เมียรอวันหย่า

เมียรอวันหย่า

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-12
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
16Bab
524Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"พี่ปราชญ์เกลียดตะวันหรือเปล่าคะ" "ไม่ได้เกลียด...แค่ไม่ชอบ"

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 วันแต่งงาน

         บรรยากาศรอบตัวที่แสนอบอุ่นทำให้ ‘เพียงตะวัน’ในชุดเจ้าสาวสีขาวระบายยิ้มออกมา วันนี้ถือว่าเป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้

         หลายคนใฝ่ฝันที่จะเข้าพิธีแต่งงานกับชายหนุ่มที่ตัวเองรัก เพียงตะวันเองก็เช่นกัน การที่เธอได้แต่งงานกับชายที่เธอรักก็เป็นหนึ่งในความฝันของหญิงสาว        

         เพียงตะวันรู้สึกราวกับว่ากำลังอยู่ในความฝัน ความฝันที่เป็นจริงมันช่างงดงามและมีความสุขจนไม่อยากให้เวลาผ่านไป เธออยากซึมซับความสุขนี้ไว้และเก็บมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ

         “ยิ้มอะไรขนาดนั้น”

         เสียงชายในชุดสูทสีขาวที่ยืนเคียงข้างเธอถามขึ้นด้วยความหงุดหงิด เขาคือ ‘ปราชญ์’ ว่าที่สามีของเธอ

         “ก็ตะวันมีความสุขนี่คะ”

         เพียงตะวันตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข คนเราควรจะมีความสุขในวันแต่งงานไม่ใช่หรือ

         “หึ! เชิญเธอดื่มด่ำกับความสุขจอมปลอมให้สมใจ แล้วจะรู้ว่านรกมีจริง”

         เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะยกแขนขึ้นมาเพื่อให้เธอควง ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเจ้าบ่าวทำให้แขกที่มาร่วมงานต่างซุบซิบกัน ซึ่งมันก็คงไม่พ้นเรื่องของการแต่งงานโดยไม่ได้เต็มใจทั้งสองฝ่ายแน่นอน

         “เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก”

         “แต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น”

         “ดูก็รู้ว่าฝ่ายหญิงสิ้นเนื้อประดาตัวจนต้องขายลูกกิน”

         “ขายลูกกินแน่ ๆ”

         “ขายลูกกินที่ไหนกัน ญาติฝั่งเจ้าสาวไม่มีสักคน”

         ท่ามกลางเสียงที่จอแจอยู่รอบตัวจนจับใจความไม่ได้ แต่มีหลายประโยคที่ลอยมากระทบกับโสตประสาทของเพียงตะวันเข้าอย่างจัง ทำเอาเพียงตะวันหุบยิ้มแทบไม่ทัน          ประโยคที่แขกคนนั้นเอื้อนเอ่ยออกมาช่างดูเย้ยหยันและดูถูกครอบครัวของเธอ ราวกับว่าคนที่พูดนั้นต้องการจะให้ครอบครัวของเธอรู้สึกอับอาย

         “เกาะผู้ชายรวยได้ก็สบายไปทั้งชาติ”

         เธอไม่ได้มีเจตนาจะเกาะคนรวย ทรัพย์สินที่บิดาทิ้งไว้ก็มากมายจนเธอใช้ไม่หมด แม้ไม่ได้มีมูลค่ามหาศาลแต่เธอก็นำไปลงทุนจนงอกเงยขึ้นมา หากชอบชีวิตง่าย ๆ ไม่ต้องทำงาน เธอก็สามารถอยู่สบายไปได้ทั้งชาติ

         เพียงตะวันข่มอารมณ์ไว้แล้วฝืนยิ้มต่อไป เธอทำได้เพียงท่องไว้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

         “เจ้าปราชญ์ยิ้มหน่อยสิ”

         เสียงของหญิงสาวที่ทั้งสองเพิ่งเดินผ่านกระซิบบอกเจ้าบ่าว ทันทีที่เสียงนั้นจบลงไป ริมฝีปากหยักก็คลี่ยิ้มเล็กน้อย ทำเอาเพียงตะวันรู้สึกว่าตัวเองช่างดูไร้ค่าในสายตาเจ้าบ่าวเหลือเกิน

         “อย่าแม้แม่จะคิดที่จะตัวเองไปเรียบเทียบกับอิงดาว คนอย่างเธอเทียบไม่ติดหรอก”

         คำพูดของเขาทำให้เพียงตะวันหน้าเสียเล็กน้อย

แต่ก็ต้องรีบกลับมาปั้นหน้ายิ้มแย้มเหมือนเดิม ภาพที่บรรดาแขกในงานมองเห็นช่างเป็นภาพที่น่ารักและชวนให้อิจฉาไปตาม ๆ กัน เจ้าบ่าวโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเจ้าสาวด้วยใบหน้าอมยิ้ม สักพักเจ้าสาวก็ยิ้มตาม

