ยั่วรักคุณอาคนดุ

ยั่วรักคุณอาคนดุ

last updateLast Updated : 2026-05-22
By:  KhunRaFahOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
78Chapters
2.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

'เขา' เจ้าของไร่ที่พ่วงมาด้วยตำแหน่งอาหนุ่ม แต่ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย กำลังทำให้เส้นแบ่งที่เขาขีดเอาไว้ไร้ค่า เมื่อหัวใจเรียกร้องให้มองเขาเป็นมากกว่าอา

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ไร่บ้านนอก พายขอบาย

「柚葉さんが戻ってきたんだって?奥さんはどうするんだよ?」

家の前に着くと、ドアは少しだけ開いていて、夫の谷口智也(たにぐち ともや)と、彼の親友の声がかすかに聞こえてきた。

仕事から帰ってきた谷口凛(たにぐち りん)は、思わずドアを開けようとした手を止めた。

「柚葉さん」って?自分のプロジェクトに2週間前からアドバイザーとして参加している専門家・小林柚葉(こばやし ゆずは)も、同じ名前だったはず。

なんて、偶然なんだろう。

一方で、智也はその問いただしに対して何も答えなかった。

「智也、言わせてもらうけどな。もう何年も柚葉さんのことが忘れられないんだろ?そのくせ、自分は質素な生活をして、毎月6000万円も彼女の研究費につぎ込んできたじゃないか。

向こうは今じゃ立派になって、帰国してからは国家プロジェクトの特別専門家だぜ?彼女にちょっと競合の情報を流してもらえれば、ホシゾラ・テクノロジーでの社長の座も安泰ってわけだ」

それを聞いて、凛はぱっと顔を上げた。その目には信じられないという色が浮かんでいた。

彼女は何かの聞き間違いじゃないかと思った。

6000万円?

智也が毎月くれる生活費はたったの6万円なのに。他の女には、毎月6000万円も渡しているわけ?

でも、家の中から聞こえる会話はあまりにも鮮明だった。その一語一句が耳に突き刺さり、そして、智也もその事実を否定しなかった。

その一瞬、凛はショックで息ができなくなるほどだった。

すると突然、智也が立ち上がり、腕時計に目を落とした。「もうこの話はよそう。柚葉を困らせたくないんだ。俺、今から柚葉を迎えに行かないと。テーブルはそのままでいいよ、どうせ凛が帰ってきたら片づけるだろうし」

「おいおい、智也。奥さんは、すごくいい人じゃないか。家のことちゃんとやってるし、ご両親と妹さんの面倒まで見てくれるんだぞ。それでも何とも思わないのか?」

智也の答えが知りたくて、凛は息を殺して、聞き耳を立てた。

だが智也は冷たく言い放った。「俺が好きなのは、凛みたいな家庭に縛られてる女じゃない。昔からずっと、柚葉みたいに仕事にすべてを懸けて輝く女が、俺のタイプなんだ」

その言葉は、ナイフのように凛の胸に突き刺さった。

彼女の目はみるみる赤くなり、手も震えだした。

「じゃあなんで最初、奥さんにアタックしたんだよ?しかも結婚までして」

「あの頃、柚葉が俺を置いて、どうしても海外に行くって聞かなくて」

「それじゃただ柚葉に当てつけるために結婚したっていうのか?」

それに対して、智也は何も言わず、まるで認めたようだった。

「それで、柚葉さんが帰ってきたから、彼女と離婚するってわけか?」このとき、親友はもう凛を「奥さん」とは呼ばなくなっていた。

そう聞かれ、智也はまた黙り込み、しばらくしてから、彼は口を開いた。「確かにお前の言う通りだ。凛は俺の世話をよく焼いてくれる。ここ数年、持病の胃痛も起きてないし、家族のことも全部よくしてくれてた。おかげで、家のことで困ったことは一度もない」

