Masuk"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
พอภาคินออกไปมินก็ทรุดนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจแรงๆ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อดี ภาพหมอต้นกับมะลินอนอยู่บนเตียงยังคงติดตาเธออยู่ อีกอย่างเธอได้ยื่นคำขาดทั้งสองคนไปแล้วเพราะอารมณ์โกรธและเสียใจ เธอขอเวลาอีกสักหน่อยก็แล้วกัน หังจากนั้นเธอค่อยตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อดี ภาคินขับรถตรงไปยังกระท่อมก
วันต่อมา มินกำลังนั่งทานข้าวกับอัมพรและสุวัตร ไปเงียบๆ เขี่ยข้าวในจานไปมาเพราะทานไม่ลง คำพูดของหมอต้นมันทำให้เธออดที่จะเอามาคิดไม่ได้ ใช่เธอกับมะลิคบกันมานานและเธอก็รู้จักนิสัยของมะลิดี แต่ด้วยความโกรธและเสียใจกับสิ่งที่เห็น จึงทำให้เธอขาดสติและความเชื่อใจคนทั้งคู่ ถ้าหมอต้นรักมะลิและมะลิรักหมอต้น
ระหว่างที่มะลิพูดคุยกับแม่ก็ร้องไห้ไปด้วย เธอเสียใจที่ทำให้พ่อแม่อับอายขายขี้หน้าชาวบ้าน มะลิบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แม่ของตัวเองฟัง อย่างน้อยก็ยังมีแม่ของเธอที่ให้กำลังใจและเชื่อว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้นอย่างแน่นอน จึงทำให้มะลิใจชื่นขึ้นมาบ้างแต่เธอคงจะสู้หนาใครไม่ได้อีกแล้ว โดยเฉพาะอัมพรกับสุวัตรพ่อ
"แล้วกล้องในโรงพยาบาลล่ะ ถ้ามะลิถูกวางยาจริงๆ กล้องในโรงพยาบาลก็ต้องจับภาพได้สิ " ภาคินออกความเห็น "กล้องในโรงพยาบาลนั้นแหละ ที่จะเป็นหลักฐานชั้นดี เพราะไม่เสียอย่างแน่นอน พรุ่งนี้ผมจะไปดูด้วยตัวของผมเอง" "หมอแน่ใจนะ ว่าไม่ได้มีอะไรกับมะลิจริงๆ " ภาคินถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง "คุณคิดเหรอว่าถ้







