คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ

คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ

Oleh:  หรงหรงจื่ออีBaru saja diperbarui
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9.7
41 Peringkat. 41 Ulasan-ulasan
757Bab
80.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

[ทรมานก่อน สะใจทีหลัง] แต่งงานกันตามข้อตกลงมาห้าปี แม้รู้ทั้งรู้ว่าฟู่ซือเหยียนเลี้ยงชู้รักสวยเย้ายวนยั่วใจไว้ข้างนอก เสิ่นชิงซูก็ยังคงเลือกที่จะกล้ำกลืนฝืนทน กระทั่งเธอค้นพบว่าลูกชายที่เธอเห็นเป็นลูกในไส้เกิดจากฟู่ซือเหยียนกับชู้รัก เธอถึงตระหนักว่าที่แท้การแต่งงานครั้งนี้เป็นการหลอกลวงตั้งแต่ต้น ชู้รักทำเหมือนตัวเองเป็นเมียหลวง บุกมาถึงบ้านพร้อมกับใบหย่าที่ฟู่ซือเหยียนร่างขึ้นมา ในวันนั้นเอง เสิ่นชิงซูตรวจสอบรู้ว่ากำลังตั้งครรภ์ ในเมื่อผู้ชายได้แปดเปื้อนไปแล้ว งั้นก็อย่าเอามันเลย ส่วนลูกชายที่เป็นลูกชู้ก็ส่งคืนให้ชู้ไปเสีย เสิ่นชิงซูที่ตัดขาดจากความรักและความสัมพันธ์ได้แสดงความสามารถอย่างเฉิดฉาย หาเงินเองอย่างสง่างามตามลำพัง ญาติใกล้ชิดที่เคยดูถูกเหยียดหยามเธอในวันวานนึกเสียใจแล้ว พยายามแย่งกันมาประจบเอาใจเธอกันยกใหญ่ บรรดาลูกหลานตระกูลเศรษฐีที่เคยหัวเราะเยาะเธอว่าพึ่งผู้ชายในการไต่เต้าก็นึกเสียใจแล้วเหมือนกัน ต่างพากันทุ่มเงินวิงวอนขอความรักจากเธอ เด็กน้อยซึ่งถูกหญิงอื่นสั่งสอนจนเสียผู้เสียคนก็เสียใจแล้วเหมือนกัน จึงร้องห่มร้องไห้พลางเรียกเธอว่าแม่ ...... กลางดึกในคืนนั้น เสิ่นชิงซูได้รับสายหนึ่งจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก น้ำเสียงเมามายของฟู่ซือเหยียนดังมาจากปลายสาย “อาซู คุณจะตอบตกลงแต่งงานกับหมอนั่นไม่ได้นะ ผมยังไม่ได้เซ็นใบหย่า”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

"I'm sorry, Ms. Sinclair. Your daughter passed away at 1:13 a.m. on February 15. We tried, but we couldn't save her."

Amelia Sinclair clutched a little stuffed rabbit in her hand, her face blank as she stared at the closed doors of the operating room.

She had come to say her final goodbye to her daughter.

Inside, Amelia held Evelyn Zephyr's frail hands on the cold, sterile bed. They were icy and drained of warmth. She smoothed Evelyn's hair back, remembering the weak little voice from just before they wheeled her into the emergency room.

"Mommy, isn't Uncle Chris here yet?"

The uncle Evelyn spoke of was her biological father, Christopher Zephyr. He never allowed Evelyn to call him Daddy. Yet he let the son of his first love call him that without hesitation.

Evelyn's greatest birthday wish was simple. She wanted to spend the day with her father, and she wanted him to let her call him Daddy.

Her health had always been fragile. Last winter, she caught the flu while waiting outside in the freezing wind for Christopher to come home for dinner. It turned into pneumonia, and this year her condition plummeted. She had been in and out of the hospital ever since.

Today was another bitter winter day, where Evelyn once again waited at the front gate, hoping her father would come home and eat with her. She collapsed in the cold before Amelia found her and rushed her to the hospital.

The doctor warned that she might not survive the night. Amelia begged Christopher to come back for Evelyn's birthday, and he promised he would. Then he broke that promise, just like every other time.

Amelia gathered her daughter's frail body into her arms and whispered softly, "Sweet girl, you're free now."