智也はホシゾラ・テクノロジーの跡継ぎというわけじゃない。社長の座に就けたのは、半分は無理な接待で勝ち取ったようなものだ。だから、若い頃に胃を悪くしていた。

それを心配した凛は、朝は早く起きて、夜は時間通り家に帰り、彼に体を労わる料理を用意してあげていた。

智也が残業の時は、彼の会社まで食事を届け、それから自分の研究所に戻るようにしていた。

結婚して4年間、彼女はそんな毎日を続けたのだ。

そして今日、4年がかりで秘密裏に進めてきた「マイクロチップ開発プロジェクト」が、ついに成功したのだ。

研究所はまもなく、技術の実施企業を公募する予定で、実用化されれば、社会にとっても大きな貢献となるだろう。

そしてプロジェクトの責任者である凛は、巨額の報酬と、国際的な評価が約束されていた。

だから、彼女は一刻も早く家に帰って、この良い知らせを智也と分かち合いたかった。

そして家に帰る途中、ボーナスでどんなプレゼントを買うかまで考え、ホシゾラ・テクノロジーの社長である智也にふさわしい、高価なものを選んであげようとしていたのだ。

そんな凛の耳に、智也の言葉が響く。「でも、柚葉みたいに優秀で輝いている女性を、結婚で縛りつけるなんて、俺にはできないからな」

その瞬間、彼女は愛される者とそうでない者の残酷な差を思い知った。

涙が抑えきれずに頬を伝い、そのしょっぱさが唇に広がった。

家の中から玄関に向かう足音が近づいてくるのが聞こえて、凛はとっさに廊下の角に身を隠した。

さらに足音が遠ざかってから、凛はゆっくりと家の中に入った。すると、リビングのテーブルの上がめちゃくちゃに散らかっているのが目に入った。

どうやら、智也は自分を妻としてではなく、使用人として見ているようだ。

そう思うと、家を片付ける気力もまったくなくなり、凛は全身の力が抜けて、ただ横になりたいと思った。

でも、ベッドに横になっても少しも眠れず、これまでの出来事が次々と頭に浮かんでくるのだった。

智也と初めて会った時、彼は雨に濡れていた。そのとき、自分はたまたま傘を持っていて、傘をさしてあげた。

次に会った時、自分はバスに乗り遅れそうになっていた。すると、智也がたまたま車で通り、乗せてくれた。

それからというもの、二人は頻繁に顔を合わせるようになった。

恩師の二宮史哉(にのみや ふみや)が亡くなった時、智也がそばにいてくれた。

育った児童養護施設を訪ねた時も、一緒に来てくれたのは智也だった。

プロジェクトが中断し、仕事を失った時も、智也は自分を抱きしめて、「大丈夫だよ」と言って、プロポーズしてくれた。

月給わずか18万円の平社員になった時も、智也は、「それだってすごいよ」だと笑って頭を撫でてくれた。

……

夜中になって、凛はようやくうとうとと眠りについた。

そして朝6時。智也の朝食を作る時間になると、彼女の体内時計が、いつものように彼女を目覚めさせた。

疲れきった目をこすりながら、凛は目を開けた。

手をかざしてみるとベッドのもう片側は冷たく、ゲストルームの布団も使われた形跡はなかった。

昨夜、智也は帰ってこなかったのだ。

そう思った瞬間、玄関で電子ロックの開く音が聞こえて、

凛は振り返った。

帰ってきた智也は、当たり前のように上着を彼女に渡し、抱きしめようと一歩近づいたが、何かを思い出したのか、その動きをぴたりと止めた。

「昨日は親友と集まって、タバコと酒の臭いがついちゃったから、洗ってからにするよ」

以前の智也なら、外での付き合いから帰ってくると、いつも凛をぎゅっと抱きしめて、「こうすると、帰ってきたって感じがする」と言っていた。

そうやって凛はぼんやりと思い出した。智也に最後に抱きしめられたのは、もう2週間も前のことだということに気が付いた。

この2週間、同じベッドで寝ていても、お互いに背を向けて眠るだけだった。智也は仕事で疲れているから、簡単なハグさえしてくれなくなったのだなと、彼女は思っていた。

そして、柚葉が帰国したのも、ちょうど2週間前のことだった。

なるほど、予兆はとっくにあったんだ。

そう思って凛は目を伏せ、長いまつげが、その瞳に浮かんだ悲しみをそっと隠す。

一方、ソファにどっかりと腰を下ろした智也は、散らかったテーブルを指さした。「なんで片付けてないんだ?」

「昨日は体調が悪くて、すぐ寝ちゃったの」そう言ったとき、食べ残しのにおいがした。きれい好きな彼女は、やはりテーブルを片付けずにはいられなかった。「片付けてたら朝ごはんを作る時間ないから、自分で何か頼んで食べて」

そう言われ智也は、そこで初めて凛の異変に気づいた。

結婚して4年、彼が出張でない限り、凛は必ず食事を作ってくれた。少なくともおかず数品に汁物がつき、毎週の献立が被ることはなかった。

今朝はどうしたんだ?

