วิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก

วิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก

last update最終更新日 : 2025-09-01
作家:  หอมชา完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
125チャプター
12.8Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

พระเอกเก่ง

ตามใจภรรยา

วัยรุ่น

มาเฟีย

ดื้อรั้น

การแต่งงานตามสัญญา

หลังจากหลายปีก่อนที่เขาปฏิเสธคำว่า "รัก" จากเธอในวันนั้น กลับต้องมาพบเจอกันอีกครั้งในวันที่หญิงสาวพยายามตัดใจ ทำให้เธอต้องขีดเส้นใต้คำว่า "เพื่อน" เอาไว้ให้กับทายาทมาเฟียผู้ที่เคยไร้หัวใจในวันนี้

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 ล้ำเส้น

~Aria Monroe's Pov~

I stare at the almost lifeless soul on the bed. My heart shattered into pieces, I couldn't believe that the most jovial and important piece of me is laying there extremely sick and in need of immediate treatment—My mother.

I gently close the door behind me as I followed the doctor to his office. He had a serious expression on his face which dictates that the sickness was more serious than I might had imagined. I sighed as I encouraged myself silently.

" Sit down Miss" the man said to me as soon as we entered his office,he gestured to where I could sit. I didn't hesitate as my mind has drifted apart and the chair was the only support I could get at the moment to calm my self.

" So what is the problem doctor? She was doing okay before I left for work this morning. I....I mean I'm surprised" the tears in my eyes couldn't hold itself any longer as I let it flow down my cheeks.

The doctor looked at me, I could see the pity in his eyes, it spoke more words than anything he would say next.

" She has a terminal sickness called Hodgkin's Lymphoma and would need an immediate surgery. it is a type of blood cancer that starts in the lymphatic system causing the white blood cells to abnormally grow in an uncontrolled manner, if not treated soon the cancer cell will overtake the bone marrow causing infection, uncontrollable bleeding and death".

That was a whole lot for me to digest in. I didn't have an idea of what he said but I could swear i understood that this was more critical than the usual sickness. I had stopped sobbing but the more I think about it, the more I feel disheartened.

" So how much does it cost?" I took up the courage to ask.

" It's pretty much" he replied, I could hear a bit of disdain in his voice like he knew I couldn't afford it. my dressing wasn't even top par to complain.

" Like how much?"

He observed me for a while, that look only meant one thing—.

" About five hundred thousand dollars thereabout for a start. This does not include further treatment. An autologous transplant would be required given the fact that she isn't young either and it's less riskier".

" Five what?—" My eyes widened in disbelief, I could not say it out completely. How much do I make from my daily work about twenty to fifty dollars thereabout per job. How much more will I have to work to make five hundred in thousands?.

I sighed and let the tears flow freely. i probably looked weak in the doctor's sight but what could I possibly do. My mother is the only part of family that I have and I couldn't just loose her—How did she get this kind of illness?I couldn't stop asking myself.

" Okay" I say after a while. Determined to do whatever it takes to bring my mother back to her feet.

" When should i—".

" I'll keep you updated soon please just wait a little" I apologized to the doctor. He seemed like a good person but the hospital rules still stand.

" You have to be a bit fast or else she'll have nothing less than three months to live". he say as a matter of fact.

I nod as I left his office for my mother's ward. I make sure I clean my face from whatever tears that had appeared. I encourage myself as I open the doors to her ward gently and there she was the ever agile mum.

" Hey mum" I say as I walk in. She stare at me weakly, her smile as Intoxicating as the love I have for her. I quickly help her sit up as she gasp for breath. Her eyes wandered around the ward as she was utterly confused as to why she was here.

" Aria" she call out, her voice almost in a whisper.

" Yes mum" I answered. I have always been the most adorable treasure in my mother's heart as she always say.

" Why am I —"

" Relax mum don't overthink. You only fainted and I rushed you here so you could get checked up on". I immediately say.

She observed me, her gaze on every nook of my body. I felt nervous for a while as I cleared my throat diverting my attention to something else.

" And you brought me to the hospital? How much is the bill Aria?"

" Can you at least relax and take care of yourself at least. What's wrong in bringing you here as long as you're fine. I have it sorted out don't worry". I reassured her softly lying to my face. How could I possibly tell her that her sickness was way beyond my capacity at the moment.

" it's just a simple tiredness and stress nothing serious" she added softly. I froze for a moment—How I really wish it was.

She clears her throat not wanting to go in a debate with me cause she knew better.

