั้นจนเกินไปจนกระทบจิตใจของลูกซึ่งแน่นอนว่าเรื่องแต่งงานของผู้หญิงไม่ใช่เรื่องเล็ก พวกเขายังหวังว่าผู้ที่จะมาแต่งงานกับลูกสาวตนอย่างน้อยก็ต้องเป็นคนดีสักนิด ไม่ทำร้ายร่างกายจิตใจซ้ำเติมไปมากกว่านี้“พี่เนยมีเรื่องอะไรไหม เล่าให้ยี่หวาฟังได้นะ เห็นข้าวตังดีขึ้นแล้วแต่พี่ยัง..”มื้ออาหารจบลง เด็กทั้งสองก็แยกไปอีกที่ ส่วนผู้ชายรุ่นพ่อก็นั่งอยู่ไม่ไกล เพียงแต่ไม่ได้เข้าร่วมวงสนทนาของเหล่าแม่บ้านก็เท่านั้น“หมอดูเขาทัก บอกว่าตังมีเคราะห์ พี่ก็ไม่อยากเชื่อหรอกแต่ช่วงใกล้เรียนจบตังมีแต่เรื่องจนพี่อดห่วงไม่ได้”“แล้วต้องทำยังไงคะ ลองไปหาพระดูไหม”“พี่พาไปรดน้ำมนต์มาแล้ว หมอดูเขาบอกต้องแต่งงานแก้เคล็ด แต่พี่ไม่อยากบังคับข้าวตัง”คนเป็นแม่ทั้งสองคุยกันดูสีหน้าเคร่งเครียดไร้ทางออก ราวกับว่ายืนอยู่ใจกลางอุโมงค์อันคดเคี้ยวมืดมน ไม่สามารถหาทางออกได้“ลองคุยกับตังดูไหมคะ เผื่อตังมีแฟนอยู่แล้ว”“ข้าวตังไม่ใช่คนปิดบัง ถ้ามีคงบอกพี่แล้ว”ยี่หวาพยักหน้าเข้าใจเพราะตั้งแต่เล็กจนโตเด็กคนนี้

บ้านภูสิริรักษ์มื้ออาหารเย็นเรียบง่ายรวมสองครอบครัวเกิดขึ้นอย่างเช่นทุกวัน และยังเป็นอีกวันที่เนยหวานยังหน้าดำคล่ำเครียดคิดไม่ตกเรื่องลูกสาว แม้ว่าเพื่อนบ้านจะชวนคุยไปเรื่องอื่นพอได้หัวเราะบ้างแต่สุดท้ายรอยยิ้มก็หุบลงอย่างง่ายดายทุกที“วันนี้พ่อพราหมณ์โทรมาบอกวันเดือนปีเกิดคนมีดวงค้ำข้าวตัง ลำพังหาคนไว้ใจได้ก็ยากพอแล้ว เฮ้อ”ความกระอักกระอ่วนเจืออยู่ในน้ำเสียงเจ้าของบ้าน แววตาเต็มไปด้วยความหวั่นวิตก ความเจ็บปวดภายในใจรวดร้าวทรมานเจียนตายในอกคนเป็นแม่“วันไหนคะ”ยี่หวาเอ่ยถามคนพี่อย่างเป็นกันเองก่อนที่กระดาษแผ่นเล็กจะถูกล้วงจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ญาติสนิทภรรยาเพื่อนผัว“แรมสิบสี่ค่ำ ตรงกับวันที่เท่าไหร่”เธอทั้งถามพลางมองหน้าลูกชาย เพราะเดือนและปีนั้นตรงกับลูกชายของตนทั้งหมด อย่างน้อยหากว่าลูกชายเธอเต็มใจเรื่องนี้ก็ยังมีทางออก“สิบเอ็ด”คราวนี้ไม่ใช่แค่มองผิวเผิน ยี่หวาถึงกับเบิกตาจ้องหน้าลูกชายคนเดียวของตน ทว่ายังไม่ได้เปิดเผยความคิดในใจในตอนนั้นเลย เพราะอยากคุยกับลูกชายเพื่อฟังความคิดเห็นของเขาเสียก่อนวันเดือนปีที่ตรงเป๊ะราวกับถูกกำหนดไว้แล้วนั้นชวนให้ยี่หวามองเห็นทางออก อย่างไรคนตรง

เวลาผ่านไปจนคนเจ็บหายดีผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านนั่งปรึกษากันเรื่องงานแต่งของทั้งคู่ เลือกวันมงคลรวมทั้งวางแผนการจัดงานด้วย ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วบ่าวสาวแทบไม่มีความคิดเห็น“แขกฝั่งมึงจะเชิญเยอะไหม”“น่าจะไม่ สักสองร้อยคนก็พอกะทันหันเดี๋ยวต้อนรับได้ไม่ดี”“ไม่พ่อมึงสิสองร้อยคน !”ต้นม่านฟ้าเพื่อนสนิทโต้เถียงกันอย่างไม่จริงจังนัก ส่วนเนยหวานและยี่หวาไล่เรียงรายการที่ต้องตระเตรียมจัดซื้อจัดหาเพื่อไม่ให้ฉุกละหุกเกินไป“พี่ไม่ออกความคิดเห็นหน่อยเหรอคะ”“แค่ไม่จัดใหญ่ก็พอแล้ว เดี๋ยวก็ได้หย่ากัน”“อ๋อค่ะ..”เขาตอบด้วยสีหน้าเมินเฉยไร้หัวใจ ทว่าคนฟังถึงกับหน้าเจื่อนน้ำตาคลอเบ้า นอกจากเขาจะไม่แยแสเรื่องชีวิตคู่อันสั้นนี้ยังหมายความว่าเขาไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษกับเธอเลยสักนิดเดียวก็ไม่มี..“คือพี่หมายความว่าเผื่อตังตังมีแฟน พี่ไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นปัญหาของเราในอนาคต”เขารีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าคนน้องไม่ค่อยดีนัก ยิ่งเห็นดวงตาฉ่ำน้ำคล้ายกำลังจะร้องไห้หัวใจเขายิ่งอยู่ไม่สุข หน้าอกรู้สึกถึงการคุกคามอย่างรุนแรง“ค่ะตังตังเข้าใจ”เธอฝืนยิ้มเล็ก ๆ ให้เขาแล้วหลบสายตาด้วยการหยิบมือถือขึ้นมาเล่น แต่กระนั้นใบหน

