Mag-log in[ทรมานก่อน สะใจทีหลัง] แต่งงานกันตามข้อตกลงมาห้าปี แม้รู้ทั้งรู้ว่าฟู่ซือเหยียนเลี้ยงชู้รักสวยเย้ายวนยั่วใจไว้ข้างนอก เสิ่นชิงซูก็ยังคงเลือกที่จะกล้ำกลืนฝืนทน กระทั่งเธอค้นพบว่าลูกชายที่เธอเห็นเป็นลูกในไส้เกิดจากฟู่ซือเหยียนกับชู้รัก เธอถึงตระหนักว่าที่แท้การแต่งงานครั้งนี้เป็นการหลอกลวงตั้งแต่ต้น ชู้รักทำเหมือนตัวเองเป็นเมียหลวง บุกมาถึงบ้านพร้อมกับใบหย่าที่ฟู่ซือเหยียนร่างขึ้นมา ในวันนั้นเอง เสิ่นชิงซูตรวจสอบรู้ว่ากำลังตั้งครรภ์ ในเมื่อผู้ชายได้แปดเปื้อนไปแล้ว งั้นก็อย่าเอามันเลย ส่วนลูกชายที่เป็นลูกชู้ก็ส่งคืนให้ชู้ไปเสีย เสิ่นชิงซูที่ตัดขาดจากความรักและความสัมพันธ์ได้แสดงความสามารถอย่างเฉิดฉาย หาเงินเองอย่างสง่างามตามลำพัง ญาติใกล้ชิดที่เคยดูถูกเหยียดหยามเธอในวันวานนึกเสียใจแล้ว พยายามแย่งกันมาประจบเอาใจเธอกันยกใหญ่ บรรดาลูกหลานตระกูลเศรษฐีที่เคยหัวเราะเยาะเธอว่าพึ่งผู้ชายในการไต่เต้าก็นึกเสียใจแล้วเหมือนกัน ต่างพากันทุ่มเงินวิงวอนขอความรักจากเธอ เด็กน้อยซึ่งถูกหญิงอื่นสั่งสอนจนเสียผู้เสียคนก็เสียใจแล้วเหมือนกัน จึงร้องห่มร้องไห้พลางเรียกเธอว่าแม่ ...... กลางดึกในคืนนั้น เสิ่นชิงซูได้รับสายหนึ่งจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก น้ำเสียงเมามายของฟู่ซือเหยียนดังมาจากปลายสาย “อาซู คุณจะตอบตกลงแต่งงานกับหมอนั่นไม่ได้นะ ผมยังไม่ได้เซ็นใบหย่า”
view moreCiudad, 12:45 AM
Sa isang liblib na lugar ng syudad, nasa isang madilim na eskinita ang dalawang lalake. Isa sa kanila ay si Drew na abala sa pagsisipsip ng dugo ng isang kawawang mamang kagagaling lang sa overtime ng trabaho na tahimik na naglalakad at inatake ng binata. Habang ang isa naman ay nakangisi na pinapanood ang nakababatang kapatid na tila masayang umiinom ng dugo. Si Jace, ang kapatid nito.
Matagal tagal na kasi silang hindi nakatikim ng dugo ng mga tao. Kung kaya't uhaw na uhaw si Drew sa dugo ng isang tao.
They've been forbidden to drink human blood and that was their mother's golden rule who used to be a human na naging bampira nang makilala ang ama nilang pure blooded na vampire.
Inayos ni Drew ang sarili niya at dinilaan pa nito ang gilid ng labi matapos ubusin ang dugo ng kawawang mama. Lumapit siya sa kapatid niyang nakangisi pa rin. Binigyan siya ng panyo nito at bahagyang sinuntok ang balikat.
"Malalagot ka talaga kay Mama," umiiling na sabi ni Jace sa kapatid. Sinamaan lamang siya ng tingin ni Drew habang nagpupunas ng labi.
Drew is the most spoiled child among them. Palagi niyang sinisira ang rules and regulations ng pamilya nila. While Jace, the middle child, only acts as a shadow behind their darkest secrets.