" So what's wrong with me?". She inquires noticing the discomfort in my voice and act.

" N...nothing, j....just umm stress and yeah". I stammer not wanting to tell her what it really was as I went to the table by my side pouring the hot porridge into a bowl for her to eat.

"O...okay". I knew at once that she had noticed. Oh gosh I'm so bad at pretending.

I handed the bowl of porridge to her as I gestured for her to eat.

" Can we at least go home?". her nostrils raising in disgust of the steriles and injections.

" I'm afraid not". I say with a straight face averting my gaze.

" Why?" her brow raised questionably.

" The doctor said you need to relax" This lie almost made me want to dig a hole for myself.

Just then a call entered—One that i Ieast expected at the moment.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
125 チャプター
ตอนที่ 1 ล้ำเส้น
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ“อ๊ะ อ่าส์ คุณเรียวตะ แรงๆ กว่านี้หน่อยได้ไหมคะ” สาวสุดเซ็กซี่ที่ถูกเรียกตัวมา ถูกเปลืองผ้าเปลือยเปล่า และกำลังโยกไปตามแรงกระแทกที่ชายหนุ่มเจ้าของห้องมอบให้ “เธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อฉัน”ตับ ตับ ตับ“อ่าส์ อืมม ขอโทษค่ะ” สาวสุดเซ็กซี่พูดในขณะที่เขากำลังเร่งจังหวะและกำลังเข้าดายเข้าเข็มกับเธออยู่บนโต๊ะอาหารกลางเพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูใจกลางเมือง และคล้องคอชายหนุ่มเพื่อต้องการสัมผัสริมฝีปากของเขา“อ๊ะ หยุดทำไมเหรอคะ?” เธอถามออกมาด้วยความสงสัย เมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มสุดหล่อลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นที่สาวหลายๆ คนหมายปอง นั้นหยุดชะงักกิจกรรมเข้าจังหวะกับเธอเสียดื้อๆ“เธอไม่ได้ฟังบอดี้การ์ดของฉันพูดก่อนมาอย่างนั้นเหรอ ว่าฉันซื้อตัวเธอมาชั่วคราว มีสิทธิ์ทำอะไรได้บ้าง?”“ขอโทษค่ะ พอดีอารมณ์ของลิลลี่มันพาไป” เธอพูดแก้ตัวออกมาอย่างตะกุกตะกัก จริงๆ แล้วเธอจำคำพูดของบอดี้การ์ดเขาได้เป็นอย่างดี แต่เธอก็อย่างจะมัดใจเขาให้อยู่มัด เพื่อที่อนาคตของเธอจะสบายไปทั้งชาติอย่างไงกันล่ะ“อย่ามาล้ำเส้น ไสหัวออกไป”“ลิลลี่ขอโทษค่ะ ทำต่อเถอะนะคะ” สาวสุดเซ็กซี่ที่โดนเรียกตัวมา“ไสหัวออกไปซะ”กรี๊ดดดดดดดดด
続きを読む
ตอนที่ 2 ไม่มีอารมณ์
ณ สนามบาสเกตบอลตอนนี้ฉันต้องเข้ามานั่งรอนายเรียวตะแข่งบาสเกตบอลกับอีกคณะ นั่นก็คือคณะแพทย์นั่นเอง นายเรียวตะเป็นที่คนหวงของเอามากๆ และไม่เข้าว่าใจทำไมครอบครัวของเธอและของเขาต้องให้มาอยู่กับเรียวตะที่เพ้นท์เฮ้าส์ของเขา อาจจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้ฉันป่วยหนัก และไม่มีใครดูแลที่คอนโด รู้ตัวอีกที เพื่อนสนิทของฉันที่ชื่อเกรซก็มาเจอฉันนอนโทรม จนต้องพาเข้าโรงพยาบาล