「もしかして、俺が昨夜帰らなかったから怒ってるのか?」智也は急に真剣な声で呼びかけた。「なあ、凛ちゃん」

だが、その呼びかけに、凛の胸はさらに苦しくなった。

智也は優しくて、話し方が上手な男だった。付き合い始めた頃、不意に耳元で、「凛ちゃん?」と囁かれ、彼女はいつも恥ずかしくて耳まで真っ赤になった。そして耳元で囁くのは人前でしないでほしいと彼によく言ったものだった。

あの頃は智也も彼女の気持ちを気遣ってくれたものだった。

それからしばらく二人は仲睦まじい生活を送り、智也も、いつも「凛ちゃん」と優しく呼びかけてくれていたのだった。

「ほら、凛ちゃん、機嫌を直せよ。お前の言うこと、ちゃんと聞いてるだろ?親友との集まりでも、酒は飲まなかったし」智也は手を伸ばし、凛の後頭部を優しく撫でた。「ご飯作らないならそれでも構わないさ。俺はシャワーを浴びてくるから」

凛は小さく、「うん」とだけ答えて、彼の方は見なかった。

それを見て智也は眉をひそめ、心の中の疑問を口にせずにはいられなかった。「凛ちゃん、今日何か変だぞ」

「寝不足なの」凛は無理に笑みを作ると、シャワーに行くように促した。すると、智也は突然シルクのスカーフを取り出した。ロゴを見て、かなり高価なものだと一目で分かった。

「昨日の帰り道にたまたま見つけて、お前に買ったんだ」彼はそう言って渡すと、バスルームに入っていった。

凛は柔らかなスカーフを握りしめてしばらく呆然としていたが、それをバッグに入れ、研究所へ向かった。

一方、「マイクロチップ開発プロジェクト」は史哉の死によって一度中断したが、再開後は凛が責任者となった。機密保持のため、史哉の妻・二宮杏(にのみや あん)が口利きをしてくれて、表向きは竹内グループの事務職員ということになっていた。

だから智也は未だに、凛のことを月給18万円の平社員だと思い込んでいるのだった。

しかし実際のところ、彼女は毎日家から竹内グループへ向かい、東門から入り、広大なテクノロジーパークを通り、西門へと抜けていた。そこには、研究所が手配した専用の運転手が待っているのだ。

その日、凛は研究室にいても一日中上の空だった。夕方近くになって、教授の佐野克哉(さの かつや)が心配そうに尋ねてきた。「今夜、小林さんと食事だから、機嫌が悪いのかい?」

「小林柚葉ですか?」凛は顔を上げた。

克哉はとても驚いた顔をした。

「覚えてたのか!君は旦那さんのこと以外、誰にも興味がないのかと思ってたよ。もうみんなは顔を合わせているんだ。君たちだけだよ、まだ会ってないのは。これ以上会わないと、和を乱してるって思われかねないぞ」

凛は眉をひそめた。

自分は智也に出会った時、彼が失恋の痛みを抱えていることには気づいていた。でも、その相手が誰なのかは知らなかった。

智也の心の傷に触れたくなくて、一度も尋ねたことはなかった。

そして、彼もこの4年間、一度もその女性の話をしなかった。まるで、そんな人はいなかったかのように。

だから、もう過去のことなのだと思っていた。誰にだって、過去の一つや二つはあるものだから。

でも昨日、知ってしまった。智也は忘れるどころか、陰でその女性のためにお金と労力をつぎ込んでいたのだ。

そう思うと、凛は何も言わなかった。

すると克哉は困ったように唇を噛んだ。彼は、凛が柚葉を快く思っていないことを知っていた。このプロジェクトは凛の恩師の、そして今では彼女自身の血と汗の結晶だ。

そこに、赤の他人が足を踏み入れられたら誰だって嫌なはず。そんな成果だけを横取りしにきた人間に、席を一つ譲ってあげるだけでも、十分すぎるほど寛大だと言えるだろう。

それなのに今、その相手と食事に行けと言われれば、それは少し、酷な要求かもしれない。

それでも克哉は、忠告せずにはいられなかった。「今回は断らない方がいい。でないと、松田さんがご機嫌を損ねかねない」

松田英樹(まつだ ひでき)は研究所の最高責任者で、柚葉の母方の祖父でもあった。

この関係は、凛もアシスタントの高木梓(たかぎ あずさ)がこっそり話しているのを聞いて知っていた。

そしてチームのメンバーも皆、柚葉が突然加わったことを快く思っていなかった。彼女の経歴が素晴らしいのは確かだ。しかし、この研究所に入れる人間で、優秀じゃない者などいるだろうか?