Free from the pain of her illness, her father's dislike, and the constant ache of longing for a father's love that never came.

"Mommy, why won't Uncle Chris let me call him Daddy, but my brother can?"

"Mommy, is it because Ms. Nikki loves my brother, so Daddy loves him too?"

Evelyn's innocent questions still echoed in Amelia's ears, over and over again.

She was just a little girl, too young to understand why her father didn't love her, and why she wasn't allowed to call him Daddy. She only thought that maybe she wasn't as good as her brother, and that was why he didn't like her.

Six years ago, an accident changed everything. Amelia became pregnant with Evelyn and married Christopher for the sake of the child.

When she gave birth, it was a difficult labor, and she hemorrhaged badly. Christopher didn't even care. He was busy with Nicole Randall, his first love, while Amelia struggled to survive.

The choice of who mattered more was obvious.

After Nicole gave birth to his son, Nathan Zephyr, she left the child with Christopher and vanished abroad without a trace.

Amelia had loved Christopher for years. To win his favor, she accepted the child Nicole had borne and raised him as her own, treating him with care as if he were her own flesh and blood.

Yet Christopher would not let Evelyn call him Daddy. Meanwhile, Nathan was treated like a treasure. That was the difference.

The night Amelia nearly died giving birth, she should have realized his heart was nothing but stone. No matter what she did, it would never grow warm.

Evelyn was born first that morning, yet Christopher insisted Nathan be recognized as the older brother, claiming the status of heir to the Zephyr family.

So everyone assumed that child was truly Christopher's firstborn son, and Evelyn was merely the illegitimate daughter.

A doctor stood behind Amelia, watching her trembling back with a heavy gaze. "Is the girl's father here?"

From the day Evelyn was hospitalized until now, the doctor had never seen her father.

Amelia's eyes went cold, and a bitter laugh escaped her lips. "Her father went abroad with his illegitimate son to see his real mother. He even threw a birthday party for him."

It was the same every year.

And Amelia had foolishly spent five years raising someone else's child.

Two children were born on the same day, yet Evelyn had nothing but neglect.

The doctor froze, staring at the woman before him, unsure of what to say. How could he even begin to comfort someone so broken?

-

On the first day after Evelyn's death, Amelia took care of all the arrangements.

The city of Northon had cremation forms that required signatures from both parents.

Afterward, she returned to the Harbor Villa to sort through Evelyn's things.

From downstairs, the sound of a car reached her ears.

"Daddy! When are you going to leave Mommy and marry Ms. Nikki? I want Ms. Nikki to be my Mommy!"

Christopher draped his coat over his arm and bent down to pinch his son's cheek. "Nate, you can call Ms. Nikki Mommy."

Amelia heard every word clearly from the stairs. Her heart tightened, and she closed her eyes, taking a deep, steadying breath.

"Go get your mother to give you a bath, change into clean clothes, then you can go welcome Ms. Nikki," Christopher added.

Nathan jumped up, thrilled. "Yay!"

But the excitement faded in an instant, and his face fell. "But... if Mommy finds out, will she let me go? I hate Mommy. She never lets me eat outside food!"

Christopher ruffled Nathan's hair, giving him a reassuring squeeze. "Don't worry, Daddy's here. She won't dare."

As he glanced up, his eyes happened to meet Amelia's from upstairs. His expression was calm, unreadable, completely indifferent. He looked away without a word.

Nathan ran up the stairs and grabbed Amelia's hand. "Mommy, give me a bath. I'm going out soon."

Amelia pulled her hand back and looked at Christopher. "Did you forget something?"

He raised his eyes and gave her a cold, casual glance. "What?"

All these years, he had been distant and cold to her and to Evelyn.

Amelia let out a bitter, self-deprecating laugh.

Of course. How could he possibly remember that Evelyn and Nathan shared the same birthday?

Every year, Nathan's birthday was a grand affair, celebrated with Nicole in full spectacle.

Year after year, Evelyn waited in the freezing wind for a father who would never come home.

"I need to talk to you," Amelia said.

Christopher scoffed. "I'm busy today."

"It won't take long. Just need you to sign two documents."

She held out the folder, pointing to where he needed to sign.

Christopher's impatience was clear, as if spending even one more second with her was unbearable. He frowned and scrawled his signature, handing the papers back without a word.