หลังจากนั้นครอบครัวของเรียวตะและฉันก็ไม่ยอมให้ฉันห่างไกลสายตาของพวกเขาอีกเลยและวันนี้ที่ฉันต้องมานั่งดูนายเรียวตะซ้อมบาส ก็เพราะว่านายนั่นเอาแต่โทรตามฉันไม่เลิก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร และไปรอรับฉันถึงหน้าคณะบริหาร จนฉันต้องยอมใจอ่อนมาดูเรียวตะที่นี่ยังไงล่ะเรื่องเมื่อวานที่เกิดขึ้น ฉันโกรธนายนั่นมากเลยนะ แต่ฉันก็ทำอะไรมากไม่ได้ ได้แต่ไม่พอใจลึกๆ แล้วหนีเขาเข้าห้องไป เมื่อตื่นเช้ามาต่างคนก็ไม่ต่างไม่พูดถึงเรื่องของเมื่อวาน และปล่อยให้เรื่องมันจบไปเหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา‘เพราะอะไรนะเหรอ??’ เพราะฉันตกหลุมรักนายเรียวตะยังไงล่ะ ฉันตกหลุมรักนายนั่นมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ เพราะตั้งแต่จำความได้ เขาก็คอยดูแลฉันมาตลอด และที่ห่างกันไปเพราะนายนั
続きを読む
ตอนที่ 3 หนีหน้า
แอ๊ดดดดด…แกร๊กกกกกก…พรึ่บ!!!ว๊ายยยยยย!!!พลอยใสที่เพิ่งกลับจากทานอาหารกับไรอัน ก็เดินเข้ามาในเพนท์เฮ้าส์ของชายหนุ่ม และเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างเบามือ และใช้มือเอื้อมไปเปิดไฟด้านข้าง เพราะตอนนี้ก็เกือบสองทุ่มแล้ว และคิดว่าเรียวตะนั้นยังไม่กลับมา แต่เธอก็ต้องตกใจ เมื่อไฟในห้องสว่างก็พบกับเรียวตะนั่งอยู่ในความมืดอยู่ตรงโซฟาห้องรับแขก ด้วยท่าทางที่ไม่พอใจอะไรสักอย่าง“นี่ เรียวตะ มานั่งอะไรมืดๆ อยู่ตรงนี้คนเดียว ทำไมไม่เปิดไฟดีดี”“ไปไหนมา!!!” เรียวตะพูดด้วยน้ำเสียงที่โมโหออกมา“ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน ฉันโตแล้ว” เธอพูดไปอย่างเหนื่อยหน่ายกับเรียวตะ ที่หนึ่งวันพันอารมณ์“ฉันถามว่าไปไหนมา!!!” เรียวตะพูดพร้อมเดินเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็ว จนเธอนั่นตกใจและเดินถอยหลังชนกับประตูห้อง และเธอพยายามจะเดินหนี แต่ทว่ามือทั้งสองของเรียวตะนั่นดันประตูเอาไว้ข้างศีรษะของเธอไม่ให้ขยับไปไหน“ฉันไปกินข้าวกับพี่ไรอันมา” เธอตอบพร้อมกับพยายามหนีออกจากความอึดอัดตรงหน้านี้“ร่าน”“นายพูดว่าอะไรนะ” หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเลือดขึ้นหน้าด้วยความโมโห นี่เขามีสิทธิ์อะไรมาว่าเธอแบบนี้“ไปกินข้า
続きを読む
ตอนที่ 4 ออกอาการ
ณ ผับ RVZหญิงสาวนั่งแท็กซี่มาถึงก่อนเวลานัดหมายเพียงไม่กี่นาที และเดินเข้าไปในผับอย่างสง่าผ่าเผยจนคนที่กำลังดื่มและเต้นโยกไปตามจังหวะในผับก็หันมามองเป็นตาเดียวกัน เพราะตะลึงในความสวยและเซ็กซี่ของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างใดๆ เลยแม้แต่น้อยและเดินตรงไปยังหน้าบาร์ทันที และหลังจากนั้นก็สั่งเครื่องดื่มและกดส่งข้อความหาเกรซที่กำลังเดินทางมาพบเธอในคืนนี้นั่นเอง“คุณผู้หญิงครับ ลองไอซ์แลนด์หนึ่งที่ ได้แล้วครับ” บาร์เทนเดอร์หนุ่มที่รับคำออเดอร์จากหญิงสาวก็จัดการผสมเครื่องดื่มส่งให้เธอทันทีหญิงสาวยกมาดื่มและมองไปรอบๆ และสายตาของเธอก็สะดุดกับดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคยและเธอนั้นก็จำเขาได้ทันที และเหมือนว่าสายตาคู่นั้นก็กำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยเหมือนกัน หลังจากนั้นสายตาที่จ้องมองมาอยู่นั้นก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ“ว่าไง น้องพลอย เจอกันอีกแล้วนะครับ”“ค่ะ พี่ไรอัน มาดื่มเหมือนกันเหรอคะ??”