         “ตะวันไม่เคยคิดจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใครอยู่แล้วค่ะ”

         เพียงตะวันตอบกลับไปอย่างเหนื่อยหน่าย

ทุกประโยคที่เอ่ยออกมาจากปากผู้ชายคนนี้ล้วนทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย

         “เลิกแสดงละครรับบทนางเอกโลกสวยได้แล้ว คนที่ดูออกมันจะอ้วก”

         ปราชญ์กระซิบลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของเขายิ้มให้แขกภายในงาน แต่คำพูดถากถางที่ถูกส่งออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นช่างร้ายกาจ ตรงข้ามกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้นเหลือเกิน

         ทุกคำพูดของเขาทิ่มแทงหัวใจเธอจนนับครั้งไม่ถ้วน ถึงแม้เธอจะพยายามทำความเข้าใจและยอมรับมากแค่ไหน เธอก็ทำได้เพียงเข้าใจ ไม่สามารถสั่งหัวใจให้เลิกเจ็บปวดได้

         เจ้าสาวของงานได้เพียงก้มหน้ายอมรับมันก่อนจะยิ้มออกมา อย่างน้อยเธอก็ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ตัวเองรัก แม้ว่าเจ้าตัวจะแสร้งว่ามีความสุขต่อหน้าแขกที่มาร่วมงาน          ไม่ว่าเขาจะร้ายกาจกับเธอเพียงใด แต่อย่างน้อยใบหน้าของเขาที่ประดับด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ก็ทำเอาเธอใจสั่นอยู่ดี

         ริมฝีปากหยักที่คลี่ยิ้มเพียงเล็กน้อยนั้นกลับทำให้ก้อนเนื้อที่เต้นอยู่ในอกเร่งจังหวะการเต้นเร็วขึ้น แค่เป็นเขาก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง

         “พี่ปราชญ์ยิ้มแล้วดูดีมากเลยค่ะ”

         เพียงตะวันเอ่ยชมคนข้างกายจากใจจริง แต่คำพูดนั้นก็ไม่ได้ทำให้ปราชญ์ใจดีกับเธอสักนิด

         “เรื่องของฉัน แล้วทีหลังไม่ต้องเรียกว่าพี่”

         “ตะวันเกิดทีหลัง เรียกพี่ก็ถูกแล้วค่ะ”

         “ฉันไม่นับญาติกับเธอ”

         “งั้นก็เสียใจด้วยนะคะ เพราะหลังจากวันนี้ตะวันจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของ...คุณ”

         “หึ! ร้ายไม่เบาเลยนะเพียงตะวัน”

         “ตะวันทำอะไรให้หรือคะ ทำไมพี่ปราชญ์เกลียดตะวันมากขนาดนี้”

         “ไม่ได้เกลียด แค่ไม่ชอบ”

         บรรยากาศระหว่างบ่าวสาวมาคุจนคนรอบข้างเริ่มจับสังเกตได้ และเป็นอิงดาวที่ยกมือเป็นสัญญาณให้ปราชญ์ยิ้มอีกครั้ง

         เพียงตะวันทำได้แค่มองภาพหญิงสาวที่ยกนิ้วขึ้นมาจิ้มมุมปากทั้งสองข้างและฉีกยิ้มที่แสนสดใสส่งมาให้คนข้างกายของเธอ

         อิงดาวเป็นคนสวยหวาน ออกแนวน่ารักจนผู้หญิงด้วยกันยังละสายตาจากใบหน้าที่แสนหวานนั้นไม่ได้

ไม่แปลกใจเลยที่พี่ปราชญ์ของเธอจะหลงรักผู้หญิงคนนี้

พอคิดถึงตรงนี้ทีไรก็ทำเอาเธอเจ็บจี๊ดในใจขึ้นมาทุกที

         “ทำไมมองอิงดาวแบบนั้น”

         “มองแบบไหนหรือคะ ตะวันแค่เห็นว่าเธอสวยก็เลยมอง”

         “สายตาเธอมันบอกว่าอิจฉา ไม่รู้ตัวบ้างหรือไง”

         “พี่...คุณปราชญ์อคติกับตะวันเลยทำให้คิดไปเองแบบนั้นค่ะ”

         ต้องยอมรับเลยว่าเพียงตะวันรู้สึกอิจฉาอิงดาวอยู่ไม่น้อย ที่ได้ครอบครองหัวใจของชายที่กำลังจะเป็นสามีทางนิตินัยของเธอ      