"Nate and I are going out tonight, and we won't be back. When Evie goes to school tomorrow, have her ask the teacher to excuse Nate for half a day," he said.

Amelia clenched her teeth, gripping the folder so tightly her knuckles whitened.

If he had really looked, he would have seen that one document was a divorce agreement, the other the paperwork for Evelyn's cremation. Yet he signed both with casual indifference.

"Also, tell Evie not to call me," he said.

Amelia laughed bitterly.

Evelyn wouldn't be calling him anymore.

Amelia wouldn't either.

Christopher glanced at her, noticing her uncharacteristic calm, then dismissed it without concern.

Time was running out. Nicole called, asking when they would arrive. Nathan, still unbathed and in the same clothes, followed Christopher toward the door.

"I'll ask my new Mommy to give me a bath tonight," Nathan said excitedly.

Christopher gave him an indulgent smile. "Alright."

Amelia stayed frozen, staring at their retreating figures for a long time. When she finally moved, she gathered everything at home that had belonged to her and Evelyn and burned it all.

Then she went to the crematorium and arranged for Evelyn's body to be cremated.

When she received the ashes, she couldn't hold back her tears.

"Evie, wait for Mommy. I'll come to you soon..."

-

Elsewhere, Christopher attended Nicole's welcome-home banquet with Nathan.

The three of them laughed and chatted, looking cozy and intimate like a perfect little family. Everyone praised how happy they looked together, and some whispered that Amelia was selfishly clinging to the title of Christopher's wife, ruining their family harmony.

Then, someone hurried through the crowd and stopped in front of Christopher.

"Mr. Zephyr, your wife and daughter are being cremated today. Please proceed to the crematorium to collect the ashes."

Christopher's expression didn't change, and he coldly said, "She's a grown woman. How long is she going to play these petty jealousy games?"

"But sir, you personally signed the cremation forms. You also signed the divorce papers..."

The words hit Christopher like a punch, making his heart skip a beat. "What did you say?"

-

Christopher all but sped his way to the crematorium. He arrived just in time to see his wife being pushed into the furnace, and his daughter's ashes at the side.

In that moment, the world seemed to stop.

The staff at the crematorium watched as the man collapsed to the ground with a heavy thud.
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
98%(40)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
2%(1)
1
0%(0)
9.7 / 10.0
41 Peringkat · 41 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