みんなが4年間、必死で頑張ってきて、あと数ヶ月で成果を発表できるという、まさにそのタイミングだった。

そこへ柚葉が、外部専門家という肩書きで割り込んできた。開発プロセスには一切参加していないくせに、成果だけは横取りしようというのだ。それはまるで、論文を提出する直前に、全く貢献していない第二著者の名前を加えろと言われるよりも、不快なことだ。

だからこそ、凛はずっと、外部専門家がプロジェクトの中枢エリアに入ることを許可していなかった。そして彼女は研究所での仕事が終わればすぐに家に帰っていたので、柚葉はまだ彼女に会ったことすらなかった。

凛はマジックミラー越しに、外の様子を眺めた。

すると柚葉が白衣を脱ぎ、ブラウンの本革のコートを羽織るのが見えた。彼女は栗色の髪をかきあげ、高そうな白いクロコダイルのバッグを肩にかけた。

今朝、智也がくれたスカーフと、同じブランドのものだ。

それに気が付いた凛は、思わずバッグからスカーフを取り出した。そして何かがおかしい、という不安が胸をよぎった。

ちょうどその時、アシスタントの梓がノックして部屋に入ってきた。彼女は凛が手にしているスカーフを見て、驚いたように言った。「先輩、ボーナスでそこのバッグ、買ったんですか?」

「ううん」凛は目の前の梓を見て、少し不思議そうに付け加えた。「バッグは買ってないわ」

梓は言った。「あ、スカーフが見えたから、てっきりバッグを買ったのかと思いました。普通、このブランドのスカーフって、バッグ買った人にしか出してないんですよ」

「バッグを買った人限定?」そう聞き返しながら、凛の胸がぎゅっと締め付けられた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
78 Chapters
บทที่ 1 ไร่บ้านนอก พายขอบาย
"เก็บของเสร็จรึยังพายลูก"เสียงของคนเป็นพ่อเดินโผล่หน้าเข้ามาในห้องของลูกสาวเพียงคนเดียว ที่นั่งอยู่กับพื้นพลางพับเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง"คุณพ่อ พายไม่ไปไม่ได้หรอคะ คุณพ่อกับคุณแม่ไปกันแค่สองคนก็ได้นี่นา"หญิงสาวตัวเล็กน่ารักในวัยยี่สิบเอ็ดปี ยังคงเกลี้ยกล่อมคนเป็นพ่อ ด้วยประโยคเดิมๆที่พูดมาแล้วกว่าเกือบสิบครั้งเห็นจะได้ แต่ก็ดูเหมือนความพยายามจะสูญเปล่าเหมือนครั้งก่อนๆ"ปิดเทอมทั้งที พ่อจะให้พายอยู่บ้านแค่คนเดียวได้ยังไง ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง พ่อว่าเผลอๆ ลูกสาวพ่อต้องถูกใจไร่การุณแน่ๆ"'อัศนัย' ยกมือขึ้นกอดอก เกลี้ยกล่อมลูกสาวกลับบ้างด้วยรอยยิ้ม ที่พูดไปเขาไม่ได้โกหกเธอสักคำ ไร่ของรุ่นน้องหนุ่มในแวดวงธุรกิจคนนี้ ชื่อเสียงเลื่องลือทั้งในและนอกประเทศ หลังจากผ่านมาหลายปี ก็จะได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยียน และดูผลงานของรุ่นน้องคนสนิทเสียที"คุณพ่อคะะะ"นัยน์ตาคู่สวยหันมองคนเป็นพ่อพลางเบะปากเหมือนจะร้องไห้ แต่อัศนัยทำเพียงส่ายหัวด้วยรอยยิ้มบางๆ หันหลังเดินหนีลูกสาวตัวเองจนใบหน้าสวยบูดบึ้งหนักกว่าเดิม มือเล็กวางข้าวของลงในกระเป๋าแรงๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์"ปิดเทอมทั้งที ทำไม
Read more
บทที่ 2 โดนบังคับอยู่ร่ำไป
'การุณภพ' เป็นเจ้าของไร่องุ่นใหญ่ในเมืองเชียงใหม่ ในช่วงอายุของชายหนุ่มวัยกลัดมันสามสิบห้าปีเศษ เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้กับงาน งาน และงาน จนไม่มีใครในเมืองเชียงใหม่ที่ไม่รู้จักพ่อเลี้ยงการุณภพ หรือพ่อเลี้ยงภพ เขาทำตัวเหมือนถือศีลอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยควงผู้หญิงที่ไหนเข้าไร่แม้แต่คนเดียว ถึงขนาดหยอกล้อกันขำขันในหมู่คนรู้จัก ว่าแม้แต่ม้าตัวเมียก็คงไม่พ้นมีป้ายห้ามเข้าติดหราอยู่หน้าไร่จะมีก็เพียงแต่คนเป็นแม่อย่างคุณนาย 'คำผกา' ที่คะยั้นคะยอให้ลูกชายลงหลักปักฐานอยู่ไม่เว้นวัน เที่ยวเฟ้นหาหญิงสาวหน้าตาสะสวย ฐานะเพียบพร้อมมาประเคนให้ลูกชายถึงไร่ แต่ก็ไม่พ้นโดนการุณภพไล่ตะเพิดไปคนละทิศละทาง จนหาทางออกจากไร่แทบไม่เจอ"ไร่สวยนะภพ รู้แบบนี้คงจะหาเวลาว่างพาคุณชุมาเที่ยวตั้งนานแล้ว"อัศนัยทอดสายตามองไร่ขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตา เห็นว่าเป็นไร่องุ่น แต่แม้แต่ที่นั่งกันอยู่บนชั้นสองของบ้านไม้สวยนี้ เขาก็ยังไม่ยักจะเห็นแปลงองุ่นสักแปลง นั่นหมายความว่าไร่แห่งนี่คงกินพื้นที่ไปไกลสุดลูกหูลูกตา"จริงๆ ผมพึ่งมารับช่วงต่อจากคุณพ่อไม่กี่ปีมานี้เองครับ ท่านเกษียณไปอยู่บ้านกับคุณแม่ ไร่ก็เลยต้องบูรณะใหม่หลายอย่าง แม้
Read more
บทที่ 3 แฟนใหม่ของพสิกา