"Wala akong pake," matigas na sagot nito. Tinapon niya ang panyo sa kung saan nakahilata ang malamig na bangkay ng mamang sinipsipan niya ng dugo. Napatitig siya sa itsura nito at bakas sa bangkay ang mukha ng parang pinaghalong gulat at takot.
Napailing na lamang si Drew sa nakita at pagharap niya ay may isang lalakeng sumulpot na kamukha ni Jace. Masama ang titig nito sa kaniya na tila alam na niya kung anong nangyari.
Tumayo si Jace at tumabi sa bagong dating na lalake. The stood side by side kaya aakalaing nasa isang salamin sila. Si Jake, ang kambal na kapatid ni Jace na mas matanda sa kaniya ng ilang minuto at ang pinaka matanda sa kanilang magkakapatid.
Tinagilid ni Jake ang kaniyang ulo at unti-unting pumula ang pares ng kaniyang mga mata. It looks deep dark red. Unti-unti ring lumabas ang pangil at matutulis na kuko nito.
"Looks like you're having fun alone, huh?" Walang pagdadalawang isip na lumipad si Jake papunta kay Drew at sinuntok ito sa mukha. Tumalsik ang nakababatang kapatid nito at nahiga sa sahig.
Walang magawa si Drew kundi ang tumayo at punasan ang dumudugong labi niya.
"Get the fvck out of here, Jake," diin niyang sinabi.
"Kambal, huwag ka nang magselos kay Drew dahil hindi ka niya inimbita," pagbibiro ni Jace na prente lang na nakatayo sa isang sulok habang tumatawa. Sinamaan naman siya ng tingin ng kambal niyang si Jake kaya tinaas niya ulit ang kamay niya. "Alright, tatahimik na ako. Manonood nalang ako sa eksena niyo. Kulang nalang popcorn."
"Jace!" saway ni Jake sa kambal niya. Tumahimik si Jace at muling hinarap ni Jake si Drew na ngayon ay nakatitig nang masama sa kaniya. "Ano nga ang first rule ni Mama?" Jake asked while glaring back at his younger sibling.
"What now?" pa-inosenteng tanong ni Drew na tila hindi niya alam ang isasagot. Hindi sumagot si Jake at bagkus ay sinuntok ulit ito sa ikalawang pagkakataon. His movement were fast and undetected. "Sh*t, man!"
"Inuulit ko. Ano ang first rule and only golden rule ni Mama?!" Puro at may halong galit na ulit ni Jake. Napailing lamang si Drew at pinahiran ang dugo na lumabas sa bibig niya gamit ang likod ng palad niya.
"Never hurt any human-blooded creature." Pinilit niyang huwag sumbatan ang kuya niya gayong nanghihina na siya sa pagkasuntok nito.
"Then what did you just did?" tanong ni Jake.
Napailing ulit si Drew at napangisi. "Iba ka na talaga, Jake. Once that girl left us without any reason, nag-iba na ang ugali mo. You were never this strict to rules."
Agad na naging alerto si Jace at sa isang iglap, nasa tabi na siya kay Drew at inilayo niya ito sa harap ni Jake. Hindi magugustuhan ng kanilang mga magulang ang maaaring mangyari sa dalawa. Pinakalma ni Jace si Drew habang si Jake naman ay nanlilisik na sa galit.
"Don't hesitate to bring
her up in our conversation, Drew. Just so you know, wala siyang kinalaman sa lahat." Pilit niyang kalmahin ang sarili niya habang pinipigilan naman ni Jace ang nakababatang kapatid nito."May kinalaman siya!" sigaw ni Drew na ngayon ay may lakas loob nang sumagot sa nakakatandang kapatid. "Siya ang kinalaman sa digmaan noon! Ngayong wala na siyang naaalala, hindi na siya babalik pa sa'yo! At huwag na huwag kang gagawa ng hakbang upang bumalik ang babaeng 'yon!"
Hindi na nakapagpigil pa sa sarili si Jake kung kaya ay tinakbuhan niya ang kapatid niya at kinuwelyuhan. Wala na ring magawa si Jace kundi ang lumayo sa gulo ng magkapatid.
"Calm down, anak." Isang babae ang sumulpot sa gilid nila. Sunod na lumitaw ang lalake na tumayo sa tabi ng babaeng bagong dating.