         มันยิ่งทำให้เพียงตะวันรู้สึกแย่ลงไปอีก เมื่อความรู้สึกอิจฉาเกิดขึ้นภายในจิตใจ เพราะอิงดาวเป็นคนที่ใจดีกับเธอเสมอ คอยช่วยเตรียมงานตั้งแต่ขั้นตอนแรก รวมถึงคอยให้คำปรึกษาทุกอย่าง จนงานแต่งงานของเธอออกมาน่ารักอบอุ่นแบบในที่หลายคนใฝ่ฝัน

         พิธีรดน้ำสังข์เป็นพิธีที่มีความสำคัญในขั้นตอนการแต่งงาน เพราะถือว่าเป็นพิธีที่ให้ญาติและแขกผู้ใหญ่ได้ทำการอวยพรแก่คู่บ่าวสาว เกี่ยวกับการครองเรือน รวมถึงให้ข้อคิดเตือนใจ เพื่อให้คู่บ่าวสาวได้นำไปใช้ในชีวิตคู่ให้ราบรื่นและมีความสุขในอนาคต

         ปรเมษฐ์พ่อของฝ่ายเจ้าบ่าวเป็นคนแรกที่รดน้ำสังข์อวยพรคู่บ่าวสาว

         “พ่อขอให้ปราชญ์กับตะวันมีความสุขกับชีวิตคู่นะลูก หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน”

         ผู้เป็นพ่ออวยพรยาวเหยียดก่อนจะโน้มลงมากระซิบข้างหนูลูกชายให้ได้ยินกันแค่สองคน

         “ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย ไว้หน้ากันบ้าง”

         ปราชญ์รู้สึกหงุดหงิดและเบื่อหน่ายกับสถานการณ์ตรงหน้ามาก เขาไม่ถนัดเล่นละครเพื่อตบตาแขกที่มาร่วมงานเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจหรอก

         “แม่ขอให้ลูกทั้งสองครองคู่กันอย่างราบรื่น ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง แม่รักลูกทั้งสองนะจ๊ะ”

         เยาวเรศอวยพรคู่บ่าวสาวอย่างมีความสุข เธอถูกใจลูกสะใภ้คนนี้มาก แม้รู้อยู่แก่ใจว่าลูกชายไม่ได้รักเพียงตะวัน แต่เธอยังถือคติแต่งก่อนอยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง

         “ตะวันขอบคุณแม่เรศมากนะคะที่เอ็นดูตะวัน”

         เพียงตะวันน้ำตารื้นด้วยความตื้นตันใจ นอกจากปรเมษฐ์แล้ว ก็ยังมีเยาวเรศที่เอ็นดูเธอเหมือนเป็นลูกสาวคนหนึ่ง แม้ว่าเธอจะเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรเหมาะสมกับลูกชายของทั้งสองท่านเลย

         “หึ! ทำเป็นบีบน้ำตา มีแค่พ่อกับแม่เท่านั้นแหละที่ไม่ทันมารยาของเธอ”

         ปราชญ์ทนไม่ได้กับละครฉากใหญ่ตรงหน้าเอ่ยแขวะคนข้าง ๆ ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดี ทำไมพ่อกับแม่ของเขาถึงได้รักและเอ็นดูจนไม่ฟังคำทัดทานของเขาเลยสักนิด แถมยังบีบให้เขาต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงที่เพิ่งปรากฏตัวในชีวิตเพียงแค่ไม่นาน นึกแล้วมันน่าโมโหนัก

         “ดาวขอให้ปราชญ์มีความสุขมาก ๆ ดาวเชื่อว่าปราชญ์แต่งงานกับคนที่เหมาะสมที่สุดแล้ว ดาวรออุ้มหลานนะ”

         เหอะ! เหมาะสมที่สุดงั้นหรือ คนเราอยากแต่งงานกับคนที่ตัวเองรักกันทั้งนั้น ปราชญ์ทำได้เพียงคิด เขามั่นใจว่าอิงดาวรับรู้ถึงความรู้สึกในใจของเขา เพราะเขาและอิงดาวเป็นครึ่งชีวิตของกันและกันมาตั้งแต่จำความได้ ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันดี

         “เนตรรักตะวันนะ ขอให้ตะวันมีความสุขกับชีวิตคู่นะ”

         เนตรนภาเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเพียงตะวันอวยพรให้เพื่อน เธอรู้ดีว่าผู้ชายที่อยู่ข้างกายเพื่อนรักไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ให้เพื่อนคนนี้แม้แต่น้อย และเธอก็ดูออกว่าเพียงตะวันมอบหัวใจให้ผู้ชายคนนี้ไปจนหมดใจ