การุณภพมองแม่หลานสาวเอาแต่ใจ ที่เดินนำหน้าเขาขึ้นไปด้านบนบ้านด้วยสีหน้าที่เหมือนจะแอบไม่พอใจเขาอยู่หน่อยๆ ที่โดนบังคับให้กินผักจากมื้อเย็นที่พึ่งผ่านไปหยกๆ"เดี๋ยว"เขารั้งร่างเล็กตรงหน้าที่กำลังตรงไปยังห้องของตัวเองไว้ เธอจึงหันมาประจันหน้ากับอาหนุ่ม"อะไรอีกคะ"เสียงเนือยของเธอถามขึ้น เหมือนจะเบื่อเขาเต็มทน แม้แต่หน้าก็ไม่แม้แต่จะหันมองด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นมันก็ทำเอาคนที่เคร่งทั้งเรื่องมารยาท และการแสดงออกอย่างการุณภพ พยายามทำความเข้าใจกับเด็กสาวตรงหน้าอย่างใจเย็น"อยู่ที่นี่อาบน้ำให้เร็วหน่อย ห้องน้ำอยู่มุมนั้น ห้องส้วมอยู่อีกมุม"พสิกามองตามสายตาของเขา ก่อนจะพบว่าห้องน้ำนั้นอยู่ห่างจากห้องเธอเพียงเล็กน้อย และยังอยู่บนชั้นสอง ถือว่าสะดวกมากทีเดียว ทั้งที่ภาพในหัวของเธอก่อนจะมาที่ไร่การุณนี้ ยังคิดว่าต้องเดินไปที่มืดๆ ตักน้ำใส่ตุ่มเองเหมือนในละครหลังข่าวที่เคยดูด้วยซ้ำ"ตอนดึกอากาศหนาว อายังไม่ได้ซ่อมเครื่องทำน้ำอุ่น รีบอาบหน่อยก็ดี"หญิงสาวพยักหน้ารับหงึกหงัก รับทราบสิ่งที่อาหนุ่มบอกอย่างว่าง่าย"ส่วนห้องอาอยู่ตรงนั้น มีอะไรก็เรียก""เข้าใจแล้วค่ะอา ขอบคุณค่ะ"ว่าจบร่างเล็กก็หันหลังเดิ
Read more
บทที่ 4 คุณหนูเมืองกรุง กับพ่อเลี้ยงฝุ่นคลุ้งคนไร่
"อือ...."คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงใหญ่พลิกตัวไปมาเล็กน้อย เมื่อแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ยามอรุณ กระทบกับเปลือกตา จนพาให้ต้องเบ้หน้าลงเล็กน้อยหญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่เหมือนจะสดชื่น น่าจะเป็นเหตุมาจากการนอนที่เต็มอิ่ม ไม่เหมือนเมื่อครั้งอยู่เมืองกรุง ที่ส่วนมากจะใช้เวลาไปกับการปั่นงานมหาลัย และการคุยกับเพื่อนซะส่วนใหญ่เมื่อมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ก็พบว่าเป็นเวลาแปดโมงกว่าแล้ว และสำหรับวันหยุด นี่เป็นเวลาที่ค่อนข้างเช้ามากสำหรับเธอเลยทีเดียว "อาภพไปไหนของเค้านะ"เด็กสาวหันซ้ายทีขวาที แม้จะลงมาด้านล่างเดินไปทั่ว ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของอาหนุ่มที่ควรจะอยู่ในละแวกบ้าน "ว้าย!"พสิการ้องตกใจ ยกมือขึ้นทาบอก อาหนุ่มที่อยู่ดีๆ โผล่ออกมามุมอับสายตาทางด้านหลัง ไม่ให้ซุ่มให้เสียง พาให้เธอตกใจจนแทบล้มลงไปกับพื้น"อา พายตกใจนะคะ"เธอพูดเหมือนโทษเขา ที่อยู่ดีๆ ก็โผล่ออกมาทำเธอตกใจลมแทบจับ"ทำไม คิดว่าผีจะโผล่มาตอนสายแบบนี้รึไง"การุณภพถามเสียงเรียบ พลางเดินผ่านเธอหย่อนตัวนั่งลงบนโต๊ะใหญ่ จนพสิกาต้องเบะปาก ยกมือขึ้นกอดอกมองตามหลังคนตัวโต"สายอะไรกันคะ เช้าจนตาพายจะเปิดไม่ไหวเเล้ว"เธอเดินไปนั่งลง
Read more
บทที่ 5 จงใจแกล้ง หรือ ตั้งใจแกล้ง
ในอดีต ไร่การุณเป็นไร่ที่ถูกดูแลโดยพ่อของการุณภพอย่างที่ทราบกัน ระบบระเบียบการดูแลของพ่อกับลูกก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง คุณคริสโตเฟอร์ผู้เป็นพ่อนั้นเรียนจบปริญญาตรีจากเนเธอแลนด์ก็จริง แต่ไม่ได้จบสายงานบริหารมาโดยตรง ทำให้เมื่อมาอยู่ไทย ใช้เงินที่มีติดตัวกว้านซื้อที่ดินเมืองเชียงใหม่มามากมาย และเปลี่ยนแปลงเป็นไร่องุ่นใหญ่ ที่เน้นส่งออกในประเทศ ทำธุรกิจแบบ ’กันเอง’ หรือก็คือไม่มีระบบเปิดประมูล แข่งขันใดๆ ใครที่ต้องการติดต่อซื้อขาย หากสนิทสนมก็ได้สัญญาไปก่อน ผิดกับการุณภพ ที่เขาใช้วิธีบริหารแบบคนสมัยใหม่ เนื่องจากจบปริญญาตรีจากเนเธอแลนด์ สาขา IB(International Business) หรือการค้าระหว่างประเทศ และ MBA(Master Of Business Administration) หรือปริญญาโทบริหารธุรกิจ จากสหรัฐอเมริกา ร่วมกับใบประกาศนียบัตรมากมาย ยังไม่รวมกับการประชุม สัมมนา หรือหลักสูตรยิบย่อยที่เขาลงสมัครทุกครั้งที่มีเวลาพักหายใจ ด้วยเกรดเฉลี่ยที่หากไปสมัครงานบริษัทระดับโลก ก็คงได้ตำแหน่งดีๆ มาสักตำแหน่งโดยง่ายแต่ด้วยใจรักงานไร่ งานสวน ก็ไม่คิดจะทิ้งประสบการณ์ทางการศึกษาที่สั่งสมมา และอยากสานต่องานของพ่อ เขาจึงนำมาใช้ควบคู่ไปกับก