chompoo sutwong
chompoo sutwong
ชอบมุขตลกเรื่องนี้มาก ได้หัวเราะกำลังดี
2025-12-18 00:21:09
1
0
Vita Brevis
Vita Brevis
เรื่องนี้เขียนจบจริงจ้า (ถึงแม้จะเหมือนตัดจบไปนิดก็เหอะนะ)
2025-11-19 17:24:32
2
1
Pizzie
Pizzie
ลงวันละ7ตอนเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ
2025-10-26 08:59:50
8
0
Yuzu
Yuzu
ทำไมเมื่อวานลงแค่ 4 ตอนเองอ่า
2025-10-25 08:21:41
3
0
Pizzie
Pizzie
อย่าสปอยล์!!! สภาพ
2025-10-21 02:09:32
4
1
757 Bab
บทที่ 1
เสิ่นชิงซูกับฟู่ซือเหยียนแต่งงานกันลับ ๆ มาห้าปี เป็นสามีภรรยากันตามพฤตินัย หากว่าไม่มีความรักใคร่เข้ามาเกี่ยวข้องไม่สิ น่าจะต้องพูดว่าเสิ่นชิงซูซ่อนเร้นความรู้สึกที่มีต่อสามีได้อย่างมิดชิดไร้ร่องรอยใดปรากฏมากกว่าในคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เมืองที่เจริญรุ่งเรืองถูกปกคลุมด้วยหิมะอันขาวโพลน ทั่วทุกสารทิศมีแต่ความคึกคักครื้นเครงเว้นแต่ในคฤหาสน์หนานซีที่ใหญ่โตโอ่อ่ากลับมีแค่เสิ่นชิงซูอยู่เพียงลำพังเธอต้มบะหมี่ง่าย ๆ ให้ตัวเองถ้วยหนึ่ง แต่กลับไม่กินสักคำมือถือบนโต๊ะอาหารกำลังเล่นภาพเคลื่อนไหวบนไทม์ไลน์ในแอปพลิเคชันไลน์หนึ่งอยู่...ผู้ชายในจอมีนิ้วเรียวยาวเห็นข้อกระดูกชัดเจน มือข้างนั้นถือแหวนเพชรเม็ดเท่าไข่นกพิราบ ดันสวมเข้าไปที่นิ้วนางอันเรียวเล็กของหญิงสาวย่างแม่นยำตามด้วยเสียงอ่อนหวานชดช้อยของหญิงสาวดังแว่วขึ้นมา “คุณฟู่ ขอฝากชีวิตที่เหลือด้วยนะ”เสิ่นชิงซูจ้องนาฬิกาที่ข้อมือของชายในจอนิ่ง เครื่องหมายแสดงตัวตนซึ่งมีเพียงหนึ่งเดียวในโลก ความขมขื่นก็เริ่มทะลักเข้ามาในใจภาพเคลื่อนไหวได้หยุดนิ่งลงแล้ว ทว่านิ้วมือกลับยังคงไม่อาจเลื่อนขยับ เธอทำได้แค่ยืนยันราวกับการทรมานตั
Baca selengkapnya
บทที่ 2
หลังจากขึ้นรถ เสิ่นชิงซูนำที่ตรวจครรภ์ใส่ไว้ในกระเป๋าผู้ช่วยชื่อลู่เสี่ยวหานโทรศัพท์เข้ามา“พี่ชิงซู เมื่อกี้ลูกค้าโทรมาขอให้เราส่งมอบวัตถุโบราณที่ชื่อว่า ‘รั่วหลาน’ ชิ้นนั้นให้พวกเขาพรุ่งนี้เลยค่ะ”เสิ่นชิงซูขวมดคิ้ว “ตกลงกันไว้ว่าหนึ่งอาทิตย์ส่งงานไม่ใช่เหรอ?”“เหมือนว่าฝั่งนั้นจะเจอปัญหานิดหน่อยค่ะ ผู้รับผิดชอบบอกว่าขอแค่ส่งมอบตามเวลาที่บอกได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”เสิ่นชิงซูใคร่ครวญชั่วครู่ ก่อนกล่าว “เธอบอกผู้รับผิดชอบฝ่ายนั้นว่าจะส่งมอบให้ในวันมะรืน และบวกเงินเพิ่มห้าสิบเปอร์เซ็นต์”“แต่ผู้รับผิดชอบฝ่ายนั้นท่าทีแข็งกร้าวมาก…”“ฉันเร่งมือให้ได้เร็วสุดภายในวันมะรืน” เสิ่นชิงซูยืนกรานแน่วแน่ “ถ้าลูกค้ารับไม่ได้ งั้นฉันก็จะคืนเงินให้”“ได้ค่ะ ฉันจะไปแจ้งพวกเขาเดี๋ยวนี้”พอวางสายแล้ว เสิ่นชิงซูตั้งท่าจะวางมือถือลง ก็เผลอไปกดโดนข้อความแจ้งเตือนแนะนำการค้นหายอดฮิตเข้าฟู่ซือเหยียนติดอันดับการค้นหายอดฮิตแล้วถ้าจะพูดให้ถูกคือฟู่ซือเหยียนกับราชินีภาพยนตร์ที่กำลังโด่งดังอย่างโจวอวี๋ชูติดอันดับการค้นหายอดฮิตด้วยกันต่างหาก#ราชินีภาพยนตร์โจวอวี๋ชูกับแฟนเศรษฐีหนุ่มร่วมทริปเที่ยว
