เข้าสู่ระบบ"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
"ครับ ไหนๆก็มาแล้ว" "น้องมินคุณพ่ออยู่ไหมครับ" พลผู้จัดการสวนส้มเดินเข้ามาในห้อง "อยู่สวนหลังบ้านค่ะ พี่พล เดี๋ยวมินพาไปเองค่ะ" เดินนำออกไป "ครับ" หมอต้นได้แต่มองตามหลังมินที่เดินนำพลออกไปจากห้องรับแขกด้วยความหงุดหงิดใจ มินนำพลไปยังสวนหลังบ้านเจอสุวัตรกำลังปลูกต้นไม้ช่วยคนสวนอยู่พอดี "พ่อ
วันต่อมา มะลิลืมตาตื่นขึ้นภายในอ้อมแขนของภาคิน โดยที่ภาคินกำลังจ้องมองหน้าเธออยู่ พร้อมกับอมยิ้มมุมปาก ที่มะลินอนกอดเขาไว้แน่นตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า "พี่คินตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" เงยหน้าขึ้นมองหน้าภาคิน "พึ่งตื่นเมื่อกี้นี้เอง" "งั้นก็ลุกขึ้นไปล้างหน้า แปรงฟันกันเถอะค่ะ" "จะรีบไปไหน" โ
"ก็ตามสภาพนั้นแหละ แล้วสวนเป็นยังไงบ้าง" "ก็ดี ไม่มีปัญหาอะไร" "ดีแล้วล่ะ ฉันจะได้หายห่วง" "งั้นฉันขอตัวก่อนนะ พอดีจะเข้าเมืองสักหน่อย" "ไปเถอะ" ณ ร้านกาแฟ หมอต้นเดินเข้าในร้านพร้อมกับสั่งกาแฟที่เคยดื่มเหมือนทุกครั้ง กำลังนั่งดื่มไปเพลินๆ อยู่ๆ ก็มีผู้ชายหน้าตาคมเข้มเดินเข้าไปหามิน ที่เคาน์เ
ด้านภาคินก็ได้แต่ชะเง้อมองหามะลิตรงหน้าบ้าน ด้วยความเป็นห่วงเพราะฝนตกหนักมากแล้ว ใจจริงเขาอยากจะออกไปตามด้วยตัวเอง แต่ขาของเขาขยับไม่เลยด้วยซ้ำ สักพักมะลิก็เดินขึ้นบ้านมาพร้อมกับปิ่นโตและตัวเปียกโชกยืนส่งยิ้มให้ภาคิน "พี่คิน รอนานไหมคะ" "นานอะไร ฉันไม่ได้รอ" "จริงเหรอคะ มะลิอุตส่าห์รีบกลับมา นึกว