“ครับ พี่รู้สึกเบื่อเลยออกมาดื่มน่ะ แล้วเราล่ะมาคนเดียวเหรอครับ??”“ตอนนี้มาคนเดียวค่ะ แต่อีกสักพักยัยเกรซก็ตามมาแล้วค่ะ”“อ๋อ ครับ ถ้ารู้ว่าน้องพลอยจะมาที่นี่ พี่จะได้ไปรอรับมาพร้อมกันเลย”“ไม่เป็นไรเลยค่ะ จริง
続きを読む
ตอนที่ 5 ปากแข็ง
พลั่ก.. ตุ้บ.. ผวั๊ะ..“ว๊ายยยย พี่ไรอันเป็นอะไรมากไหมคะ” พลอยใสถามออกมาอย่างตกใจเพราะจู่ๆ ก็มีใครไม่รู้เดินเข้ามากระชากตัวเธอและไรอันออกจากกันและไรอันถูกซัดเข้าที่ใบหน้าเต็มๆ ในตอนที่ไรอันเอื้อมแขนของตนมารองรับตัวเธอที่กำลังจะล้มลงไปกับพื้นเพราะสะดุดขาของตัวเอง แต่เมื่อเธอมองไปยังชายคนนั้นก็ทำให้เธอนั้นหงุดหงิดและปนตกใจขึ้นมาทันที“ระ เรียวตะ ทำบ้าอะไรของนาย แล้วนายมาต่อยพี่ไรอันทำไม” หญิงสาวตวาดเสียงดังใส่หน้าชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา เพราะตอนนี้เธอโมโหเรียวตะเอามาก เขามาอยู่ที่ไหนได้ยังไงกัน และที่เธอไม่พอใจมากที่สุดก็เพราะเรียวตะนั้นชกเข้าที่ใบหน้าของไรอันเต็มๆ“ปล่อยมันเดี๋ยวนี้นะ พลอยใส ถ้าเธอไม่ปล่อยมัน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เรียวตะพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เพื่อบอกให้หญิงสาวที่กำลังใช้เรียวแขนประคองตัวไรอันอยู่ให้ปล่อยไรอันออกแต่หญิงสาวหาสนใจไม่ เธอทำเมินเสียงของเรียวตะ และหันมาสนใจคนตรงหน้าที่เพิ่งถูกทำร้ายไป“พี่ไรอัน พี่ไรอันเป็นอะไรมากไหมคะ?” พลอยใสถามด้วยน้ำเสียงอันห่วงใย“พี่ไม่เป็นอะไรครับ น้องพลอยใสน่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ไรอันจับไหล่ของหญิงสาวทั้งสองข้างหันหน้าเข้าหาเข
続きを読む
ตอนที่ 6 อ้อนวอน
เมื่อถึงเพนท์เฮ้าส์หญิงสาวก็รีบเปิดประตูรถและวิ่งขึ้นห้องนอนทันที เพื่อหนีหน้าชายหนุ่ม เพราะตอนนี้เธอไม่อยากคุยและมองหน้าเขาเป็นอย่างมากปัง!!!เธอปิดประตูห้องนอนอย่างเสียงดัง และคลุกตัวอยู่หลังโซฟาในห้องนอนภายในห้องมืดๆ โดยมีเพียงแสงไฟด้านนอกสลัวๆ ที่สาดส่องเข้ามา เธอร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจที่ชายหนุ่มเอาแต่ด่าทอและต่อว่าเธอ แถมยังทำร้ายคนอื่นไม่มีเหตุผลอีกแกร๊ก!! แอ๊ดดดดด!!หญิงสาวได้ยินเสียงเปิดประตูก็ตกใจอีกครั้ง เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวดังกลองเพล ‘นี่เขาใช้กุญแจสำรองไขเข้ามาทำไมกัน??’“ลุกขึ้นมานั่งคุยกันดีดีนะพลอยใส” ชายหนุ่มยืนกอดอกมองมาที่เธอที่นั่งซ่อนเขาอยู่หลังโซฟา“...”“ถ้าวันนี้ไม่พูดกันให้รู้เรื่อง อย่าหวังว่าต่อไปนี้จะได้ออกไปไหนอีก”“ฮึก ฉันไม่อยากคุยกับนาย และนายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งหรือห้ามฉัน”เธอเงยหน้าขึ้นมาตะโกนต่อว่าชายหนุ่มพรึ่บ!!!“ว๊ายยยยย!!”จู่ๆ ร่างบางที่นั่งอยู่ข้างโซฟาก็ลอยขึ้นเหนือพื้นไม่ทันได้ตั้งตัว และเมื่อเธอได้สติก็ปรากฏว่าตอนนี้เธอได้นั่งอยู่บนขาแกร่งของเรียวตะที่นั่งอยู่บนโซฟาเสียแล้ว โดยมีมือหนารั้งเอวเอาไว้ไม่ให้เธอขยับตัวไปไหน“นี่นาย ปล่อยฉั
