ตอนที่8 เสียงปลดไกปืน

“ถ้าแกกล้าแตะต้องคุณเมญ่าแม้แต่ปลายเล็บ รับรองมือแกได้ขาดแน่” เสียงนั้นพูดจบก็มีเสียงปลดไกปืน

ถามว่าตอนนี้พวกเราอยู่อย่างไร คนกระทำตอนนี้ก็อ้าปากค้างแล้วยกมือค้างเอาไว้ ส่วนพี่ยี่หวาก็รู้งานรีบผลักเธอไปทางบอดีการ์ดที่เธอพึ่งเห็นหน้าครั้งแรก ปล่อยให้อีกฝ่ายพาเธอขึ้นรถอีกคันหนึ่ง

“ผมเทเลอร์ครับ ต่อไปจะมาเป็นบอดีการ์ดให้คุณเมญ่าชั่วคราวก่อนที่จะหาคนใหม่ได้ครับ”

จากตำแหน่งผู้ช่วยมือขวาเขาก็ถูกลดขั้นให้มาเป็นบอดีการ์ดคู่ควงเจ้านายแทน เทเลอร์แม้จะบ่นในใจแต่ก็ยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างเพียงแต่ ไม่เข้าใจว่าปากเจ้านายบอกว่าไม่สนใจ แต่ทำไมถึงให้เขาเฝ้าตามด้วยก็ไม่ทราบ

“คราวนี้ไม่ต้องไปกับฉันที่ชายแดน ฉันมีงานให้แกทำอีกงานหนึ่ง”

ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้รับงานที่สำคัญกว่าแต่ที่ไหนได้ต้องสะกดรอยตามหญิงสาวไม่ให้คลาดสายตา ซึ่งเป็นงานที่เขาไม่ชอบที่สุดเพราะผู้หญิงพวกนี้ล้วนงี่เง่าน่าเบื่อน่ารำคาญ

“ถึงเจ้านายจะให้ผมมาดูแลคุณ แต่ผมบอกก่อนนะครับว่าผม     ไม่ตามใจคุณเด็ดขาด ฉะนั้นถ้าจะงี่เง่ากับผม ผมจะจัดการคุณก่อนเจ้านายแน่”

เมญ่าหันมองคนพูด นี่มันลูกน้องพันธุ์ไหนกันแน่!!

เธอกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ก็เกือบสองทุ่ม หลังจากที่เธอสั่งให้   บอดีการ์ดไม่สมัครใจขับรถวนชมเมืองถึงสองรอบ พอเห็นว่าเธอจะสั่งให้วนอีกรอบเขาก็ขับมาส่งที่อะพาร์ตเมนต์ทันทีโดยไม่ถามสักคำ

เมญ่าที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด การนวดวันนี้ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้น    สักนิดเลยยอมลงแต่โดยดี โดยเขายังขู่เธอไว้ว่า “อย่าออกไปไหนคนเดียวเด็ดขาด จำเอาไว้ที่นี่มีกล้องวงจรปิดอยู่ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรที่ไหนตอนไหนก็มีคนเห็น อีกอย่างผมเหนื่อยมากแล้วอย่าทำให้ผมโมโห”

สรุปลูเฟียสั่งให้เทเลอร์มาเป็นบอดีการ์ดเธอหรือว่าเป็นพ่อกันแน่  ดุยิ่งกว่าหมาอีก “รู้แล้ว” เธอก็เหนื่อยจนอยากเลิกแกล้งเช่นกัน จึงยอม   ขึ้นนอนแต่โดยดี

หากแต่ทันทีที่แผ่นหลังถึงเตียงนอนเสียงมือถือก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเข้มดุ “ทำไมพึ่งกลับ แล้วทำไมไม่อาบน้ำก่อนขึ้นเตียงแบบนั้นเตียงผมสกปรกรู้ไหม”

คนนอนบนเตียงดวงตาโตขึ้นจากนั้นเธอลุกขึ้นแล้วลงจากเตียง  แล้วมองสำรวจไปยังเพดานด้านบนก่อนจะพบกล้องวงจรปิดจริง ๆ ด้วย

แต่เดี๋ยวนะ!! เขาติดกล้องวงจรปิดในห้องนอน แล้วที่พวกเราทำนั้นไม่เท่ากับว่า “กรี๊ด” เธอกรี๊ดใส่มือถือจนคนฟังตะโกนกลับมา

