로그인บทที่ 60 อวสาน“ร้องใหญ่แล้วสงสัยจะหิวมาก รีบพาเข้าไปเถอะแก” น้ำว่า“แม่ไปแล้วค่ะคุณลูก ไม่ร้องนะคะ” ฉันรีบลุกขึ้นอุ้มเจ้าตัวน้อยเข้าไปในห้องหลังจากได้ดื่มนมสมใจอยากแล้วเสียงร้องไห้งอแงก็เงียบสงบลง ได้ยินแค่เพียงเสียงริมฝีปากน้อย ๆ กำลังดูดน้ำนมอย่างหิวกระหาย เป็นภาพที่น่าเอ็นดูซะเหลือเกิน“หิวมากเ
บทที่ 59 เที่ยวนางโบ๊ทไม่สนใจคำประชดประชัน โพสต์ท่าราวกับนางแบบมืออาชีพ เชิดหน้าใส่อย่างไม่แคร์“คนจะสวยช่วยไม่ได้”“ค่ะสวยมาก” น้ำเหน็บแนมด้วยคำพูดและสีหน้า“ก่อนจะตีกันตายซะก่อนพี่ว่าเอาของไปเก็บก่อนดีไหม” พี่ต๋องเสนอความคิดเห็น“พี่ต๋องนั่นล่ะเอาไปเก็บน้ำจะไปเล่นกับหลาน”“ฉันด้วย” นางโบ๊ทจะเดินเ
บทที่ 58 มาช้าจริง“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ถ้ายังไงต้องได้รบกวนคุณหมออีกแน่นอน”“ครับผม”หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกัน คุณหมอกลับไปทำงาน ส่วนฉันกับครอบครัวก็ไปเที่ยวกันต่อ ใช้ชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบให้หนำใจ ชดเชยในช่วงแรกที่เราเอาแต่ตั้งแง่ใส่กันการได้พบเจอและรู้จักใครสักคนฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
บทที่ 57 ได้เลยครับตั้งแต่คลอดออมรักมายังไม่มีโอกาสเจอคุณหมอนทีเลยสักครั้ง วันนี้เราทั้งคู่จึงตั้งใจไปหาที่โรงพยาบาล เพื่อขอบคุณที่ช่วยทำคลอดในช่วงวิกฤติอย่างนั้นให้เราปลอดภัยทั้งแม่และลูก เรานัดกันที่ร้านกาแฟข้างโรงพยาบาล ประจวบเหมาะช่วงเวลาพัก คุณหมอจึงสามารถเจียดเวลาออกมาหาเราทั้งสามคนได้“ขอบคุ
บทที่ 56 ร้องให้พอ“ก็บอกว่าไม่ปล่อย แค่วันเดียวมึงจะตายหรือไง วันสุดท้ายแล้วนะเว้ย”“งั้นก็แล้วแต่ เพราะถึงยังไงมันก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว ต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างไป” เจ้านายตอบกลับแบบไม่มีเยื่อใยเลยสักนิด นั่นทำให้ความกวนของยูโรแปรเปลี่ยนเป็นความน้อยใจฉันรับรู้มาโดยตลอดว่ายูโรพยายามมากแค่ไหน
บทที่ 55 ปล่อยกู“ที่สุด”“แสดงว่าฉันคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเช่นกันที่ได้สามีหล่อขนาดนี้”“แน่นอนครับผม ไม่มีใครจะหล่อกว่านี้อีกแล้ว”“และก็ไม่มีใครหลงตัวเองเท่านายอีกแล้ว”“ใครบอกว่าไม่มี ก็เธอไงหลงฉันกว่าที่ฉันหลงตัวเองซะอีก”“ใครบอกยะ”“ก็ฉันบอกอยู่นี่ไง”“พูดเองเออเอง” เบะปากใส่หนึ่งที
บทที่ 20 ปล่อยฉันนะหลังจากพิธีการส่งตัวเข้าหอเสร็จสิ้นลงแล้ว เราทั้งคู่จึงเดินออกมาส่งทุกคนที่หน้าบ้านกลับไปจนหมด จะเหลือก็เพียงเพื่อนสนิทอย่างน้ำและโบ๊ท รวมถึงพี่ต๋องอีกด้วย“ขอบคุณทุกคนมาก ๆ นะ” ฉันกล่าวรวม ๆ นั่นเพราะมีพี่ต๋องยืนอยู่ด้วย“ยินดีเสมอจ้า ตอนนี้แกไม่โสดแล้วจะทำตัวแรด ๆ เหมือนเดิมไม่
บทที่ 25 ดีเลย“จำได้สิคะก็วันนั้นคุณหมอกวนประสาทฉันซะขนาดนั้น”“มาคนเดียวเหรอครับ?”“ใช่ค่ะ แล้วคุณหมอล่ะ”“ผมมาคนเดียวเหมือนกัน งั้นขอนั่งด้วยคนได้ไหม”“ได้สิคะเชิญนั่งเลยค่ะ”ดีเหมือนกันได้มีเพื่อนคุยจะได้ไม่ต้องคิดเรื่องนายฟีฟ่าให้ปวดหัวหลังจากนั่งร่วมโต๊ะแล้วคุณหมอก็ยกมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งเ
บทที่ 16 อย่าทำอะไรนะบ้านที่เขามาจองไว้เป็นหลังขนาดกลางมีสามห้องนอน เหมาะกับครอบครัวเดี่ยวอย่างเรา บ้านแต่ละหลังไม่ได้อยู่ชิดกันจนเกินไป มีสนามหญ้าขนาดพอเหมาะให้ทำกิจกรรมกลางแจ้ง ฉันจินตนาการเห็นภาพลูกตัวเล็ก ๆ กำลังวิ่งเล่นอย่างซุกซน ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว“เป็นบ้าอะไรยิ้มคนเดียว”“จะยิ้มไม่ยิ้มม
“...”“นี่เธอ”“...”“จะงอนไปถึงไหนเนี่ยไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ”“ใครงอนนาย อุ๊บ!”เมื่อโดนถามจนรู้สึกรำคาญฉันจึงหันหน้าไปมองเขา แต่ทว่าในวินาทีนั้นไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ตั้งแต่ตอนไหน เมื่อใบหน้าเราเคลื่อนเข้ามาใกล้อีกฝ่ายจึงฉวยโอกาสนี้ประกบจูบทันทีฉันพยายามผลักแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล







