ログインตอนพิเศษ 3 เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำสายตาของคนเจ้าเล่ห์ยังจ้องมองร่างบางเขายังกลืนน้ำลายลงคอสองน้ำผ่านไปที่ควรจะหยุดพักแต่คนตัวโตนั้นกลับหื่นกระหายและต้องการมากกว่าเดิมร่างหนาจึงจู่โจมอุ้มภรรยาตัวเองวางลงบนเตียงช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองตั้งแต่ใบหน้าจนถึงนมสองเต้า ร่างหนารีบขึ้นคร่อมทับร่างบางสายตาท
ตอนพิเศษ 2 ชามาร์ขยับจากที่เท้าแขนลงด้านข้างลำตัวเล็กปรับเปลี่ยนเป็นจับเอวของเธอและกระแทกเอ็นร้อนสวนเข้าไป เมื่อร่างบางเสร็จ เธอครางร้องเสียงดังมากกว่าเดิม คนตัวโตปรับเปลี่ยนท่าให้เธอนอนตะแคงจับเรียวขายกพาดไหล่ของเขาหนึ่งข้างแท่งเอ็นร้อนถูเข้าออกช่องสว่างอยู่ในท่าตะแคง "อุ้ย อื้อ อ๊าส์" มือหนาโ
ตอนพิเศษ 1 "เมียค้าบ" สายตาของคนบางคนที่ใช้คำพูดออดอ้อนจ้องมาทางพัดชาพร้อมทั้งเรียกเมียด้วยน้ำเสียงหวาน คนตัวโตลุกขึ้นเดินจากเตียงพุ่งตรงมาหาพัดชาที่กำลังนั่งทาครีมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังปลายคางวางบนไหล่ของพัดชา สายตาของทั้งคู่มองจ้องกันผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้า
บทที่ 46 ทำไมหมอถึงส่ายหน้าไปมาแบบนั้นไม่หยุดดูเหมือนว่าเส้นคอของหมอจะกระตุกจนเขาเกิดอาการล้มลงไปที่หน้าประตูพยาบาลรีบวิ่งมาช่วย "คุณหมอคะ...ขอโทษนะคะ คนไข้พอดีว่าคุณหมอผ่าตัดเมื่อกี้เกิดอาการเครียดกังวลกลัวว่าจะไม่สำเร็จเลยทำให้คุณหมอนั้นเกร็ง ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีแล้วค่ะ ขอตัวพาคุณหมอไปพักก่อนนะค
บทที่ 45 ในขณะที่พัดชากำลังนั่งดื่มนมอย่างสบายใจไม่รู้ว่าเหมยแอบมาตอนไหน พอมารู้ตัวอีกทีเหมยจะเอามีดแทงเข้าที่หน้าอกของเธอ แต่พัดชาจับมือเอาไว้ได้ทั้งสองคนกำลังยื้อแย่งกันด่ากันด้วยความแรงเสียงเหมยตะโกนดังลั่นกรีดร้องดังพยายามที่จะแทงมีดเข้าหน้าอกของพัดชา "พรึ่บ! พัดชาออกแรงเหวี่ยงอีกครั้งจนเหนื่
บทที่ 44 ในเมื่อเขาตกลงที่จะเป็นลูกน้องของเธอและยกทุกอย่างให้พัดชาที่ยอมรับข้อเสนอ เขาจะได้รู้ว่าการที่ไม่มีอะไรและถูกทำร้ายเป็นแบบไหนซึ่งในตอนแรกพัดชาเธอไม่เคยคิดจะเอาคืนเขา แต่เขายื่นข้อเสนอนี้ให้กับตัวเธอเองหลังจากที่ออกโรงพยาบาล ชามาร์ผู้ที่เคยเป็นเจ้าของบ้านและเจ้านายในตอนนี้กลายเป็นลูกน้องไ
บทที่ 25 "เซ็นสิพัดชา...เธอแค่รับบริษัทไว้เป็นของตัวเองไปก่อน ถ้าฉันกลับมาฉันจะมาขอคืนถือว่าช่วยฉันนะ" สายตาของกวินจ้องมองพัดชาอย่างมีความหวังพัดชาไม่อยากได้ในสิ่งที่เขาให้เพราะมันมากเกินไป "แต่มันมากเกินไปจริงๆ นะ กวิน" กวินจับมือของพัดชากุมเอาไว้ เขายิ้มพร้อมกับเสียงหัวเราะเล็กน้อย "สำหรับเพื
บทที่ 26 "พัดชา" เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างนอกห้องขังพัดชานั้นหันมาหาเสียงที่พูดขึ้นทันทีเพราะเธอจำได้ว่าเป็นเสียงของกวิน เมื่อเธอหันมาเห็นเขายืนอยู่นอกห้องขังโดยที่ไม่มีความผิด "กวินทำแบบนี้กับพัดชาได้ยังไง ฮื่อๆ ทำไมกวินถึงใจร้ายแบบนี้" มือน้อยทั้งสองข้างจับและกำกรงเหล็กเอาไว้แน่นใบหน้าขยับมาใกล้
บทที่ 20 "กวินนี่พัดชาเองนะ" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยบอกปลายสายหลังจากที่ปลายสายนั้นกดรับ "พัดชาเธออยู่ที่ไหนในวันนั้นเราขอโทษที่ไปไม่ทันเจอ แต่ลุงขายไก่บอกว่าพัดชาถูกจับไปแล้วมันเกิดอะไรขึ้น!" "เราอยู่ที่โรงพยาบาลศรีสวรรค์เรารู้แค่นี้เราอยากออกไปจากที่นี่ กวินเราเจ็บเขาทรมานเราจนปางตายแล้วกวิน"
บทที่ 19 ชามาร์ไม่เคยคิดที่จะรักพัดชามีแต่ความเกลียดแต่ในวันนี้เขาสงสารพัดชาที่ต้องรับกรรมโดยที่ตัวเองไม่ได้ก่อโดยเฉพาะในส่วนของเขาที่ทำร้ายเธอเพราะคิดว่าเป็นลูกสาวของเดชา หลังจากพัดชาถูกย้ายตัวออกมาจากห้องฉุกเฉินก็ได้อยู่ในห้องพักฟื้นและให้น้ำเกลือพร้อมกับเลือด "ฉันไม่รู้จริงๆ" มือหนากุมมือข
![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