Read more
บทที่ 6 ใครกันแน่ที่ไร้เหตุผล
พสิกาคว้าผ้าขนหนู สาวเท้าเดินออกมาจากห้อง ตรงไปยังห้องน้ำด้วยดวงตาที่จะปิดไม่ปิดแหล่ ทำเอาคนเป็นอาที่เดินขึ้นมาบนชั้นสองของตัวบ้าน ถึงกับกอดอก ยืนมองพลางยกยิ้มขำกับภาพตรงหน้ามือเล็กของเธอทุบไปยังไหล่ตัวเองไปมา ความเมื่อยล้ากำลังกัดกินพลังงานอันน้อยนิด จนตอนนี้เธอเหมือนจะเหลือแต่วิญญาณเสียด้วยซ้ำไป"ปวดชะมัด อานะอา"เธอบ่นเสียงเบา โดยไม่รู้เลยว่าการุณภพยืนอยู่ไม่ไกล และได้ยินเสียงเนือยๆ ของเธอที่เอ่ยตำหนิเขาอย่างไม่พอใจทุกคำเมื่อประตูห้องน้ำปิดลง การุณภพก็ถอนหายใจ เขาสาวเท้ากลับไปยังห้องของตัวเองและเริ่มจัดการเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะเหมือนเช่นทุกวัน พอผ่านไปสักพักก็ถึงเวลาอาบน้ำ ชายหนุ่มใช้เวลาจัดการตัวเองเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็เดินออกมาด้วยเสื้อแขนสั้น และกางเกงขาสั้นสีดำขลับสบายตัว มือหนาใช้ผ้าขนหนูเช็ดไรผมที่เปียกโชกของตนเองช้าๆ พลันสายตาก็ต้องเหลือบไปมองห้องของแม่หลานสาว ที่ยังคงมีไฟส่องสว่างออกมาจากหน้าต่างการุณภพอดไม่ได้ที่จะเดินตรงไปยังห้องของเธอ เขายอมรับว่าวันนี้เขาโหดกับเธอไปหน่อย แต่ที่ทำไปทุกอย่าง ก็เพราะความหวังดีเพียงเท่านั้น ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นมือหนาที่กำลังจะ
Read more
บทที่ 7 อาน่ะหรอ ทำให้ใจเต้นตึกตัก
"เร็วๆ สิลูกเจี๊ยบ" สาวใช้ที่โดนเร่งจากคุณนายคำผกา รีบหอบข้าวของวางลงบนโต๊ะ จัดแจงนำอาหารมากมายใส่จานตามคำสั่งอย่างเร็วรี่ นานแล้วที่คำผกาไม่ได้ลงครัวด้วยตัวเอง วันนี้นับว่าเป็นโอกาสพิเศษ เลยไม่รอช้าที่จะลงมือจัดแจงทำกับข้าวมากมาย โดยมีสาวใช้ข้างกายอย่างลูกเจี๊ยบคอยหยิบจับช่วยอีกมือ "เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปดูหน่อยว่าหนูพสิกาเค้าตื่นรึยัง เตรียมกับข้าวไว้ให้เรียบร้อยล่ะ" "ได้ค่ะคุณนาย" เด็กสาวอย่างพสิกาเข้าตาเธอตั้งแต่แรกเห็นอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งเมื่อยืนขนาบข้างกับลูกชายบ้างานไม่มองสีกาอย่างการุณภพ ก็ยิ่งเสริมให้ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก คุณนายคำผการีบเดินขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้าน สอดส่ายสายตาไปทั่วห้อง ที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องของหญิงสาวที่เข้ามาในฐานะแขกคนสำคัญอย่างพสิกา ก๊อก!ๆ "หนูพสิกาจ้ะ ตื่นรึยังเอ่ย" เมื่อไร้เสียงตอบรับจากคนภายในห้อง คุณนายคำผกาก็ชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยังเดินไปอีกเคาะอีกสองห้องที่เหลือ คิดไปว่าเด็กสาวน่าจะยังตื่นไม่เต็มตานัก จึงไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอ "หนูพสิกาจ้ะ" ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้องตอบ บนเรือนหลังนี้เงียบสกัดจนคุณนายคำผกานึกว่าหูตัวเองตื้อไปช
Read more
บทที่ 8 ถ้าอากวน พายก็จะกล้า!
ผ่านไปสามชั่วโมง ฟ้าก็เริ่มมืดลงในเวลาพลบค่ำ บัดนี้ถนนหนทางที่เป็นป่าและไร่ มีเพียงแสงไฟสว่างริบหรี่จากหลอดไฟสีนวล ที่ติดเอาไว้ตามจุดมือเล็กที่เกาะบ่าของการุณภพแน่นขึ้นเล็กน้อย พาให้คิ้วหนาของเขาเลิกขึ้นเบาๆ เหลือบมองคนตัวเล็กด้านหลังผ่านกระจกมองข้าง และพบว่าใบหน้าสวยของเธอ กำลังก้มลงมองบนแผ่นหลังของเขาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก คนอื่นอาจจะคิดว่าพสิกาโตเป็นสาวแล้ว ทั้งสวย เพรียบพร้อม และดูแก่นกล้า