Edward and Bella Mortimer. The two famous lovers in Mortimer family dahil sa kakaibang love story nito.
"I am so disappointed to the both of you," utal ng ama nilang si Edward Mortimer.
Binitawan ni Jake si Drew at kapwa nilang hinarap ang kanilang mga magulang at sabay na tumungo upang magbigay galang sa kasalukuyang tagapagmana ng Mortimer clan.
"Ma, Pa," sabay na bati nilang tatlo ni Drew, Jake at Jace.
Nakatitig lamang sa kanila si Edward.
"Jake," panimula ni Bella. "We found her."
Otomatik na inangat nilang tatlo ang kanilang tingin sa ina nilang seryosong binanggit ang katagang 'yon.
Her... The enchantress they've been waiting for.
"Anong meron?" Drew asked, but his mother did not bother to look at him nor answer his question.
"Jake, it's time for us to start."
Tila nabuhayan ng loob si Jake.
"I've been waiting for you..." ika sa isip niya.
เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากฟู่ซือเหยียนเห็นเธอไม่โต้แย้ง ก็รู้ว่าตัวเองพูดถูกแล้วเขาจูบแก้มเธอเบา ๆ แล้วพูดต่อว่า“สถานะท่านเจ็ดซับซ้อนและพิเศษมาก ก่อนที่ปฏิบัติการสีเทาจะจบลง จะเปิดเผยง่าย ๆ ไม่ได้”เสิ่นชิงซูลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม “งั้นเงินที่คุณเอามาลงทุนพวกนั้น จริง ๆ แล้วก็ไม่ถูกกฎหมายด้วยเหรอคะ?”“วางใจเถอะ ถ้าผิดกฎหมาย ผมจะให้คุณได้ยังไง? ตามข่าวลือเลย ช่วงแรกเริ่มจากตลาดมืดในประเทศเอจริง ๆ ก็คือค้าอาวุธนั่นแหละ เพราะตอนนั้นปฏิบัติการสีเทาดำเนินการยากลำบากมาก จำเป็นต้องใช้ช่องทางความร่วมมือพิเศษ อย่างเช่นทหารรับจ้างแบบซ่งหลานอินที่มีจุดยืนทางการเมืองไม่ชัดเจน หวังแต่เงิน สถานะ ‘ท่านเจ็ด’ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อติดต่อกับคนพวกนี้โดยเฉพาะ แน่นอนว่าต่อมาพอสถานการณ์เริ่มนิ่ง เงินทุนผ่านการหมุนเวียนหลายรอบ จนกลายเป็นเงินถูกกฎหมายแล้วถึงเริ่มนำมาลงทุนในแวดวงธุรกิจภายในประเทศ เพราะงั้นถูกกฎหมายทั้งหมด”เสิ่นชิงซูฟังแล้วยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดีนั่นเป็นโลกที่เธอจินตนาการไม่ออกเลยสักนิดจะบอกว่าเธอเปรียบเสมือนผ้าขาวสำหรับฟู่ซือเหยียนก็ไม่เกินจริงเลย“อาซู จริง ๆ แล้วตอนแรกที่ผมลงสน
