ตอนที่7.

ตอนที่7.

วันนี้นารินมาซ้อมรับปริญญาและถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ในกลุ่มที่มีกันอยู่สี่คนรวมทั้งเธอด้วยก็คือ ปราโมทย์ ชายหนุ่มที่มีใจเป็นหญิง อารี และ มารตี ซึ่งเพื่อนๆ ทั้งสามก็แยกย้ายไปฝึกงานตามบริษัทต่างๆ พวกเธอได้คุยกันบ้างและหลายเดือนที่ไม่เจอกันทำให้การพบกันในครั้งนี้เหมือนนกกระจอกแตกฝูง...

“วันนี้เราไปหาไรกินที่ห้างดีไหม มีร้านชาบูเปิดใหม่เขามีส่วนลดตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์นะแก” อารีสาวร่างอวบผิวขาวแก้มแดงปลั่งพูดขึ้น เรื่องกินอารีถนัดและรู้ดีว่าที่ไหนอร่อยราคาถูกหรือมีส่วนลด

“เออ ดีๆ ฉันก็อยากกินมากเลย ไปฝึกงานที่เหมืองของพี่ชายนะ วันๆ เจอแต่อิฐหินปูทรายแถมบางวันยังต้องทำงานไม่ต่างจากกรรมกร ฉันล่ะอยากให้ฝึกงานเสร็จไวๆ อยากรับปริญญาอยากมีผัวจะได้ไม่โดนบ่นไม่ถูกจับคลุมถุงชน” มารตีสาวสวยผิวเข้มตาคมผู้มีความมั่นใจในตัวเองสูงพูดขึ้น พี่ชายของมารตีทำเหมืองแร่อยู่ทางภาคใต้ มารตีมีฐานะร่ำรวยแต่ใช้ชีวิตติดดินและไม่เคยอวดร่ำอวดรวยเหมือนเพื่อนๆ บางคน ทำให้ทั้งสี่สาวรวมปราโมทย์ไปด้วยนั้นค่อนข้างสนิทสนมกันเพราะมีความคิดและทัศนคติที่คล้ายกัน

“นี่นังตี้ บ้านแกยังมีจับคลุมผ้าถุงอีกรึ” ปราโมทย์ขมวดคิ้วที่กันจนเรียวสวยใบหน้าค่อนไปทางหวานดูสวยกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก

“มีสิ ก็ป๊ากับม้าฉันไง จะจับฉันหมั้นกับอีตาบ้าที่ไหนก็ไม่รู้บอกว่ารับปริญญาเสร็จจะจัดงานหมั้นให้ฉัน โอยๆ ตายๆ ฉันไม่อยากได้ผัวแบบนี้ฉันอยากหาเอง” มารตีคร่ำครวญขณะพาเพื่อนๆ เดินไปที่รถยนต์กลางเก่ากลางใหม่ของตนไม่นานทั้งสี่สาวก็พากันมานั่งในร้านอาหารเปิดใหม่ที่ทั้งอาหารพร้อมเสิร์ฟและอาหารแบบปิ้งย่าง ทั้งสี่พูดคุยกันไปด้วยความสนุกสนาน

“เฮ้ยแก ดูนั่น.. พี่โอม อ๊าย รุ่นพี่สุดหล่อของฉัน” มารตีอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น พี่โอม เป็นรุ่นพี่ที่คณะของเธอนั่นเอง ทั้งหล่อ รวยและเรียนเก่งแถมยังเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัยอีกด้วย เรียกได้ว่าเป็นขวัญใจสาวๆทั้งมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้แม้จะเรียนจบออกไปทำงานแล้วแต่มารตีก็ยังปลาบปลื้มรุ่นพี่คนนี้อยู่ไม่หาย ซึ่งโอมกำลังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนๆ ของเขาอยู่อีกฟากของร้าน

“แหม อย่างกับว่ารุ่นพี่โอมเขาจะสนใจหล่อนอย่างนั้นล่ะ เพลย์บอยชัดๆ ได้ข่าวว่าฟันแล้วทิ้งมาหลายราย” ปราโมทย์แย้งขึ้นมารตีหันไปค้อนเพื่อนสาวอย่างไม่พอใจ

