ซีอีโอร้ายแพ้ทางรัก

ร้านชุดแห่งนี้ออกแบบเป็นกระจกใสทั้งร้าน แต่ความพิเศษอยู่ที่คนด้านนอกจะไม่สามารถมองเห็นด้านในของร้าน ในขณะที่คนด้านในสามารถมองเห็นบรรยากาศด้านนอกทุกอย่าง ด้วยเพราะร้านดังกล่าวเป็นร้านดังและไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องง้อลูกค้าจรที่แวะมาเดินเที่ยวเล่นในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ แต่หากเป็นคนในแวดวงไฮโซหรือนักธุรกิจจะรู้ดีว่าที่ร้านมีชุดที่สวยงาม ดิไซน์โดดเด่นเฉพาะตัว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าเพราะอะไรเจ้าของร้านถึงเลือกออกแบบร้านในลักษณะกระจกใสไม่ให้ผู้คนภายนอกมองเห็นเช่นนี้ หากใครอยากดูชุดจริงๆ เลยจำเป็นต้องเข้ามาด้านในร้านเท่านั้น ภคภัทรยืนดูอะไรไปเรื่อยๆ เพื่อรอพนักงาน ระหว่างที่เขากำลังมองทอดออกไปด้านนอกกระจก ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งสภาพหัวกระเซอะกระเซิง ใบหน้าซีดเซียวเดินมาอย่างเร่งรีบ ในมือเธอถือข้าวของเต็มไปหมดจนชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ถือของทั้งหมดนี้คนเดียวไหวได้อย่างไร แต่แล้วหญิงสาวก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านชุดจุดเดียวกับที่ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่ เธอยืนส่องกระจกอย่างไม่รู้ตัวว่าการกระทำทั้งหมดนี้ภคภัทรที่อยู่ด้านในร้านเห็นทุกอย่าง เจ้าตัวหันซ้ายหันขวาสำ

“ยิ้มอะไรของป้าเย็น” ภคภัทรเอ่ยถาม “คุณภัทรรู้ไหมคะว่าเมื่อกี้เป็นลางบอกเหตุ” “ลางบอกเหตุอะไรครับ หน้าตาผมดูเชื่อเรื่องพวกนี้เหรอครับ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมา แต่ไหนแต่ไรเขาไม่สนใจเรื่องงมงายอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดลบหลู่อะไร “เขาบอกกันว่า ถ้าเราบังเอิญหยิบทิชชูแผ่นสุดท้ายออกจากกล่องหมายความว่าอีกไม่นานความรักจะก่อตัวขึ้น คุณภัทรกำลังจะมีความรักกับใครสักคนนะคะในเร็วๆ นี้” ป้าเย็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวา “งั้นเหรอครับ” ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าคนโบราณนี่ก็ช่างสรรหาเรื่องมาคิดเป็นตุเป็นตะเสียจริงๆ “ใช่ค่ะ ไม่เชื่อก็ตามใจ เดี๋ยวป้าไปช่วยนังพุทราเตรียมชุดใหม่ให้คุณภัทรดีกว่า” ป้าเย็นพูดก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป “หึ ความรักก่อตัวขึ้นงั้นเหรอ ไร้สาระสิ้นดี” ชายหนุ่มมองกระดาษทิชชูแผ่นสุดท้ายในมือ ก่อนจะตัดสินใจเอามาเช็ดรองเท้าของตนเองและโยนทิชชูแผ่นสุดท้ายในกล่องใส่ถังขยะอย่างไม่ไยดี ‘ความรัก’ อย่างนั้นเหรอ คนอย่างภคภัทรไม่มีทางมีความรักอย่างแน่นอน ชีวิตเขามีค่าและสำคัญเกินกว่าจะมาเสียเวลากับเรื่องความรักไร้สาระนั