ก่อนงานแต่งหนึ่งวันจะเป็นวันที่ญาติฝั่งเจ้าบ่าวทำพิธีผูกข้อไม้ข้อมือให้ชายหนุ่มก่อนเพื่อเป็นการเรียกขวัญให้อยู่กับเนื้อกับตัวตามธรรมเนียมของชาวบ้านในแถบนั้น“ว่ามาเด้อขวัญเอ๊ย~”พ่อพราหมณ์คนเดิมเป็นผู้ผูกข้อมือรวมทั้งอวยพรชีวิตคู่ให้เป็นคนแรกตามมาด้วยพ่อแม่และญาติสนิททีละคนจนจบพิธี“พ่อคะ ม่านเมฆ..”ยี่หวาเม้มปากอย่างไม่กล้าถาม แววตาของหล่อนเต็มไปด้วยความวิตกกังวลจนคู่สนทนารับรู้ว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่“เขาไม่เป็นไร ดวงไอ้หนุ่มมันดีดวงแข็งไม่มีใครทำอะไรมันได้หรอก”แม้ว่าจะอยากช่วยญาติมากเพียงใดแต่ความที่เป็นแม่ก็ยังห่วงลูกชายของตัวเองไม่น้อยกว่าที่พวกเขาเป็นห่วงลูกสาว“แล้วเขาจะคุ้มครองน้องได้ไหมคะ”“ได้อยู่แล้ว เขาก็ทำอย่างนั้นมาตั้งแต่เกิดแล้วไม่ใช่เหรอ”ปลายหางตาพ่อพราหมณ์หรี่มองคนเป็นแม่เจ้าบ่าวพร้อมรอยยิ้มที่ยกขึ้นแทรกจากผิวหนังเหี่ยวย่นของใบหน้าคล้ายกำลังจะย้ำอะไรกับเธอ“แม่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เขาเป็นคู่แท้ของกันและกัน ถึงปากลูกชายแม่จะบอกว่าไม่รัก แต่ดูสายตาลูกชายแม่สิ พ่อคงไม่ต้องบอก แม่ก็น่าจะรู้”ชายชรานุ่งขาวพยักหน้าพลันหัวเราะเมื่อพูดประโยคดังกล่าวจบแล้วเดินออกจากลานบ

ค่ำคืนแรกของการเป็นสามีภรรยาเริ่มต้นขึ้น ทว่าคนเป็นพี่กลับขนฟูกนอนไปปูนอนข้างล่างจนทำให้เจ้าสาวเกิดความสงสัย“ไม่นอนบนเตียงเหรอคะ”“เรานอนได้เลย ฝันดีนะคะ”เขาทิ้งท้ายก่อนจะห่มผ้าหลับตาลงอย่างรวดเร็วราวกับเหนื่อยมากปล่อยให้ข้าวตังนั่งนิ่งความคิดไหลไปด้านลบอีกครั้งแค่เมียแก้เคล็ดอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรไปนอนร่วมเตียงกับเขา..สาวเจ้าสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเอื้อมปิดไฟหัวเตียง ร่างเล็กหันหลังให้คนพี่พลางดึงผ้าห่มฝืนหนาคลุมห่อตัวให้ความอบอุ่นแก่ตัวเองเวลาล่วงผ่านไม่นานนักเสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังขึ้น ม่านเมฆดันตัวนั่งเหลือบมองเด็กน้อยบนเตียงก่อนจะลุกขึ้นห่มผ้าให้เธอใหม่การที่เขาเลือกจะนอนแยกเตียงกับเธอก็เป็นเพราะต้องการให้เกียรติคนน้อง ไม่อยากให้เธอมีชื่อเสียงด่างพร้อยใด ๆ เพราะการแต่งงานชั่วคราวนี้และหวังว่าเธอจะเข้าใจ..เช้าวันใหม่แสนสดใสของใครหลาย ๆ คน แสงแดดจากดวงอาทิตย์สาดลอดผ้าม่านเข้ากระทบเปลือกตาส่งผลให้ชายหนุ่มผู้ไวต่อแสงตื่นขึ้นม่านเมฆขยับตัวนั่งบิดขี้เกียจก่อนจะเบนหน้าไปมองหญิงสาวบนเตียงที่ยังคงกอดตุ๊กตาตัวโปรดของเธอหลับอย่างสบายใจ“อื้อ~ กรี๊ด ! พี่มาอยู่ในห้องตังตังได้ยังไง !