เสิ่นชิงซูชะงัก หันไปมองเขาชายหนุ่มปัดเส้นผมข้างแก้มเธอออก ก้มหน้าจูบมุมปากเธอเบา ๆ“คุณรับปากผมก่อน ว่าจะไม่โกรธ ตกลงไหม?”เสิ่นชิงซูเลิกคิ้ว “งั้นก็ต้องดูว่าคุณทำเรื่องอะไร ถ้าคุณทำเรื่องผิดต่อฉัน แล้วยังจะให้ฉันไม่โกรธ คุณว่ามันยุติธรรมเหรอคะ?”“ไม่ใช่ความหมายนั้น ผมหมายถึง...” ฟู่ซือเหยียนเม้มปาก ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถึงพูดต่อว่า “ก็คือเกี่ยวกับเรื่องทรัพย์สินส่วนตัวนิดหน่อย”พอได้ยินดังนั้น เสิ่นชิงซูก็ค่อนข้างแน่ใจว่าเรื่องที่เขาจะพูดก็คือเรื่องนั้นแต่เธอรู้สึกว่าฟู่ซือเหยียนปิดบังเธอมานานขนาดนี้ ในใจก็ยังขุ่นเคืองอยู่บ้าง เลยคิดจะถือโอกาสแกล้งเขาเล่น“ทรัพย์สินส่วนตัว? มีอะไรเหรอคะ? ขอแค่คุณไม่ได้มาบอกฉันว่าคุณซุกซ่อนลูกนอกสมรสไว้ข้างนอกก็พอ”ฟู่ซือเหยียนยิ่งร้อนรน “อาซู ผมเคยแตะต้องแค่คุณ ลูกของผมมีแค่เสี่ยวอันหนิงกับเนี่ยนอันเท่านั้น”เสิ่นชิงซูจงใจกลั่นแกล้ง “ชีหมิงเสวียนคลอดชีเยว่ออกมาได้ยังไงคุณลืมไปแล้วเหรอคะ?”ฟู่ซือเหยียน “...”ผู้ชายที่โลดแล่นอยู่ในวงการธุรกิจและวงการกฎหมายได้อย่างรุ่งโรจน์ แต่ต่อหน้าคนรัก กลับอึดอัดทำตัวไม่ถูกอย่างที่สุดฟู่ซือเหยียนเดาใจเธอ
ซือฟู่เหยียนขัดเธอไม่ได้ จึงเดินไปตรงหน้าเธอแล้วย่อตัวลงเสิ่นชิงซูมองเขาอย่างสงสัย “คุณทำอะไรคะ?”“ขี่หลังผมสิ”เสิ่นชิงซูมองฉือกั่วเอ๋อร์กับเจ้าของโฮมสเตย์แวบหนึ่ง รอบ ๆ ยังมีนักท่องเที่ยวประปราย...“ไม่เอาค่ะ ฉันโตป่านนี้แล้ว มันดูแปลก ๆ นะคะ”“คุณดูข้างหน้าสิ”เสิ่นชิงซูมองไปข้างหน้าคุณลุงคนหนึ่งกำลังแบกคุณป้าอยู่เสิ่นชิงซู “...”ฉือกั่วเอ๋อร์ช่วยเชียร์อยู่ข้าง ๆ “ประธานเสิ่นคะ คนที่มาที่นี่แล้วไม่สบายมีเยอะแยะไปค่ะ คุณฟู่ตัวสูงใหญ่แข็งแรง เขาแบกคุณก็สมควรแล้ว ดูคุณลุงคนนั้นยังแบกคุณป้าเลย จริง ๆ แล้วทุกคนเข้าใจได้ค่ะ สุขภาพร่างกายแต่ละคนไม่เหมือนกัน ไม่น่าอายหรอกค่ะ”“นี่มัน... ฟู่ซือเหยียน!”เสิ่นชิงซูยังลังเลอยู่ ข้อมือก็ถูกฟู่ซือเหยียนกระตุก ตัวเธอก็ถลาไปเกาะอยู่บนหลังฟู่ซือเหยียนทันทีฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มประคองบั้นท้ายเธอไว้ ไม่เปิดโอกาสให้เธอขัดขืนแล้วลุกขึ้นยืนทันทีเสิ่นชิงซูทั้งร้อนรนทั้งเขินอาย ซุกหน้าต่ำลงตามสัญชาตญาณ กดเสียงต่ำบอกให้เขารีบปล่อยเธอลง“อาซู ใจเย็น ๆ หน่อย ยิ่งตื่นเต้นอาการแพ้ความสูงจะยิ่งกำเริบหนักนะ”เสิ่นชิงซู “...คุณปล่อยฉันลงฉันก็ไม่
