รอยร้าวรัก

"พี่ไม่รักอ้อมแล้ว  หย่าให้พี่เถอะ" 

เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ  เมื่อสามีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้อง แต่งงานกันด้วยความรักของเธอและเขา  พูดออกมาในวันครบรอบวันแต่งงานครบสามปี 

อวิกานิ่งงันเธออยู่ในภาวะช็อกไปชั่วคราว  กว่าจะหาเสียงของตนเองเจอ 

"พี่คิมว่าไงนะคะ"

คิมหันต์มองภรรยาอย่างลุแก่โทษ  เขาอาจจะผิดที่ขอหย่าโดยที่เธอไม่ผิด  แต่อาจจะผิดมากกว่าถ้าเขารั้งเธอไว้เรื่อยๆ เพราะชายหนุ่มแน่ใจว่าตนเองไม่ได้รักเธอแบบในอดีตอีกแล้ว

"พี่ขอหย่า  พี่ไม่ได้รักอ้อมแบบแฟนอีกแล้ว  พี่เจอคนที่พี่อยากสร้างครอบครัวด้วยแล้วจริงๆ อ้อมจะให้พี่ชดเชยแบบไหนก็ว่ามาเลย  พี่ให้ได้ทุกอย่าง  พี่ขอแค่ทะเบียนหย่าเท่านั้น"

อวิกาเงยหน้ามองเพดานห้องก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างของบ้านที่เป็นเรือนหอ  คืนนี้ครบรอบสามปีของวันแต่งงานมันควรจะเป็นวันที่เธอและเขามีความสุข  ไม่ใช่วันที่เขาขอหย่ากับเธอแบบนี้ 

การชดเชยเหรออะไรที่จะพอ มันมีอะไรที่จะชดเชยความรู้สึกทางใจที่เสียไปได้

คิมหันต์ส่งเช็คเงินสดให้เธอเป็นจำนวนเงินสิบล้านบาทถ้วน  เขาเตรียมไว้ให้เธอแล้ว

“เครื่องเพชรในตู้เซฟข้างบนพี่ยกให้อ้อมทั้งหมด  ยกเว้นชุดที่คุณแม่ให้อ้อมให้ในวันแต่งงาน  พี่ขอชุดนั้นคืนเพราะมันควรเป็นของคนในตระกูล  นอกนั้นอ้อมเอาไปได้หมดเลย  จะขายหรือจะเก็บก็แล้วแต่อ้อม  รวมถึงเงินในเช็คนี่กับบ้านหลังนี้พี่ให้อ้อม  พี่ให้ทนายจัดการเอกสารให้หมดแล้ว”  ชายหนุ่มเลื่อนซองเอกสารทั้งหมดให้เธอ

อวิกามองสิ่งที่เขาส่งมา  นี่คงเป็นของขวัญครบรอบสามปีของการแต่งงานสินะ  เธอตัดสินใจพูดว่า

“อ้อมก็มีอะไรให้พี่คิมเหมือนกันค่ะ”  เธอล้วงไปในกระเป๋ากางเกงผ้าที่สวมอยู่  หยิบที่ตรวจครรภ์ที่ขึ้นสองขีดขึ้นมาให้เขา  อวิกาตั้งใจจะบอกข่าวดีให้เขารู้ในวันนี้ แต่ตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่ข่าวดีแล้วก็ได้  เธอพูดต่อว่า

“อ้อมไม่ได้บอกเพื่อให้พี่เปลี่ยนใจ  เด็กไม่สมควรเป็นเงื่อนไขที่บังคับให้เราต้องอยู่ด้วยกัน  อ้อมแค่บอกเพราะต้องบอกแค่นั้นค่ะ” 

คิมหันต์หน้าชา แต่คำพูดของเธอก็เป็นสิ่งที่เขาเห็นด้วย  ลูกไม่ควรเป็นเหตุผลที่จะทำให้คนสองคนต้องฝืนใจอยู่ด้วยกัน

“อ้อมจะตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่อ้อม  ถ้าอ้อมจะให้เขาเกิดมาพี่จะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้  แต่ถ้าอ้อมจะไม่เก็บเขาไว้พี่ก็เคารพการตัดสินใจ”  ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน  เขาพูดว่า

“พรุ่งนี้ช่วงเย็นพี่จะไปอังกฤษพร้อมหมอดาริน  เราจะไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นั่น   ตอนเช้าพี่จะไปรออ้อมที่เขต” 

อวิการับฟังด้วยความเจ็บปวด  หญิงสาวบังคับเสียงไม่ให้สั่น 

“เก้าโมงเช้า เราเจอกันที่เขตค่ะ”

คืนนั้นเขาเดินออกไปจากห้องนอน ชายหนุ่มแยกไปนอนอีกห้องปล่อยเธออยู่คนเดียวหลังจากนั้น 

อวิการ้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของเธอและเธอทำอะไรผิด  ชีวิตแต่งงานจึงจบลงภายในระยะเวลาแค่สามปี 

########################

เก้านาฬิกาตรงวันต่อมา

ชายหนุ่มรู้สึกโหวงเหวงในใจ  เขาคิดว่าเธอน่าจะร้องไห้หรือยื้อเขาไว้  แต่ความเฉยชาของอวิกาทำให้เขาตั้งรับไม่ถูก  เขาส่งเช็คเงินสดอีกหนึ่งใบให้เธอ จำนวนเงินสิบล้านเท่ากับเมื่อคืน

"สำหรับในส่วนของลูก  พี่คงให้ได้แค่เงินอ้อมคงเข้าใจพี่นะ  และถ้าในวันหน้าอ้อมมีปัญหาเรื่องเงินอะไร บอกทนายพี่ได้ตลอด" 

จากนั้นทั้งสองคนได้เซ็นทะเบียนหย่าในเวลาต่อมา โดยที่จดบันทึกสลักหลังไว้ว่าลูกที่อยู่ในครรภ์  จะอยู่ในความปกครองของอวิกาแต่เพียงผู้เดียว

และเย็นนั้นคิมหันต์ ศัลยแพทย์หัวใจมือต้นๆ ของไทย บินไปจากไทยตรงไปยังดินแดนที่เขาวางแผนไว้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตกับคนรักใหม่อีกครั้ง