         “ตะวันขอบคุณมากนะ”

         เพียงตะวันน้ำตาคลอที่หัวตา เธอพยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา เนตรนภาเป็นแขกฝ่ายเจ้าสาวเพียงคนเดียวที่มาร่วมงาน นึกแล้วก็อดเสียใจไม่ได้ ถ้าพ่อของเธอไม่ด่วนจากไป วันนี้ต้องเป็นวันที่พ่อมีความสุขมากแน่ ๆ เพียงตะวันได้แต่หวังว่าพ่อจะมีความสุขในดินแดนที่เดินทางไป ป่านนี้พ่อคงจะได้เจอกับแม่และท่านทั้งสองคงกำลังมองเธออยู่ที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้

         “ยินดีด้วยนะน้องชาย ฉันขอให้นายมีความสุขกับรักครั้งนี้นะ”

         ปลื้มกล่าวอวยพรให้กับปราชญ์ที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง และเป็นเหมือนก้างขวางคอที่คอยขัดขวางความรักของเขามาตั้งแต่เด็ก

         “มึงก็รีบมีแฟนสิ จะได้มีความสุขเหมือนกูไง ทำเป็นพูดฉันพูดนาย ปกติมีแต่กูกับมึง”

         ปราชญ์ประชดลูกพี่ลูกน้องคนสนิท ที่เปรียบเสมือนพี่ชายแท้ ๆ ของเขา ส่วนปลื้มก็ทำแค่เพียงอมยิ้มที่ดูกวนประสาทในสายตาปราชญ์มาก ถ้าเป็นวันปกติเขาคงเอากำปั้นทุบสักหมัดในโทษฐานหมั่นไส้แล้ว

         แขกที่มาร่วมงานทั้งคนสนิทและไม่สนิทต่างมาร่วมรดน้ำสังข์อวยพรขอให้ความรักของทั้งสองราบรื่นยืนยาว ซึ่งผู้เป็นเจ้าบ่าวฟังแล้วขัดหูจนแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ใครจะมีความสุขในชีวิตหลังจากที่แต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักบ้าง

         “เมื่อไหร่เธอจะเลิกแสดงละครสักที”

         “แล้วเมื่อไหร่คุณจะเลิกหาเรื่องตะวันสักทีคะ”

         คำถามที่เพียงตะวันย้อนถามกลับมาทำให้ปราชญ์รู้สึกโมโหที่ถูกคนข้าง ๆ ต่อปากต่อคำ ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำกับเขา ภายนอกดูใสซื่อออกไปทางน่าสงสาร แต่ก็คงเป็นเพียงการแสดงเท่านั้นแหละ ผู้หญิงคนนี้แต่งงานกับเขาเพราะหวังความสบายเท่านั้น

         บรรยากาศในงานถูกปกคลุมไปด้วยความมาคุระหว่างคู่บ่าวสาวอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนดูออกว่าการแต่งงานครั้งนี้มาจากการคลุมถุงชน ถ้าจะบอกว่าเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจก็คงไม่ใช่ เพราะเพียงตะวันเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง นอกจากสัญญาระหว่างพ่อแม่ที่เป็นเพียงลมปาก

         จนมาถึงช่วงเวลาที่ส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ เรือนหอที่ปรเมษฐ์เตรียมไว้ให้ทั้งคู่เป็นบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน เขาได้ซื้อจากเพื่อนสนิทนั่นก็คือพ่อของเพียงตะวัน จ้างคนดูแลทำความสะอาดตลอดเวลาหลายปี มีปรับปรุงต่อเติมบ้าง แต่ไม่ทิ้งเค้าเดิม เพื่อให้คนที่เข้ามาอยู่รู้สึกอบอุ่นเหมือนที่เคยอาศัยในวัยเยาว์

         ปรเมษฐ์รู้ว่าชีวิตของเพื่อนรักประสบปัญหาอย่างหนัก จนต้องระเห็จไปอยู่ที่อื่น รวมทั้งปฏิเสธความช่วยเหลือจากเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา สิ่งที่ปรเมษฐ์ทำให้เพื่อนรักคนนี้ได้ก็คือการรักษาสัญญาที่จะให้ลูกแต่งงานกัน

         เพียงตะวันเป็นคนที่มีจิตใจดีเหมือนพ่อกับแม่

จนเขากับภรรยาเอ็นดูเหมือนลูกคนหนึ่ง มีเพียงลูกชายคนเดียวของเขาที่มองไม่เห็นมัน เจ้าลูกชายของเขามองเพียงตะวันด้วยอคติ ผู้เป็นพ่อได้แต่หวังว่าปราชญ์จะเปิดใจและมองเห็นความดีในตัวของเพียงตะวัน