“หน้าคุณภัทรไม่ได้แปลกหรอกค่ะ แต่หน้าคุณภัทรน่ามอง ดูดีมากต่างหากค่ะ” พลอยชมพูพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะเอาแก้วกาแฟไปวางให้ชายหนุ่มทันที แต่พอหญิงสาวรู้สึกตัวก็ยิ้มเจื่อนแล้วหลบตาที่เผลอพูดอะไรออกไป ภคภัทรถึงกับพูดไม่ออกที่หญิงสาวพูดออกมาเช่นนี้ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะกล้า ‘เต๊าะ’ เจ้านายทันทีในวันแรกที่เริ่มงาน ‘ยัยเด็กแก่แดด’ “ทำไมยังไม่ออกไปอีก” ภคภัทรพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าพลอยชมพูไม่ยอมออกจากห้องเขาไปเสียที “ก็พิงค์ไม่เห็นคุณภัทรลองชิมกาแฟเลย นี่เป็นกาแฟถ้วยแรกที่พิงค์ชงให้คุณ พิงค์ก็อยากรู้ฟีดแบ็กนี่คะว่าโอเคไหม ถ้าไม่อร่อยจะได้ปรับปรุงไงคะ” พลอยชมพูพูดด้วยรอยยิ้ม เธอไม่เคยชงกาแฟให้ใครมาก่อน และเธอก็หวังว่าเขาจะชอบมันเช่นกัน “แค่นี้?” ภคภัทรยักคิ้วถามหญิงสาว ในขณะที่เธอก็รีบพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ที่เขาชักจะหมั่นไส้มากขึ้นไปทุกทีว่าทำไมเธอถึงได้ทำตัวสดใสร่าเริงแม้ในยามที่เขาทำหน้าดุเคร่งขรึมเช่นนี้ซึ่งคนอื่นมักจะกลัว “ถ้ากับแค่ชงกาแฟให้เจ้านาย คุณยังทำให้อร่อยไม่ได้ ผมก็คงต้องคิดใหม่แล้วว่าควรรับคุณเข้าทำงานดีไหม

เช้าวันรุ่งขึ้นพลอยชมพูมาถึงที่ทำงานอย่างรวดเร็วไม่แพ้วันแรก เธอตั้งใจมาถึงก่อนภคภัทรเพื่อเตรียมอาหารว่างให้เขา หญิงสาวเคยอ่านเจอว่าชายหนุ่มมักไม่ค่อยได้กินข้าวเช้าเนื่องจากงานที่ติดพัน ทำให้แทบไม่มีเวลาได้ดูแลเรื่องอาหารการกินของตนเอง เช้านี้เธอเลยเตรียมแซนด์วิชทูน่าที่ทำเองมาให้เขา ก่อนจะจัดระเบียบโต๊ะทำงานให้เจ้านายหนุ่มจนเรียบร้อย แกร๊ก! “ทำอะไร…” “อุ๊ย!” พลอยชมพูสะดุ้งตกใจทันทีที่เจ้าของห้องเดินพุ่งพรวดเข้ามาในห้องก่อนจะกล่าวถามเธอด้วยน้ำเสียงดุดัน “สวัสดีค่ะคุณภัทร พอดีว่าพิงค์เข้ามาจัดเอกสารให้น่ะค่ะ” พลอยชมพูพูดด้วยท่าทีสดใส แต่ชายหนุ่มกลับมองมาที่เธอด้วยความไม่ชอบใจนัก “คุณปัทไม่ได้บอกเหรอว่าผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องทำงานโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต อีกอย่างหน้าที่นี้ก็เป็นของผู้ช่วยส่วนตัวผม ไม่ใช่หน้าที่ของเลขาฯ หรือแม้แต่ผู้ช่วยเลขาฯ อย่างคุณ” ภคภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ เขาไม่ชอบคนที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตนเอง อีกอย่างเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาเข้มงวดพอสมควร “เอ่อ พิงค์ขอโทษจริงๆ ค่ะ” พลอยชมพูพูดด้วยค

            เวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงาน แต่ถึงกระนั้นพลอยชมพูก็ยังไม่เห็นชายหนุ่มออกมาจากห้อง ครั้นจะไปเคาะประตูเธอก็เบื่อที่จะถูกชายหนุ่มต่อว่าหาว่าเธอรบกวนเวลาส่วนตัวอีก หญิงสาวจึงตัดสินใจว่าจะนั่งอยู่ที่โต๊ะจนกว่าภคภัทรจะออกจากห้องทำงาน            พลอยชมพูไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เธอนั่งเคลียร์เอกสารสัญญาต่างๆ ที่จำต้องเตรียมไว้สำหรับสัปดาห์หน้าให้เรียบร้อย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหน้าที่ความรับผิดชอบของชายหนุ่มจะมากมายขนาดนี้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาทั้งสิ้นแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่แปลกใจเลยที่สนามบินสุวรรณเขตจะเฟื่องฟูได้อย่างรวดเร็วไม่แพ้กับสนามบินภูมิทรรศที่บริหารจัดการโดยมารดาของเธอเลย แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองสนามบินก็ไม่ใช่คู่แข่งกัน เพราะทั้งคู่ต่างลอยตัวเคียงคู่กันมานานแสนนานแล้วต่างหาก            “นี่คุณยังไม่กลับอีกเหรอ” พลอยชมพูที่กำลังนั่งเคลียร์งานอย่างเพลินๆ รีบเ