Baca selengkapnya
บทที่ 3
เสิ่นชิงซูสูดลมหายใจเข้าลึก ฝืนทำเป็นใจเย็นเธอมองไปที่โจวอวี๋ชู “คุณโจว คุณเป็นแม่แท้ ๆ ของซืออวี่จริงเหรอคะ?”โจวอวี๋ชูสบตากับเสิ่นชิงซู ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน “เนื่องจากหน้าที่การงานของฉันกับสัญญาที่ทำไว้กับบริษัท เมื่อห้าปีก่อนฉันก็เลยต้องปกปิดความสัมพันธ์แม่ลูกกับซืออวี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้น่ะค่ะ”เสิ่นชิงซูลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ “ถ้างั้นพ่อของซืออวี่…”“ซืออวี่เป็นลูกของฉันกับซือเหยียนค่ะ”น้ำเสียงของโจวอวี๋ชูแผ่วเบาและอ่อนโยน ทว่าคำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นกลับแปรสภาพเป็นมีดคมแล้วปักลงกลางใจเสิ่นชิงซูอย่างจัง!เสิ่นชิงซูหายใจติดขัด ความเจ็บปวดที่หน้าอกราวกับหายใจไม่ออก ทำให้เธอสีหน้าซีดเผือดในชั่วพริบตาเด็กที่เธอเห็นเหมือนเป็นลูกในไส้และพยายามเลี้ยงดูอย่างใส่ใจมาตลอดห้าปีนี้ กลับเป็นลูกที่เกิดจากฟู่ซือเหยียนกับโจวอวี๋ชู!ดังนั้น ฟู่ซือเหยียนโกหกเธอมาตลอดตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ได้นอกใจหลังแต่งงาน แต่โกหกและหลอกใช้เธอตั้งแต่แรกมาโดยตลอด!“คุณเสิ่น ต้องขอโทษด้วยที่ปิดบังคุณมานานจนป่านนี้ ความจริงฉันเองก็แนะนำกับซือเหยียนตั้งแต่แรกแล้วว่าให้บอกคุณไปตามตรง แต่ซือเหยียนรู้สึ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
ฟู่ซือเหยียนอยู่ในชุดสูทสีดำ ดูหล่อเหลาเย็นชา สูงส่งและทะนงตนเขากวาดสายตามองผ่านดวงหน้าของเสิ่นชิงซูไปอย่างเรียบเฉย ก่อนที่สายตาจะไปตกอยู่บนใบหน้าของฟู่ซืออวี่ที่ร้องไห้อาละวาดไม่หยุด“ซืออวี่มานี่” เขาโบกมือเรียกฟู่ซืออวี่เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาสาวใช้ต่างหน้าเปลี่ยนสี รีบพากันคลายมือออกอย่างลนลานฟู่ซืออวี่วิ่งปรี่เข้าไปหาฟู่ซือเหยียนทันที“พ่อ! ฮือ ๆ ๆ… ในที่สุดพ่อก็มาสักที!”ฟู่ซือเหยียนลูบหัวเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล “บอกพ่อมา เกิดอะไรขึ้น?”ฟู่ซืออวี่ยังไม่ทันได้พูดอะไร โจวอวี๋ชูก็เดินเข้ามาแล้วเธอปาดน้ำตาบนใบหน้า น้ำเสียงอ่อนโยนระคนด้วยความตำหนิตัวเองอยู่หลายส่วน“ต้องโทษฉัน โผล่มากะทันหันโดยไม่คิดให้รอบคอบก่อน ซืออวี่ยังยอมรับเรื่องที่ฉันเป็นแม่เขาไม่ได้ ก็เลยสะเทือนใจหน่อยน่ะค่ะ”“คุณไม่ใช่แม่ของผมอยู่แล้ว!” ฟู่ซืออวี่ยกมือขึ้นมาผลักโจวอวี๋ชูออกไปอย่างแรง “คุณเป็นนางมารร้าย! คุณไม่ใช่แม่ของผมสักหน่อย!”โจวอวี๋ชูร้องอุทานออกมา รองเท้าส้นสูงที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเกิดพลิกขึ้นมา เธอกำลังจะล้มลงอยู่รอมร่อแล้วในช่วงเวลาคับขัน ฟู่ซือเหยียนเข้าไปช้อนร่างโจวอวี๋