         หลังจากเสร็จพิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ ก่อนที่ประตูจะปิดลงสายตาของปราชญ์สะดุดกับมือที่กุมกันอยู่ระหว่างอิงดาวกับปลื้ม

         เจ้าบ่าวหมาด ๆ ทำได้เพียงขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ข้างลำคอนูนเด่นอย่างเห็นได้ชัด นี่คงเป็นความรู้สึกของการถูกหักหลังสินะ

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
16 Bab
บทที่ 1 วันแต่งงาน
บรรยากาศรอบตัวที่แสนอบอุ่นทำให้ ‘เพียงตะวัน’ในชุดเจ้าสาวสีขาวระบายยิ้มออกมา วันนี้ถือว่าเป็นวันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้ หลายคนใฝ่ฝันที่จะเข้าพิธีแต่งงานกับชายหนุ่มที่ตัวเองรัก เพียงตะวันเองก็เช่นกัน การที่เธอได้แต่งงานกับชายที่เธอรักก็เป็นหนึ่งในความฝันของหญิงสาว เพียงตะวันรู้สึกราวกับว่ากำลังอยู่ในความฝัน ความฝันที่เป็นจริงมันช่างงดงามและมีความสุขจนไม่อยากให้เวลาผ่านไป เธออยากซึมซับความสุขนี้ไว้และเก็บมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ “ยิ้มอะไรขนาดนั้น” เสียงชายในชุดสูทสีขาวที่ยืนเคียงข้างเธอถามขึ้นด้วยความหงุดหงิด เขาคือ ‘ปราชญ์’ ว่าที่สามีของเธอ “ก็ตะวันมีความสุขนี่คะ” เพียงตะวันตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข คนเราควรจะมีความสุขในวันแต่งงานไม่ใช่หรือ “หึ! เชิญเธอดื่มด่ำกับความสุขจอมปลอมให้สมใจ แล้วจะรู้ว่านรกมีจริง” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะยกแขนขึ้นมาเพื่อให้เธอควง ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเจ้าบ่าวทำให้แขกที่มาร่วมงานต่างซุบซิบกัน ซึ่งมันก็คงไม่พ้นเรื่องของการแต่งงานโดยไม่ได้เต็มใจทั
Baca selengkapnya
บทที่ 2 สามีภรรยาทางนิตินัย
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาว กระทบกับใบหน้านวลที่ล่องลอยอยู่ในห้องนิทรา เปลือกตากะพริบถี่ ๆ เมื่อมีแสงแยงเข้ามา เจ้าของร่างลืมตาขึ้นมาเต็มดวง ตรงหน้าคือเพดานสีขาวที่เธอรู้สึกคุ้นเคย เพียงตะวันกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง จนสายตาไปสะดุดกับข้อความที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน แม้เวลาจะผ่านมานานหลายปี แต่ข้อความที่เขียนไว้ยังคงติดตรึงในความทรงจำ ‘ตะวันรักพ่อกับแม่ที่สุดในโลก’ ตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือของเด็กหญิงวัยแปดขวบเด่นหราอยู่บนผนังห้อง ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาในหัว เธอจำได้ว่าตอนเป็นเด็กนั้นมีความสุขมากขนาดไหน ครอบครัวที่มีพ่อแม่ และลูกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข จนกระทั่งแม่ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เหลือเพียงเธอกับพ่อที่ใช้ชีวิตสองคน ผ่านมรสุมชีวิตมากมาย เมื่อคิดมาถึงจุดนี้เพียงตะวันก็สลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวเพื่อไม่ให้รู้สึกทุกข์ใจอีกครั้ง อย่างไรเสียชีวิตต้องดำเนินต่อไป วันนี้เป็นฤกษ์จดทะเบียนสมรส แต่เจ้าบ่าวของเธอได้หายตัวไปจากเรือนหอตั้งแต่เมื่อคืนโดยไม่บอกไม่กล่าว เป็นการเข้าหอที่ไร้การพูดคุย ต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อน เธอเองก็ไม่กล
Baca selengkapnya
บทที่ 3 คนอกหัก