続きを読む
ตอนที่ 7 มัดมือชก
“นี่เธอกล้าโนบราออกไปข้างนอกอย่างนั้นเหรอ??” หญิงสาวที่กำลังเคลิ้มกับรสจูบของชายหนุ่มก็ต้องสะดุ้งตกใจขึ้นมาอย่างลืมตัวเพราะเขาผละริมฝีปากออกจากเธออย่างรวดเร็ว และกำลังต่อว่าเธอในขณะที่มือเขานั้นสอดเข้ามาในชุดเดรสตัวเล็กของเธอ“...”“แม่งเอ้ย ใครสั่งใครสอนให้เธอแต่งตัวออกไปข้างนอกแบบนี้วะ” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างหัวเสีย“ฉันจะแต่งยังไงมันก็เรื่องของฉัน ฉันโตแล้วนะเรียวตะ ทำไมนายต้องคอยมายุ่งและวุ่นวายกับชีวิตของฉันด้วย”“ก็ครอบครัวของเธอสั่งให้ฉันคอยดูแลเธอไงล่ะ รู้ไหมว่าฉันเหนื่อยและเบื่อขนาดไหนที่ต้องมาดูแลเด็กที่ไม่รู้จักโตเหมือนเธอ”“นายไม่ต้องมาอ้างถึงครอบครัวฉันหรอกนะ พรุ่งนี้ฉันจะกลับบ้านและบอกพ่อกับแม่ว่าฉันจะขอแยกอยู่กับนาย ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่ ฉันจะไม่เป็นภาระนายอีกแล้ว” พูดจบหญิงสาวก็ลุกขึ้นจากตักแกร่งของชายหนุ่มทันที“...”“อ๋อ แล้วก็เรื่องที่ฉันกับนายจูบกันเมื่อกี้ ฉันจะคิดว่ามันไม่เคยเกิดก็แล้วกันนะ เชิญนายออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว” หญิงสาวพูดประโยคสุดท้ายทิ้งเอาไว้ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว“ฮึก ฮือ” เธอค่อยๆ ร้องไห้ออกมาเบาๆ ในห้องน้ำ และกลั้
続きを読む
ตอนที่ 8 ว่าที่ลูกเขยสุดที่รัก
พลอยใสได้ยินดังนั้นเธอก็ตกใจเป็นอย่างมาก ‘นี่เขากำลังจะทำอะไรกันแน่??’ วันนี้เธอตั้งใจจะมาบอกพ่อกับแม่เพื่อขอย้ายออกจากเพนท์เฮ้าส์ของเรียวตะ แต่ทว่าเขานั้นกลับพาพ่อและแม่ของเขามาสู่ขอเธอถึงที่บ้าน‘เขามันบ้าไปแล้ว’ เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ยังต้องรักษากิริยามรรยาทเอาไว้ เพราะยังไงผู้ใหญ่ของฝั่งเรียวตะก็เอ็นดูเธอเหมือนกับลูกคนหนึ่ง“วันนี้เรียวตะมาหาพ่อกับแม่ตั้งแต่เช้า เพื่อที่พาผู้ใหญ่ฝั่งของเรียวตะ มาสู่ขอหนูพลอยไงลูก” คุณดนัย พ่อของหญิงสาวพูดออกมาอย่างพอใจ เพราะเขาก็เห็นเด็กทั้งสองคนอยู่ดูแล และเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก การแต่งงานอยู่ด้วยกันกับผู้ชายที่พ่อเห็นมาตั้งแต่เด็ก คงทำให้เขานั้นสบายใจกว่าลูกสาวของตนจะไปแต่งงานกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้เรื่องภูมิหลังหรือนิสัยต่างๆ“เราจัดงานแต่งกันเลยดีไหม ไม่ต้องหมั้นหมายกัน อยากให้ทั้งสองคนเป็นฝั่งเป็นฝากันมานานแล้ว” พ่อของเรียวตะพูดสมทบขึ้น“อาทิตย์หน้าเลยเป็นไง แม่จะได้สั่งคนจัดเตรียมงาน” แม่ของเรียวตะพูดขึ้นมา“ถ้าลูกๆ ทั้งสองของเราไม่ขัด เราก็จัดการงานกันเลยดีไหม” แม่ของหญิงสาวพูดสมทบมาเพิ่มอีกครั้ง“ไม่ได้!!!” จู่ๆ หญิงสาวก็ตะโกนขึ้นมา
