MY Destiny | รักของเพลิง

07:00 น.เดินทางจากนิวยอร์มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ก็ใช้เวลา 20 ชั่วโมงกับอีก 5 นาทีโดยประมาณชายหนุ่มเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงสแล็คและรองเท้าหนังคัทชูขัดเงา ทรงผมถูกเซ็ทด้วยเจลจัดทรงเรียบร้อย เขาเดินล่วงกระเป๋ากางเกงด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมมองทอดไปตามทางของสนามบิน สองเท้าก้าวย่างด้วยครามเร่งรีบไปยังลาดจอดรถ“นาย! ช้าๆก็ได้ครับ”“ลีลาเยอะ เร็วๆดิ”เขาหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงเรียกของลูกคนสนิทที่เข็นกระเป๋าสัมภาระของพวกเราอยู่ด้านหลัง เขาเพียงชำเลืองมองผ่านไหล่ ก่อนจะพบกับสายตาอ้อนวอนให้ช่วยเข็นรถ‘เจ้านายอย่างผมไม่ช่วยหรอกนะกระเป๋าแค่ไม่กี่ใบ’แต่ทว่า ชายหนุ่มกลับไม่สนใจ เขาเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิมอีกเพราะเหนื่อยเต็มทนสวัสดีครับ…ผม พระเพลิง เรียกเพลิงดีกว่า นามสกุลยังไม่ต้องรู้หรอก วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีครับที่ผมกับลูกน้องกลับมาที่ไทยส่วนลูกน้องผม ชื่อ ธันวา ผมกับมันโตและเรียนมาด้วยกันครับเลยสนิทกันมาก ที่ผมต้องกลับมาไทยเพราะต้องกลับมารับตำแหน่งประธานบริษัทครับ เอาไว้เราค่อยมาทำความรู้จักกันเรื่อยๆนะรถBMWสีดำจอดเด่นหราอยู่ท่ามกลางรถสีขาว กุญแจอยู่ที่รถพร้อมใช้งาน เพราะคุณพระเพลิงโทรบ

รถยนต์หรูเลี้ยวเข้ามาจอดอย่างนุ่มนวลหน้าร้านอาหารไทยชื่อดัง แสงไฟอุ่นสว่างไสวต้อนรับค่ำคืนที่คึกคัก ชายหนุ่มสองคนก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนเดินตรงไปยังโต๊ะที่ถูกจองไว้ล่วงหน้าค่ำนี้ร้านเต็มไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะประสานกับกลิ่นอาหารหอมกรุ่นที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ บรรยากาศทั้งอบอุ่นและครึกครื้นในเวลาเดียวกันไม่นานนัก พนักงานก็ทยอยนำอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟทีละจาน สีสันและกลิ่นชวนให้รู้สึกหิวขึ้นมาในทันทีชายหนุ่มทั้งสองนั่งลงและเริ่มลิ้มรสอาหารโดยไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด มีเพียงความเงียบสงบที่แผ่วเบาเคลือบอยู่รอบโต๊ะ ราวกับต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตนเองมากกว่าจะสนทนา“เพลิง”เสียงคุ้นหูดังขึ้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมามอง เธอชื่อดาวเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันที่นิวยอร์ก เราไม่ได้เจอกันสามปีแล้วมั้งตั้งแต่เรียนจบ“ไม่คิดว่าจะเจอเพลิงที่ไทยนะเนี่ย”“นั่งก่อนสิดาว”ผมเชิญเธอให้นั่งโต๊ะเดียวกัน เธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เราพูดคุยกันอยู่สักพัก ตอนนี้แขนของผมกำลังถูกดาวเพื่อนเก่าถูไถไปมาจนผมขนลุกไปหมด เธอรุกผมก่อนอีกแล้ว สายตาผมดันสบตาเข้ากับดาว“คิดถึงคุณจัง เพลิงไปต่อกับดาวนะ”ยั