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทำให้ปราชญ์โกรธจัดจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ทำให้เผลอชกหน้าลูกพี่ลูกน้องคนสนิทไม่หนึ่งหมัด แต่ฝ่ายนั้นไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงแค่ยกมือขึ้นปาดเลือดที่เลอะมุมปากเท่านั้น มีเพียงอิงดาวที่ส่งข้อความมาหาเขาเมื่อเห็นว่า ‘แฟน’ มีรอยช้ำที่มุมปาก เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นความผิดของเพียงตะวันคนเดียว หากไม่มีเธอชีวิตของเขาควรมีความสุขกับคนที่ตัวเองรักโดยไม่ต้องรอเวลาให้คนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อน เขาควรได้แต่งงานกับอิงดาวและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจนถึงบั้นปลายของชีวิต เรื่องราวระหว่างเขา อิงดาว และปลื้ม เกิดขึ้นมานานตั้งแต่จำความได้ เขากับอิงดาวเป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันที่เรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา ส่วนปลื้มที่เป็นลูกชายของลุงปรมัตถ์พี่ชายพองพ่อเขา ปลื้มอายุมากกว่าเขากับอิงดาวสองปี แต่ปราชญ์ไม่เคยเรียกว่าพี่ เพราะเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เกิด จึงสนิทกันในรูปแบบเพื่อนมากกว่า ทั้งสามคนสนิทกันมานานมาก ทุกช่วงเวลาของชีวิตล้วนมีกันและกัน และในความคิดของปราชญ์ อิงดาวสนิทกับเขามากกว่าปลื้มอยู่แล้ว ปราชญ์ตั้ง
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ความรู้สึกที่อยู่ภายในใจ
เสียงเพลงจากลำโพงขนาดเล็ก บรรเลงเพลงฮิตในยุคปัจจุบันที่ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย น้ำสีอำพันในแก้วทรงสูงพร่องลงเกือบครึ่งจากฝีมือของปราชญ์ “มึงเร่งอะไร เดี๋ยวก็เมาจนเมียด่า” ปลื้มเอ่ยแซวลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งแต่งงานใหม่ เสียงดังจากลำโพงทำให้มีเพียงเจ้าตัวที่ได้ยินประโยคนี้ “ตัวเล็กอย่างกับลูกแมว จะว่าอะไรกูได้” “ระวังจะหอนเป็นหมา” “ไม่มีทาง!” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด แค่แต่งงานให้มันจบ ๆ ไป พอครบหนึ่งปีก็แยกย้ายกันไปตามทางที่ต้องการ “เออ กูจะรอดูครับน้อง” คนอย่างเขานี่หรือจะต้องหอนเป็นหมาเพราะผู้หญิงคนเดียว แค่ในความคิดก็เป็นไปไม่ได้แล้ว มือหนาคว้าแก้วมาเพื่อกระดกแอลกอฮอล์ลงคอ แต่ถูกรั้งไว้โดยคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “พี่ปราชญ์เมาแล้วนะคะ” เพียงตะวันกระซิบบอกผู้เป็นสามี เพราะเห็นว่าปราชญ์เริ่มทรงตัวไม่อยู่จนต้องเอาหัวมาซบตรงไหล่ของเธอ ลมหายใจที่รดต้นคอของเธอคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์ “ฉันไม่ได้เมา” คนที่มีอาการเมาปฏิ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ความรู้สึกแปลกใหม่
เพียงตะวันตื่นขึ้นมาในห้องที่ตัวเองไม่คุ้นเคย ก่อนที่สมองจะประมวลผลได้ว่านี่เป็นห้องนอนของปราชญ์ สามีเพียงในนามที่แต่งงานกันมาหลายวัน แต่ยังไม่ได้ร่วมเตียงกันเลยสักครั้ง “เห้ยยยย!” คนที่กำลังงัวเงียสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงปริศนาออกมาจากที่ไหนสักแห่ง เธอหันซ้ายหันขวาอยู่หลายครั้ง แต่ยังไม่เห็นคนที่เป็นต้นเสียงเลย พลันสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ประตูห้องน้ำ “พี่ปราชญ์คะ” เพียงตะวันตะโกนเรียกผู้เป็นสามี เสียงร้องเมื่อครู่ทำให้เธออดเป็นห่วงเขาไม่ได้ “ออกไปสิวะ!” ขาที่กำลังจะก้าวลงจากเตียงต้องชะงักกลางอากาศ เมื่อได้ยินเจ้าของห้องตะโกนไล่ ความน้อยใจก่อตัวขึ้นชัดเจนในความรู้สึก แค่เธอไม่สบายจนต้องนอนพักบนเตียงของเขาทั้งคืนมันร้ายแรงถึงกับต้องไล่กันเลยหรือ ตะ...ตะ...ตะ...ตุ๊กแก! ตุ๊กแก! “อ๊ากกกก ออกไปสิวะ!” เสียงร้องของสัตว์เลื้อยคลานที่เปรียบเสมือนสัตว์สามัญประจำบ้านดังขึ้น ผสานกับเสียงร้องอย่างตื่นตระหนกของผู้ชายมาดขรึม ทำเอาเพียงตะวันเกือบหลุดขำออกมา เธอรีบพุงตัวไปที่ประตูห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ก๊อก! ก๊