続きを読む
ตอนที่ 9 เริ่มไม่เชื่อฟัง
“ไม่มีทาง ฉันให้นายได้แค่สถานะเพื่อนเท่านั้นแหละ” หญิงสาวพูดใส่หน้าชายหนุ่ม“หึ แล้วฉันจะทำให้รู้ว่าเพื่อนกันมันทุกคืน มันเป็นยังไง”“นายเรียวตะ นายมันบ้าไปแล้ว นายลืมไปแล้วเหรอว่านายเคยปฎิเสธความรักจากฉันไปในวันนั้น แล้ววันนี้ทำไมจู่ๆ นายก็อยากมาหมั้น มาแต่งงานกับฉัน ก่อนหน้านี้นายไม่เห็นค่าความรักที่ฉันเคยมอบให้ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้มาทำแบบนี้” หญิงสาวพูดความในใจออกไปอย่างเหลืออด เขามันคนบ้าอำนาจ ชอบเอาแต่ใจ จนตอนนี้เธอเริ่มทนไม่ไหวกับพฤติกรรมของเขาแล้ว“เมื่อก่อนก็เรื่องของอดีต เธอจะไปรื้อฟื้นทำไม สนใจแค่ปัจจุบัน ระหว่างฉันกับเธอก็พอ”“ไม่ ฉันเป็นคนที่เจ็บแล้วจำ ฉันจะไม่มีวันคบกับคนอย่างนาย และฉันจะทำทุกวิถีทางที่จะหลุดพ้นจากนาย”หญิงสาวพูดก็พยายามดิ้นจนข้อมือของเธอหลุดจากการรัดกุมของชายหนุ่มและใช้แรงทั้งหมดผลักเขาออกจากตัวเธอและปิดประตูใส่หน้าชายหนุ่มทันทีปัง...ชายหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นก็ปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ และปล่อยให้เธอได้อยู่ในเซฟโซนของตัวเอง เพราะหลังจากนี้เขาจะทำให้เธอกลับมารักเขาเหมือนเดิม“แล้วสักวันเธอจะต้องกลับมารักฉันแหมือนเดิม...พลอยใส”เช้าวันต่อมา…หญิงสาวตื่นแต่
続きを読む
ตอนที่ 10 ผู้ชายแปลกหน้า
หลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกจากห้องไป หญิงสาวลุกจากโซฟาที่ตนเองนั่งและเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่มไปยังด้านนอกทันที โดยเธอเดินมุ่งหน้าไปยังคลับเล็กๆ ที่อยู่ใกล้กับคาสิโนนั่นเอง“คุณหนูพลอยใส จะไปไหนครับ” มือขวาที่ยืนเฝ้าหญิงสาวอยู่หน้าประตูห้องตามคำสั่งของผู้เป็นนายสั่งไว้ ก็ถามขึ้นมาเมื่อเธอกำลังก้าวออกจากห้อง“ฉันจะไปหาอะไรดื่มที่ข้างล่างนิดหน่อยอ่ะ”“แต่นายน้อย สั่งห้ามเอาไว้ไม่ให้คุณหนูพลอยไปเดินเพ่นพ่านครับ”“ฉันโตแล้วนะ เซย์จิ นายไม่ต้องห่วงฉันหรอก เอาเวลามาดูแลฉันไปดูแลนายน้อยของนายเถอะ”“ไม่ได้ครับ นี่เป็นคำสั่งของนายน้อย ผมต้องทำตาม” เซย์จิก้มศีรษะเคารพหญิงสาว แต่ทว่าเธอนั้นกลอกลูกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นี่นายเรียวตะ หาบอดี้การ์ดมายังไงของเขา เข้มงวดไร้ที่ติ เหมือนกันกับราวกับแยกร่างออกมา และยังเนี้ยบสุดๆ แถมยังเป็นลูกครึ่งลูกญี่ปุ่นเหมือนกันอีกตั้งหาก“เซย์จิ นายไม่ต้องมาสนใจฉันหรอก ฉันเป็นแค่คนนอก และฉันก็เป็นแค่เพื่อนของเรียวตะเท่านั้น ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าคุณหนูด้วย” เธอพูดไปอย่างยาวเหยียดและถอนหายใจออกมา“ถ้านายน้อยสั่งผมก็ต้องทำตามครับ เพราะคุณหนูพลอยใสก็เป็นหนึ่งคน
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status