เมื่อคืนผมกับคุณคิมได้ไปส่งไอรินที่ห้อง โชคดีที่คุณคิมมีเพื่อนเป็นหมอ ยัยเตี้ยเลยได้ฉีดยาลดไข้ทันที เมื่ออาการของเธอดีขึ้น คุณคิมเลยอาสามาส่งผมที่บ้าน โดยให้เพื่อนอยู่ช่วยดูแลไอรินไปก่อน ใจจริง! ผมอยากเฝ้าทั้งคืนด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าต้องเดินทางไกลบนเครื่องไฟล์ทบินกลับเชียงใหม่ วันนี้ผมกับไอ้ธันต้องกลับบ้านเกิดที่เชียงใหม่ไฟล์ทเช้าตามที่แม่จองไว้ให้ แล้วอีกไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนี้ ผมจะได้เจอไอรินเด็กอ้วนไม่ใช่สิยัยเตี้ยของผมต่างหาก ที่รู้ว่าเป็นคนเดียวกัน ก็เพราะหลังจากตอนนั้น ที่ผมโทรหาแม่เพื่อขอค็อนแทค แต่แม่ไม่ยอมให้! ผมเลยเอาชื่อของไอรินไปเสิร์จเอาเองเลยแล้วมันก็ขึ้นหน้ายัยเตี้ยเต็มไปหมดตอนนั้นผมนี่แทบบ้าดีใจมากไม่คิดว่าจะเจอกันง่ายขนาดนี้ ตอนอยู่นิวยอร์ก ผมไม่เคยสนใจข่าวสารในเมืองไทยเลยเอาแต่ทำงานเก็บประสบการณ์ไปเรื่อยๆ แต่ก็มีโทรหาแม่เพื่อถามเกี่ยวกับไอรินอยู่บ้างแต่พ่อกับแม่ผมก็เอาแต่พูดว่าน้องสบายดี มีความสุขมากแกไม่ต้องเป็นห่วง“นาย...นายครับ!”“อะ....อะไร”ผมหลุดออกจากภวังค์เมื่อไอ้ธันสะกิดแขนเรียก สายตาหันไปมองตามมือของไอ้ธัน มันชี้ไปทางเข้าเครื่องก็พบไอรินกำลังเดินมากับคุณ

ณ.กองละครวันอาทิตย์ที่แสนจะหนักหน่วง เนื่องจากไอรินมีคิวถ่ายทั้งวันเช้านี้เลยต้องรีบมาเตรียมตัวก่อนในกลุ่มของนักแสดง หญิงสาวมาถึงก่อนเป็นคนแรกและวันนี้ ไอรินก็พ่วงพี่เลี้ยงมาด้วยถึงสามคน แม้ว่าเธอจะไม่อยากให้มาด้วยก็ตามโดยเฉพาะสองหนุ่ม“สวัสดีค่ะพี่ต่อ” เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นไหว้อีกฝ่าย“ไอรินมาแต่เช้าเลย...สองหนุ่มด้านหลังใครเนี่ย..ไม่เคยเห็นหน้าเลย”เขารับไหว้เธออย่างเป็นกันเอง ก่อนที่จะหันไปหาพี่เพลิงกับพี่ธันที่เดินตามหลังมาพร้อมกับพี่คิม คำถามของเขาทำให้ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะความเอาแต่ใจของพี่เพลิงแท้ๆเลย“คนนี้พี่เลี้ยงอีกคนของยัยไอร์ค่ะ....ส่วนคนนี้กิ๊กคิมมี่เอง”“อ่อๆตามสบายนะครับ”พี่คิมชี้ที่พี่เพลิงบอกเป็นพี่เลี้ยงของฉัน แล้วแกก็เดินไปซบไหล่พี่ธันบอกเป็นกิ๊กของตัวเอง พี่ต่อถึงกับพูดไม่ออกเอาแต่พยักหน้างึกๆให้พี่คิมก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆให้ฉันเพราะแกใช้มุกนี้ซ้ำจนจำแทบจะไม่ได้แล้วมั้ง.... เต็นท์

ช่วงสายของอีกวัน ความแรงของพระอาทิตย์ที่สาดแสงสว่างเข้ามาภายในห้อง ก็ไม่ได้มีผลเพราะภายในห้องที่ปิดมืดสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังเล็ดลอดออกมา ไอรินซุกตัวเข้าหาอกแกร่งของชายหนุ่มเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย มือหนากระชับตัวหญิงสาวให้แน่นขึ้น ทั้งๆที่ทั้งสองยังคงหลับสนิทเพราะความง่วงครืด ครืด ! ความสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงทำให้คนตัวโตควานหาโทรศัพท์อยากรวดเร็ว เขารับสายทันทีเมื่อหยิบมันขึ้นมาได้ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าใครโทรมา(ไอร์....” เสียงเรียกดูสนิทกันมาก “ซันเอง....เดี๋ยวตอนเที่ยงเข้าไปรับที่คอนโดนะ)“......”พระเพลิงถึงกับขมวดคิ้ว เขาลืมตาขึ้นมาดูที่โทรศัพท์อีกครั้ง เมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามา เขาก็กดวางสายทันทีโดยไม่ตอบอะไร ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมและกระชับคนตัวเล็กที่กำลังหลับ เขาโน้มตัวลงกดจูบที่หน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบา“ไอร์”“อืออ”พระเพลิงกระซิบเรียกหญิงสาวในอ้อมกอดเบาๆข้างใบหูของเธอ หญิงสาวเองก็ตอบรับอย่างแผ่วเบา“ไอริน!”