Baca selengkapnya
บทที่ 6 แอบตามใจ
หลังจากที่ปราชญ์ถามว่าเธออยากไปไหน เขาก็พาเธอไปสถานที่แห่งนั้นจริง ๆ รถหรูแล่นบนทางด่วนมุ่งหน้าสู่ภาคตะวันออกที่อยู่ติดกับทะเล “กลัวไหม” ใบหน้าเรียบเฉยทอดสายตามองถนนที่ทอดยาวออกไป สองข้างทางมีรั้วกั้นไว้ตลอดทั้งสาย “หมายถึงกลัวพี่ปราชญ์หรอคะ” เพียงตะวันตอบเรียงแผ่ว เธอไม่เข้าใจความหมายของคำถามที่อยู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย หากตอบไม่ถูกใจจะโดนเขาดุหรือเปล่า ดวงตาคู่สวยหม่นลง เธอกลัวเหลือเกินว่าทริปนี้จะล่มกลางคัน “ทำไม ฉันน่ากลัวงั้นหรอ” คิ้วเข้มขมวดเมื่อได้ยินคำถามของคนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เขานึกไม่ถึงว่าคนที่พยายามทุกอย่างเพื่อแต่งงานกับเขาจะถามกลับมาด้วยประโยคนี้ แถมยังทำตัวเหมือนเขาเป็นยักษ์เป็นมาร “นิดหน่อยค่ะ พี่ปราชญ์ชอบทำหน้าดุ” เพียงตะวันรู้สึกอึดอัดเมื่ออยู่กับเขาเพียงลำพัง อาจเป็นเพราะปราชญ์ชอบทำหน้าไร้อารมณ์หรือไม่ก็ตีหน้ายักษ์ใส่เธอเป็นประจำ “กลัวก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องคิดอะไรเกินตัว” ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แรกเริ่มเดิมทีเขาก็ไม่คิดจะรักเพียงตะวันอยู่แล้ว การ
Baca selengkapnya
บทที่ 7 จริงหรือกล้า
หลังจากมื้ออาหารเย็นผ่านไป ทั้งสองก็ผลัดกันทำธุระส่วนตัว เพียงตะวันรู้สึกว่าเขาและเธอเหมือนเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ แต่ก็เป็นเพียงสิ่งที่เธอคิดไปเองฝ่ายเดียวอยู่ดี ปราชญ์พูดเอาไว้ชัดว่าเขาไม่มีวันคิดอะไรกับเธอ “แน่ใจนะคะ ว่าจะนอนตรงนี้ เราขอเตียงเสริมไม่ได้หรอคะ” “แม่ด่าฉันพอดี แล้วก็ล้มเลิกความคิดที่จะเปิดห้องใหม่ไปได้เลย” ห้องสวีทสุดหรูกับเตียงขนาดคิงไซซ์ พร้อมด้วยการตกแต่งที่ไปในโทนอบอุ่น เหมาะสำหรับลูกค้าที่เป็นคู่รัก หากเป็นคู่อื่น ค่ำคืนอันแสนวิเศษนี้ก็คงทำให้รู้สึกประทับใจจนลืมไม่ลง “พี่ปราชญ์นอนบนเตียงเลยค่ะ เดี๋ยวตะวันจะนอนโซฟาเอง” คิ้วหนาขมวดทันทีที่ประโยคเมื่อครู่จบลง สุภาพบุรุษอย่างเขาต้องให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเสียสละเตียงนุ่ม ๆ ให้อย่างนั้นหรือ เพียงตะวันคิดอะไรอยู่กันแน่ ถ้าเขาเป็นฝ่ายที่เสียสละให้เธอเอง เพียงตะวันอาจจะคิดว่าเขามีใจให้เธอแน่นอน “งั้นมาเล่นเกมกัน ใครแพ้นอนโซฟา” ปราชญ์เลือกที่จะชวนเธอเล่นเกม หากเป็นเมื่อก่อนคงมีประโยคที่ไม่น่าฟังออกจากปากเขาเป็นแน่ แต่ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อเพียงต
Baca selengkapnya
บทที่ 8 เพลงขวัญ
แสงแดดของยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านกระทบกับใบหน้าคมคาย ชายหนุ่มสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาพร้อมสัมผัสอบอุ่นในอ้อมแขน ร่างเล็กในอ้อมกอดยังหลับสนิท ลมหายใจแผ่วเบาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากแผ่นอกกว้างจนผู้เป็นสามีเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ครืด...ครืด...แรงสั่นจากสมาร์ตโฟนฉุดให้เขาหลุดจากภวังค์ มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนตู้เก็บของเล็ก ๆ ข้างเตียง แขนอีกข้างยังโอบกอดภรรยาจอมขี้เซาไว้แนบกาย เมื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงแล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความที่เด่นหราอยู่หน้าจอ อิงดาว : พี่ปลื้มนอกใจดาว อิงดาว : เจ็บจังเลยปราชญ์ อิงดาว : ทำยังไงดี อิงดาว : ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย อิงดาว : ดาวผิดอะไร นิ้วเรียวกดเข้าไปในช่องสนทนาอย่างร้อนรน ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ ๆ เขารู้จักปลื้มดีกว่าใครพี่ชายของเขาไม่มีวันทำให้อิงดาวต้องเสียใจแน่นอน ปราชญ์ : ใจเย็น ๆ อิงดาว : เย็นไม่ไหว ไม่ใช่ว่าคิดไปเอง แต่ดาวเห็นกับตาตัวเอง ปราชญ์ : ปลื้มไม่ใช่คนแบบนั้น ต้
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ตัดใจใช้เวลานานแค่ไหน
“คุยกันหน่อย” สองขายังไม่ก้าวพ้นธรณีประตู เสียงอันทรงพลังก็ทำให้ให้เขาต้องชะงัก เบื้องหน้าเขาเป็นมารดาที่นั่งไขว่ห้าง สองมือกอดอกสายตาที่มองเขาเจือไปด้วยความโกรธปนผิดหวัง “แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาถามออกไป หากพูดยืดยาวกว่านี้คงต้องวิ่งหลบฝ่ามืออรหันต์เป็นแน่ “ไปไหนมา” “บ้านดาวครับ” ปราชญ์ตอบออกไปตามความเป็นจริง แม่เขารู้ทันทุกอย่างการพูดความจริงจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด “ไปรับเพียงตะวันเดี๋ยวนี้!” เสียงประกาศิตออกคำสั่งเจ้าลูกชายตัวดี เธอไม่คิดมาก่อนว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะเป็นคนที่ไร้ความรับผิดชอบขนาดนี้ แม้เพียงตะวันจะบอกว่าตนเองเป็นฝ่ายขออยู่เที่ยวต่อคนเดียว แต่เยาวเรศรู้ดีว่าเด็กคนนี้พูดออกมาเพื่อปกป้องสามี “...” เหมือนร่างกายถูกกระแทกด้วยของแข็งจนแน่นิ่งไปเป็นหลายวินาที ปราชญ์ลืมไปแล้วว่าตัวเองรีบออกมาจากโรงแรมโดยไม่ได้บอกอีกฝ่าย ความรู้สึกผิดก่อตัวในจิตใจของเขา ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง “ผมขอโทษ” “ทำผิดต่อใครก็ไปขอโทษคนนั้น” “เข้าใจแล้วครับ”
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ไปหย่าสิ
หลังจากที่เพียงตะวันบอกกับเขาว่าอยากอยู่คนเดียวสักพัก เขาก็ไม่ได้เจอหน้าเธอมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นอย่างไร หายโกรธเขาหรือยัง เลิกงานเขาต้องแวะไปดูเสียหน่อยแล้ว ครืด...ครืด...ครืด...โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานกำลังสั่นจากแจ้งเตือนข้อความเข้า รองประธานละสายตาจากแฟ้มเอกสาร หางตาเหลือบมองไปที่โทรศัพท์มือถือ เพลงขวัญ : ออกมาเจอกันหน่อยคนดี เพลงขวัญ : ฉันกลับมาแล้ว เพลงขวัญ : ที่รักคิดถึงฉันไหม นิ้วเรียวกดเลื่อนหน้าจอปลดล็อก ช่องสนทนาล่าสุดปรากฏชื่อคนที่เข้าใจผิดว่าเขาเป็นพี่ชายจนทำให้อิงดาวเกือบจะเลิกกับปลื้ม ปราชญ์ถอนหายใจยาว มีเพลงขวัญเข้ามาในชีวิต เขาคงปวดหัวเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ปราชญ์ : ฉันไปเป็นที่รักเธอตอนไหน เพลงขวัญ : เมื่อวานเรายังกอดกันอยู่เลย ปราชญ์ : ผิดคนแล้ว นั่นมันปลื้ม เพลงขวัญ : ใครใช้ให้พวกนายหน้าตาคล้ายกัน ปราชญ์ : เธอเกือบทำให้ไอ้ปลื้มบ้านแตก เพลงขวัญ : แล้วแตกหรือยัง ปราชญ์ : ทำไม จะทำอะไร เพลงขวัญไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร สำหรับเขาแล้วเธอเ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status