Baca selengkapnya
บทที่ 5
โจวอวี๋ชูผละตัวออกจากฟู่ซืออวี่ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบของขวัญมากมายจากข้างโซฟามา“ของพวกนี้เป็นของที่แม่ซื้อให้ลูกหมดเลยนะ ลูกดูสิว่ามีที่ชอบบ้างไหม?”ฟู่ซืออวี่ดวงตาเป็นประกายวาววับ “หุ่นไอรอนแมนนี่!”“ซืออวี่ชอบหรือเปล่าจ๊ะ?” โจวอวี๋ชูลูบศีรษะเขาเบา ๆ “นี่เป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันเลยนะ แม่วานให้เพื่อนตั้งหลายคนช่วยหาให้ กว่าจะซื้อมาได้”“ขอบคุณครับแม่!” ฟู่ซืออวี่รับหุ่นไอรอนแมนมา เสียงสดใสของเด็กน้อยดังกังวานไปทั่วทั้งคฤหาสน์ “แม่ใจดีจังเลย!”โจวอวี๋ชูเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นหัวเราะ “ลูกรัก ในที่สุดลูกก็ยอมเรียกแม่ว่าแม่แล้ว”“เมื่อกี้พ่อบอกกับผมแล้วว่า แม่ต้องลำบากมากกว่าจะคลอดผมออกมาได้”ฟู่ซืออวี่วางหุ่นไอรอนแมนลง ก่อนจะดึงกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งมาซับน้ำตาให้โจวอวี๋ชู “ขอโทษนะครับแม่ เมื่อเช้าผมไม่ควรใจร้ายกับแม่เลย ต่อไปผมจะไม่ทำแบบนั้นกับแม่อีกแล้วครับ”โจวอวี๋ชูได้ยินดังนั้นน้ำตาก็ไหลพรากยิ่งกว่าเดิม เห็นแล้วน่าสงสารมากขึ้นอีก“ลูกรัก ลูกไม่ผิดหรอก เป็นแม่เองที่ไม่ดีเอง ต่อจากนี้ไปแม่จะพยายามเป็นแม่ที่ดีคนหนึ่งอย่างสุดความสามารถแน่นอน”“แม่ไม่ได้ไม่ดีเลยครับ!” ฟู่ซืออวี่เป็นฝ่าย
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ฟู่ซือเหยียนยืนอยู่นอกประตู สีหน้าบนเบ้าหน้าคมชัดเย็นชาและเหินห่าง “สองสามวันนี้ผมต้องไปดุงาน เสี่ยวชูดูแลเขาคนเดียวไม่ไหว ช่วงนี้คงต้องให้คุณลำบากดูแลเขาหน่อย”เสิ่นชิงซูรู้สึกไม่สบาย จึงชักสีหน้าใส่เขา“ได้ งั้นตอนคุณกลับมาจากการดูงานก็อย่าลืมเอาข้อตกลงการหย่ามาด้วยนะคะ”ว่าแล้วเธอก็อุ้มฟู่ซืออวี่ขึ้นก่อนจะหมุนตัวเดินมุ่งหน้าตรงเข้าไปที่ห้องทำงานฟู่ซือเหยียนยืนมองเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งจากนั้นเขาปิดประตูบานใหญ่ของสตูดิโอลง แล้วหมุนกายเดินจากไป……ภายในห้องพักผ่อน เสิ่นชิงซูวางฟู่ซืออวี่ลง ก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ ออกมา“ถอดเสื้อกันหนาวออก แล้วนอนเถอะ”คราวนี้ฟู่ซืออวี่เชื่อฟังมากถอดเสื้อกันหนาวออกเองแล้วยื่นส่งให้เสิ่นชิงซู “แม่ครับ ช่วยเอาเสื้อกันหนาวไปแขวนให้ผมที ขอบคุณครับ”ฟู่ซืออวี่มักจะปากหวานแบบนี้เสมอเสิ่นชิงซูยิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะรับเสื้อกันหนาวมาแขวนไว้บนราวสองแม่ลูกนอนอยู่บนเตียงฟู่ซืออวี่กอดแขนเสิ่นชิงซูเอาไว้ “แม่ครับ แม่โกรธที่ผมไปเจอผู้หญิงคนนั้นมาใช่ไหมครับ”เสิ่นชิงซูชะงักงัน จากนั้นถอนหายใจหนึ่งที ก่อนจะพูดแนะนำเสียงเบาพร้อมกับกอดฟู่ซืออวี่