แต่ใครจะรู้ว่าข้อเสียเพียงอย่างเดียวที่เธอซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ คือการที่เธอยังหวาดกลัวเรื่องผีสางขึ้นสมอง จนไม่กล้ากระทั่งจะดูหนังผีกับเพื่อนสนิทเสียด้วยซ้ำ“เป็นอะไรรึเปล่า”“คะ”ทันที่โดนอาหนุ่มทักท้วง ใบหน้าสวยก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาทันควัน ครั้งนี้เธอได้ยินคำถามเต็มสองหูจนถึงกับสะดุ้ง ด้วยบรรยากาศและเวลาที่ค่ำลง ทำให้เริ่มมีแมลงตัวจิ้ดริดบินโฉบไปโฉบมา ทำให้ความเร็วของรถจึงต้องช้าลงจากเดิมมาก“สีหน้าไม่ดีเลย ไม่สบายหรอ หรือปวดหัว”การุณภพสุ่มเดาอาการของหลานสาวด้วยสีหน้าเป็นห่วงเล็กน้อย ลำพังร่างเล็กของเธอก็ดูบอบบางเหมือนจะเป็นประเภทป่วยง่ายอยู่เป็นทุนเดิม พอมาทำงานในไร่กับเขา ตากแดดตากลมอยู
Read more
บทที่ 9 ระวังจะโดนตัดไอ้จ้อน
“อือออ….”เช้านี้พสิกาตื่นมาด้วยความเหนื่อยล้าที่ลดลงจากเมื่อวานไปมาก พลันเสียงรถหน้าบ้านที่ดังขึ้น พาให้เรียวขาเล็กของเธอก้าวออกจากห้อง สาวเท้าลงบันไดช้าๆ แม้ว่าจะยังไม่ตื่นเต็มตาก็ตามพสิกามองลงจากบันได เธอไม่ได้เดินลงไปทักทายอาหนุ่มในเช้านี้ แถมเขายังแต่งตัวเรียบร้อยเสร็จสรรพ ราวกับกำลังจะออกไปดูไร่เหมือนทุกวัน“ป้อเลี้ยง”“ลุงชวน มีเรื่องอะไรรึเปล่า มาแต่เช้าเชียว”ลุงอายุราวหกสิบคนหนึ่ง ขับซาเล้งคันเก่าๆ และเดินตรงเข้าไปหาการุณภพ จนเขาเชิญให้นั่งลงฝั่งตรงข้าม“ลุงมีเรื่องลำบาก อยากขอหื้อป้อเลี้ยงจ้วยกำเตื้อ””ว่ามาได้เลยครับ”“พอดีว่าลูกสาวลุงก๋ำลังจะจบ มอหก ต้องไปต่อมหาลัยตี้กรุงเทพ แต่ค่าเล่าเฮียนมันแป๋งขนาด ลุงเลยอยากขอวานหื้อป้อเลี้ยงจ้วยก่อน แล้วจะรีบไปหามาคืนหื้อเร็วตี้สุด”แม้พสิกาจะไม่สันทัดในภาษาเหนือนัก แต่ก็ยังพอฟังออกอยู่บ้าง ว่าลุงน่าสงสารคนนี้คงมาขอให้พ่อเลี้ยงการุณภพช่วยเรื่องเงิน และก็เป็นอย่างที่เธอคิดไม่มีผิด“เท่าไหร่ล่ะ”“สามหมื่นครับ ป้อเลี้ยงพอจะจ้วยได้ก่อ”ลุงชวนก้มหน้าด้วยความเกรงใจ พสิกาที่เห็นอาหนุ่มเงียบไปสักพัก ก็ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเวทนาคุณลุงที่น
Read more
บทที่ 10 น้ำตก บอกความรู้สึก
ร่างเล็กของพสิกานั่งรออาหนุ่มอยู่ด้านล่างของตัวบ้านก่อนเวลานัดหมายกว่าสามสิบนาที เธอใช้โทรศัพท์ไปมาเพื่อแก้เบื่อและฆ่าเวลา เหตุก็เพราะไม่อยากให้อาหนุ่มที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิม หาเรื่องมาดุเธอได้อีกเหมือนครั้งก่อนๆ ว่าเธอมาสายอีกตามเคยไม่นานนัก เสียงรถคุ้นหูก็ใกล้เข้ามา เป็นการุณภพที่ขับรถคู่ใจของเขาจอดลงในโรงรถ และเดินเข้ามาใกล้เธอที่นั่งมองเขาอยู่ตาแป๋ว"นั่งรอก่อน"เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย มองอาหนุ่มที่เดินขึ้นไปด้านบน สีหน้าของเขาดูแปลกไปนิดหน่อยจริงๆ อย่างที่เธอคิดเอาไว้ พสิกาเริ่มแน่ใจแล้วว่าสาเหตุของการที่เขาอารมณ์เสีย หลักๆ น่าจะมาจากเธอแต่แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ เพราะไม่ว่าจะคิดยังไง สมองของเธอก็ตื้อ ไร้หนทางคาดเดาสาเหตุที่เธอทำให้อาหนุ่มอารมณ์เสียจริงๆ"ตามมา"ทันทีที่เขาก้าวลงมาจากด้านบนด้วยเสื้อยืดสีขาว และกางเกงขาสั้นถึงเข่าดูสบายตา ร่างหนาก็ขึ้นควบบนรถเอทีวีคู่ใจ เห็นแบบนั้นแล้ว คนตัวเล็กก็ถอนหายใจอย่างปลงอนิจจัง เอาไว้ถึงที่หมายแล้วค่อยคุยกับอาหนุ่ม และถามเขาตรงๆ ก็แล้วกัน เขาพาเธอขับขึ้นมาตามทางลาดชันเล็กน้อย ที่กำลังไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ หนทางไม่ได้ลำบากอะไรนัก หาก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status