ประมาณสิบนาที ประตูห้องน้ำก็เปิดออกฟู่ซือเหยียนสวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเดินออกมาชายหนุ่มถือผ้าขนหนูเช็ดผมสั้นที่เปียกชื้นบนเตียง เสิ่นชิงซูพิงหัวเตียง ในมือถือบทละครอ่านอยู่ฟู่ซือเหยียนมองเธอแวบหนึ่ง จากนั้นเปิดไดร์เป่าผมเป่าผมในห้องนอนที่เงียบสงบมีเพียงเสียงไดร์เป่าผมทำงานผ่านไปครู่หนึ่ง ไดร์เป่าผมหยุดลง เสิ่นชิงซูวางบทละครลง แล้วนอนตะแคงข้างฟู่ซือเหยียนเก็บไดร์เป่าผมเข้าที่ ปิดไฟแล้วขึ้นเตียงชายหนุ่มโอบกอดเธอจากด้านหลังเสิ่นชิงซูรู้สึกเพียงความเย็นเยียบเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคุณอาบน้ำเย็นคะ?”“ดับร้อนน่ะ” ฟู่ซือเหยียนกอดเธอ ความรุ่มร้อนในร่างกายที่เพิ่งสงบลงพลันหวนกลับมาอีกครั้งในชั่วพริบตาแต่เขาไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่หลับตาลง น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ดึกมากแล้ว นอนเถอะ”จะตีสองแล้ว ดึกมากจริง ๆเสิ่นชิงซูขานรับ แล้วหลับตาลงแม้ฟู่ซือเหยียนจะมีถ้อยคำนับพันหมื่นอยากจะพูดกับเสิ่นชิงซู แต่พอนึกถึงว่าพรุ่งนี้ต้องปีนภูเขาหิมะ เขาเกรงว่าเสิ่นชิงซูจะนอนไม่พอจนส่งผลต่อสภาพร่างกาย จึงเลือกที่จะไม่พูดก่อน......ยามเช้า แสงแดดสดใสเสิ่นชิงซูที่กำลังหลับสนิทขมวดคิ้วเล็ก
เสิ่นชิงซูนั่งอยู่บนเตียง บนตักวางนิตยสารเอาไว้เล่มหนึ่งพอเห็นเขาออกมา เธอก็พูดขึ้นว่า “เป่าผมให้แห้งก่อนค่อยขึ้นไป จะได้ไม่เป็นหวัด”ฟู่ซือเหยียนขานรับคำหนึ่งแต่หลังจากเป่าผมจนแห้งแล้ว เขาก็เดินมานั่งลงที่ขอบเตียง รวบตัวเสิ่นชิงซูมานั่งบนตักของตัวเองเสิ่นชิงซูอุทานออกมาด้วยความตกใจ นิตยสารตก
ต่อให้ฟู่ซือเหยียนจะซื่อบื้อแค่ไหน ถึงตอนนี้ก็พอมองออกว่าหญิงสาวจงใจถ่วงเวลาดวงตาเรียวยาวของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของหญิงสาว “อาซู คุณกลัวอะไร?”เสิ่นชิงซูชะงัก แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ“ฉันกลัวอะไรที่ไหนกัน?” เธอมองเขาแล้วถามกลับ “ฉันดื่มนมหมดแล้ว คุณก็จะกลับไปพักผ่อนแล้วใช
ออกจากศูนย์ หานหมิงอวี่เปิดประตูเบาะหลัง กวักมือเรียกเขา “ขึ้นรถ ฉันจะไปส่ง”ชีเยว่จ้องหน้าเขา “กลับไปไหนครับ?”“ผลยังไม่ออกมา” หานหมิงอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ฉันจะไปส่งเธอที่วิลล่าหลีเจียงก่อน”ชีเยว่ขมวดคิ้ว “อาคิดว่าแม่ผมโกหกเหรอครับ?”หานหมิงอวี่ลูบจมูก มองดูชีเยว่ รู้สึกสังหรณ์ใจว
แบบนี้จริง ๆ แล้วก็ดีเหมือนกันหลายปีมานี้ชีหมิงเสวียนเอาแต่วางแผนต่อสู้แย่งชิง ถ้าไม่ใช่เพราะชีเยว่ เธอคงยืนหยัดมาไม่ได้“ไปพักผ่อนหย่อนใจบ้างก็ดีค่ะ” เสิ่นชิงซูพูด “แต่ต้องคอยติดต่อกันนะ อย่าไปที่ที่อันตรายเกินไป”ชีหมิงเสวียนยิ้ม “รู้น่า เพราะงั้นเพื่อช่วยให้ความต้องการของฉันเป็นจริง คุณช่วยเก
Mga Ratings
RebyuMore