“เธอเป็นบ้าอะไร”

“นี่คุณบันทึกภาพที่พวกเรามีอะไรกันไว้หมดเลยใช่ไหม”

ปลายสายขยับหูเข้ามาชิดเหมือนเดิม “แล้วทำไม”

ทำไมเป็นคำถามที่ทำให้เมญ่าขบฟันจนกรามใกล้จะหักอยู่แล้ว “ลบมันเดี๋ยวนี้เลย” เธอไม่ชอบให้ใครเห็นภาพพวกนั้น

“ไม่ คุณไม่มีสิทธิ์สั่งผม อีกอย่างภาพพวกนั้นก็น่ามองเสียด้วย   จริง ๆ นะ ผมยังย้อนกลับไปดูหลายรอบเลย”

คนบ้า! คนลามก เมญ่าด่าคนในมือถือ จากนั้นก็อ้าปากจะวางสายแล้วหากแต่เขากลับพูดขึ้นว่า

“ผมคิดถึงคุณจริง ๆ นะ ผิวนุ่มลื่นของคุณ เสียงร้องของคุณ น้ำหวานของคุณ ตลอดจนการโยกเอนของคุณยามที่อยู่บนตัวผม คุณช่วยตัวเองให้ผมดูหน่อยสิตอนนี้เลย”

“...” เมญ่า หา!! ในใจจนพูดไม่ออก

“กล้องซ้ายมือคุณ ให้คุณนั่งบนโซฟาแล้วฉีกขาตรงนั้นมันจะเห็น ชัดมากเร็วเข้าผมอยากแล้ว”

“...”

“ฉันไม่ทำ!” คนบ้าอะไรให้เธอช่วยตัวเองต่อหน้ากล้อง

“ถ้าคุณไม่ทำผมจะให้ลูกน้องเข้าไปช่วย”

“คนบ้า!” เมญ่าถึงกับตวาดใส่กลับ ไม่รู้ว่าเขาแค่ขู่หรือว่าจะทำจริง แต่ตอนนี้เธอก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อปลายสายพูดขึ้น

“ผมนับหนึ่งถึงสิบ หนึ่ง สอง สาม สี่...”

ใกล้จะสิบแล้วเมญ่าที่เริ่มเหมือนไฟลนก้นก็หันมองกล้องอีกครั้งจากนั้นก็ถอดเสื้อโค้ตออกตามด้วยถุงเท้าและถุงน่องไม่นานกางเกงในตัวจิ๋ว ก็ถูกถอดออกมา

“ถอดเสื้อด้วยเหลือแค่กระโปรงสั้นพอ” คนถูกสั่งพยายามกดอารมณ์ตัวเองไม่ให้โมโห ยกมือขึ้นถอดเสื้อออกจนเหลือเพียงชุดชั้นในบางกับกระโปรงสั้นด้านนอก ส่วนด้านในนั้นโล่งจนไม่เหลืออะไรสักชิ้น

“นั่งลงที่โซฟา” หญิงสาวทำตามที่เขาสั่งนั่งลงบนโซฟาสีแดงตัวนั้น เมื่อนั่งลงแรงของตัวก็ทำให้เบาะนุ่มขยับกดต่ำลงไปอีกนิด

“ยกขาแล้วแยกวางบนโต๊ะกระจกถกกระโปรงขึ้นถึงเอว”

สั่งอีกแล้วเธอไม่อยากทำสักนิดหากแต่เขากลับไม่ยอมให้เธอบ่นใส่ในมือถือ “แบบนั้นแหละที่รัก ยอดเยี่ยม ผมเห็นกลีบยอดงามของคุณแล้วตอนนี้ชัดเจนเลย”

คนบ้า! เธออายจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว “ใช้มือคุณแตะสัมผัสมันดูสิ คุณเคยช่วยตัวเองหรือเปล่า”

เรื่องอะไรเธอจะตอบแถมตอนนี้เธอก็ไม่อยากทำตามด้วยจึงยัง  ไม่เอามือไปแตะตามที่เขาสั่ง เสียงอีกฝ่ายดังขึ้น “เมญ่า” เรียกชื่อเต็มของเธอแบบนี้เลยทำให้เธอรู้สึกตัวเย็นวาบขึ้นมาจึงยอมทำแต่โดยดี ยกมือเรียวบางแตะลงกลางลำตัววางบนพื้นหญ้าพื้นน้อยที่ไม่ได้รกมาก