“อย่ามาว่าพี่โอมของฉันนะยะไม่มีหลักฐานอย่ามากล่าวหาคนอื่นมั่วๆ”

“แต่มันจริงนะตี้ ฉันเคยได้ยินมาหนาหู รูมเมทเพื่อนที่ฝึกงานด้วยกันกับฉันก็ถูกอีตาพี่โอมนี่ฟันแล้วทิ้งแถมยังท้องด้วย ผู้ชายก็ไม่ยอมรับแถมยังเอาเรื่องไปพูดต่อเสียๆ หายๆ จนเพื่อนของรูมเมทฉันหนีกลับบ้านนอกไปเลยไม่รู้เป็นไงบ้างตอนนี้” อารีเสริมคำพูดของปราโมทย์ มารตีหน้าเสียไม่คิดว่าเพื่อนจะโกหกและไม่คิดว่ารุ่นพี่ที่แอบปลื้มจะเป็นดังนั้นไปได้

“แต่...”

“ตี้แกต้องตั้งสตินะ ฉันก็เคยได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน” นารินย้ำอีกคน

“แกก็เคยได้ยินเหรอริน” นารินพยักหน้าช้าๆ

“โหยแล้วทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย”

“ก็เพราะแกมันหูหนวกตาบอดใครเขาพูดแกก็ปิดใจไม่ยอมรับความจริงเองนี่หว่า...” ปราโมทย์เอาตะเกียบชี้หน้ามารตีอย่างหมั่นไส้แต่แล้วทั้งสี่สาวก็หยุดคุยกันและนั่งเงียบกริบเมื่อโอมหันมาทางพวกเธอแล้วโบกมือให้ก่อนร่างสูงสมาร์ตจะเดินเข้ามาทักทายพวกตน

“เอ้า หวัดดีสาวๆ นึกว่าใคร น้องรินกับเพื่อนๆ นี่เอง” โอมมองนารินด้วยแววตาเจ้าชู้ นารินขยับตัวอย่างอึดอัดเมื่อสายตายของเพื่อนทั้งสามมองเธอเป็นตาเดียว

“แหมพี่โอมขา มากันสี่คนทักอยู่คนเดียวลำเอียงไปนะคะ” ปราโมทย์จีบปากจีบคอเอ่ยขึ้นโอมจึงหันไปทักทายทุกคน

“อ้าว เอ่อ โทษทีนะ หวัดดีครับทุกคน ชื่ออะไรกันบ้างนะ” ชายหนุ่มเก้อไปเล็กน้อยแล้วทำท่านึกชื่อเหล่าสาวๆ ทั้งสาม

“ไม่ต้องนึกให้เสียเวลาหรอกค่ะ เพราะพวกเราจะกลับแล้ว” มารตีอดไม่ได้จะใส่อารมณ์แต่ไม่ได้โกรธหรือไม่พอใจที่โอมไม่ทักตนและจำชื่อไม่ได้ แต่เธอกำลังไม่พอใจที่พบว่าชายหนุ่มซึ่งตนเฝ้าหลงใหลได้ปลื้มนั้นไม่น่าพิสมัยเสียแล้ว

“พวกเราอิ่มแล้วค่ะพี่โอมรอพนักงานมาเก็บเงิน” นารินบอกแล้วหยิบกระเป๋ามาเพื่อจะจ่ายเงินซึ่งพวกเธอแชร์กันสำหรับอาหารมื้อนี้

“โอ๊ะๆ เดี๋ยวพี่จ่ายให้ดีกว่าครับ ไหนดูสิว่าเท่าไหร่ โอเคแค่นี้เองเดี๋ยวพี่จ่ายให้” โอมถือวิสาสะหยิบบิลเก็บเงินมาดูแล้วควักเงินจ่ายโดยไม่ลังเล

“แหม พี่โอมนี่ดูรวยจังนะคะ ดูสิคะมาจ่ายค่าอาหารให้พวกเราเฉยเลย” มารตียิ้มหวานแสร้งชื่นชมชายหนุ่มแต่ลึกๆ แล้วกำลังหมั่นไส้เต็มกำลัง โอมทำท่าสบายๆ แล้วไหวไหล่น้อยๆ

“พอดีโบนัสพี่ออกน่ะ น้องๆ คงยังไม่รู้ว่าพี่ได้ทำงานที่บริษัทน้ำมันที่ใหญ่ที่สุดในโลก ไหนจะกิจการของพ่อพี่ที่ได้กำไรมหาศาลอีก จ่ายให้น้องๆ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ตอนเรียนเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันแต่จำได้ว่าน้องรินเป็นรุ่นน้องที่น่ารักมาก...” โอมหันมายิ้มให้นารินท่ามกลางสายตาขุ่นๆ ของเพื่อนทั้งสามที่เห็นแววขี้หลีของโอมที่ดูก็รู้ว่าสนใจนารินอย่างออกนอกหน้าในขณะที่นารินนั่งหน้าซีดอึดอัดยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าด้านนอกร้านมีสายตาของใครบางคนมองอยู่...

“แล้วทำไมพี่โอมไม่ทำงานกับพ่อแม่ของตัวเองละคะ ไปเป็นลูกจ้างเขาทำไมหรือคะ” อารีถามอย่างหมั่นไส้คนอวดรวยขนาดว่ามารตีเพื่อนของเธอร่ำรวยมหาศาลเหมือนกันไม่เห็นจะขี้คุยเหมือนอีตานี่เลยสักนิด

“อ้อ พี่ก็อยากหาประสบการณ์น่ะ เผื่อได้ไอเดียดีๆ มาพัฒนาบริษัทของตัวเอง”

“ระ เรากลับกันเถอะ รินมีธุระต้องไปต่อ”

“นั่นสิ เราไปกันเถอะ ยายรินมานี่ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนฉันหน่อย ลาเลยนะคะพี่โอม ขอบคุณมากที่เป็นเจ้ามือเลี้ยงพวกเรา” แล้วทั้งสี่สาวก็พากันเดินฉับๆ ออกจากร้านไปทันที โอมมองตามนารินอย่างหมายมาด

“ไม่เจอกันแค่ปีเดียว น้องรินสวยเปล่งปลั่งน่าฟัดขนาดนี้เลยเหรอวะ แหม แบบนี้ต้องลอง” ชายหนุ่มยกยิ้มบางๆ ในหัวก็คิดแผนจะเข้าไปสานสัมพันธ์กับสาวรุ่นน้องที่เคยมองผ่าน...

ในขณะเดียวกันนั้นดามพ์ซึ่งออกมารับประทานอาหารกับลูกค้าที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้พอดีก็เดินผ่านร้านอาหารที่นารินกับเพื่อนๆ นั่งอยู่ กระจกใสแจ๋วที่สามารถมองเห็นคนที่อยู่อีกร้านฝั่งตรงกันข้ามได้นั้นทำให้เขาเห็นชัดเจนว่ามีชายหนุ่มคนอื่นเข้ามาวอแวกับผู้หญิงของเขา

เขาไม่ควรรู้สึกอะไรที่เห็นภาพแบบนั้นสิ ไม่ควรร้อนรนในอกไม่ควรรู้สึกไม่พอใจที่มีชายอื่นเข้ามาพูดคุยกับเธอ อีกหน่อยเมื่อเขาเบื่อนารินก็ต้องถูกเขี่ยทิ้ง เธอจะไปเป็นของใครจะนอนกับใครก็เรื่องของเจ้าหล่อน... เขาควรคิดแบบนั้นแต่ทำไมนะเพียงนึกถึงภาพที่นารินดิ้นเร่าๆ ครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างชายคนอื่นเขาก็เดือดดาลแทบลุกเป็นไฟ... เขาไม่ควรรู้สึกแบบนั้นไม่ใช่หรือ...

“คุณดามพ์จะกลับเลยไหมครับ” เจมส์เอ่ยถามเจ้านายหนุ่มที่นั่งหน้าตึงดวงตาขุ่นขวางอยู่มาครู่ใหญ่หลังจากที่ลูกค้าลุกออกไปแล้วแต่ดามพ์ก็เอาแต่นั่งมองไปยังร้านฝั่งตรงข้าม ตอนแรกเจมส์ก็ไม่เข้าใจดามพ์นักแต่เมื่อเห็นว่าที่ตรงนั้นมีนารินนั่งอยู่เขาจึงเข้าใจได้ในทันทีว่าเจ้านายของตนเป็นอะไร...