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เสิ่นชิงซูไม่ได้ดู เพียงแค่หยิบหนังสือข้อตกลงขึ้นมาแล้วมองโจวอวี๋ชู “บอกฟู่ซือเหยียนว่า เกี่ยวกับเรื่องหลังหย่า ทนายของฉันจะติดต่อกับเขาเอง”ว่าแล้ว เธอก็หมุนตัวตั้งท่าว่าจะกลับโจวอวี๋ชูลุกขึ้นมา “คุณเสิ่น ซืออวี่อยู่กับคุณใช่ไหมคะ?”เสิ่นชิงซูชะงักฝีเท้า เหล่ตามองเธอเสียงของโจวอวี๋ชูอ่อนโยน เจือด้วยน้ำเสียงขอร้องหลายส่วน “ฉันไม่ได้เจอซืออวี่มาหลายวันแล้ว ขอฉันขึ้นไปหาเขาหน่อยได้ไหมคะ?”เสิ่นชิงซูไม่อยากให้โจวอวี๋ชูเหยียบเข้าไปในสตูดิโอของเธอเลยจริง ๆแต่ฟู่ซืออวี่เป็นลูกของโจวอวี๋ชู พอเธอหย่ากับฟู่ซือเหยียนแล้ว สถานะของเธอจะไม่นับว่าเป็นแม่เลี้ยงคนหนึ่งด้วยซ้ำนึกได้อย่างนี้แล้ว เสิ่นชิงซูกำลังคิดที่จะพูดบางอย่าง ทว่าเสียงเด็กไร้เดียงสาก็ดังขึ้นมาก่อน…“แม่ครับ!”เสิ่นชิงซูหันหน้ามา ฟู่ซืออวี่กำลังวิ่งมาทางนี้แล้ว!ฟู่ซืออวี่กระโจนเข้ามาหาเสิ่นชิงซูเสิ่นชิงซูอ้าแขนรับตัวเขาไว้ตามจิตใต้สำนึก ลูบหัวเขาเบา ๆ ตามความเคยชิน “ทำไมถึงวิ่งลงมาคนเดียวล่ะจ๊ะ?”“พี่เสี่ยวหานลงลิฟต์มากับผมครับ พอเห็นว่าผมเข้ามาในร้านกาแฟแล้วเธอถึงค่อยกลับไป”ฟู่ซืออวี่กอดเสิ่นชิงซู ดวงหน้าเล็กถูไถ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
เสียงรถดังมาจากบริเวณลานบ้านฟู่ซือเหยียนกลับมาแล้วเสิ่นชิงซูถือที่ตรวจครรภ์ไว้พลางเปิดประตูห้องน้ำมีเสียงกระดี๊กระด๊าของฟู่ซืออวี่ดังแว่วขึ้นมาจากชั้นล่าง“พ่อครับ!”เสิ่นชิงซูค่อย ๆ เดินลงมาตามขั้นบันไดทีละก้าว ๆฟู่ซืออวี่ยืนอ้าแขนไปทางฟู่ซือเหยียนจากบนโซฟา “พ่อ อุ้มหน่อย!”ฟู่ซือเหยียนโน้มกายอุ้มร่างฟู่ซืออวี่ขึ้นมาเสิ่นชิงซูสังเกตเห็นว่าฟู่ซือเหยียนได้เปลี่ยนชุดมาแล้วนึกเชื่อมโยงถึงโทรศัพท์สามสายนั้นที่ไม่มีใครรับ…ความจริงอันโหดร้ายราวกับตะโกนออกมาเสิ่นชิงซูหยุดลงตรงบันไดขั้นสุดท้าย ข้อนิ้วของมือข้างนั้นซึ่งกำที่ตรวจครรภ์อยู่กลายเป็นสีขาวฟู่ซืออวี่กอดคอฟู่ซือเหยียน แล้วมองมาที่เสิ่นชิงซู “แม่ พ่อจะพาผมไปเที่ยว แม่จะไปด้วยกันไหม?”เสิ่นชิงซูเหลือบมองฟู่ซืออวี่แวบหนึ่ง จากนั้นเคลื่อนสายตาไปยังใบหน้าของฟู่ซือเหยียนวันนี้ฟู่ซือเหยียนไม่สวมแว่นตา แววตาล้ำลึกไม่ปรากฏความรู้สึกใดสักนิดในที่สุดเขาก็มองมาทางเธอ มันยังคงเย็นชาเหมือนเคย“หลายวันนี้ลำบากคุณแล้ว ช่วงนี้ผมจะอยู่ที่เมืองเป่ยตลอด เดี๋ยวผมดูแลซืออวี่เอง”น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ไพเราะจับใจ เพียงแต่ทุกคำที่เ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เสิ่นชิงซูได้ซื้อห้องในโครงการ ‘ดอลฟินวิลล์’ ที่อยู่ติดกับสตูดิโอไว้ห้องหนึ่งตั้งแต่เมื่อต้นปีขนาดหนึ่งร้อยสี่สิบตารางเมตร มีสามห้อง เธอกับแม่คนละห้อง ส่วนห้องเล็กอีกห้องนั้น เธอเปลี่ยนมันเป็นห้องทำงานห้องตกแต่งพร้อมอยู่ ส่วนของเฟอร์นิเจอร์ เธอได้จ้างบริษัทตกแต่งให้มาออกแบบจัดวางใหม่ ซึ่งตกแต่งเสร็จไปตั้งแต่สามเดือนที่แล้ว ฉะนั้นแค่ถือกระเป๋าเข้ามาอยู่ได้เลยเสิ่นชิงซูเอากระเป๋าไปไว้ที่บ้านใหม่ จากนั้นค่อยไปที่สตูดิโอเธอทำงานอยู่ในห้องบูรณะถึงรุ่งสาง อดนอนจนถึงขีดจำกัดสูงสุดแล้วถึงลากร่างอันอ่อนล้ากลับไปยังห้องพักผ่อนล้างหน้าล้างตาแล้วนอนลงบนเตียง พอหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราเพียงแต่คืนนี้เธอนอนหลับได้ไม่สนิทนัก ฝันเห็นเรื่องราวมากมาย ครั้นตื่นขึ้นมากลับจำอะไรไม่ได้เสิ่นชิงซูนวดคลึงศีรษะที่ปวดตึงเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำขณะออกมา มือถือบนชั้นวางข้างหัวเตียงกำลังสั่นอยู่เป็นฟู่ซือเหยียนที่โทรเข้ามาเสิ่นชิงซูไม่ได้รับสายเธอพอจะเดาได้ว่าเป็นเพราะฟู่ซืออวี่ในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว งั้นก็ตัดให้มันขาดสะบั้นไปเลยอย่างไรฟู่ซืออวี่ก็เป็นลูกของโจวอวี๋ชู เสิ่
Baca selengkapnya
บทที่ 10
“แม่ครับ?”ฟู่ซืออวี่วิ่งกลับมาตามหาที่ห้องรับแขกอย่างไม่ตายใจ“แม่ครับ? แม่!”หาจนทั่วแล้วก็ไม่เห็นเสิ่นชิงซูในที่สุดฟู่ซืออวี่ก็แน่ใจว่าเสิ่นชิงซูไปแล้ว!นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เสิ่นชิงซูทิ้งเขาไว้แล้วกลับไปโดยไม่บอกไม่กล่าว!ฟู่ซืออวี่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทำลายของเล่นบนโซฟาที่เสิ่นชิงซูซื้อให้เธอจนพังเรียบฟู่ซือเหยียนที่อยู่ในห้องทำงานได้ยินเสียงโครมครามก็เดินลงมาตรวจสอบดูฟู่ซืออวี่ทำห้องรับแขกจนยุ่งเหยิงไปหมด ข้อตกลงการหย่าฉบับนั้นอยู่กับของระเกะระกะ จึงถูกเขากวาดลงไปอยู่ใต้โซฟาด้วยฟู่ซือเหยียนขวมดคิ้ว ก่อนจะเดินไปกวาดตามองในครัวแวบหนึ่ง “แม่ของลูกล่ะ?”“เธอไม่ใช่แม่ผมสักหน่อย!”ฟู่ซืออวี่ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด “มีแม่ที่ไหนทิ้งลูกชายที่กำลังป่วยไว้แล้วกลับไปโดยไม่บอกไม่กล่าวกัน! ผมเกลียดเธอ! ผมไม่ต้องการแม่อย่างเธอแล้ว!”ฟู่ซือเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ประหลาดใจอยู่บ้าง “เธอไปแล้วเหรอ?”“ใช่ครับ!” ฟู่ซืออวี่อาละวาดเสร็จ ความรู้สึกน้อยใจทะลักขึ้นมาในใจอย่างฉับพลัน จึงส่งเสียง ‘จ้า’ แล้วปล่อยโฮ“แม่ใจร้าย! เธอไม่ต้องการผมแล้วใช่ไหมครับ? ทั้งที่ผมมีแม่ที่อ่อนโยนแถมโคตรสวย แต่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status