บทที่ 15

“วันนี้หนูอยากกินเค้กจังเลยค่ะ!”

ภายในห้องนอนของเนลลี่ที่ชั้นบน เนลลี่ใช้มือเล็ก ๆ ผลักประตูให้เปิดออกในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งกำลังจับมือของลูน่าไว้ “รสแยมหวานที่หนูเคยลองทานก่อนหน้านี้”

ลูน่าอดยิ้มไม่ได้และพยักหน้า “ได้เลยค่ะ”

ทั้งแม่และลูกสาวลงไปที่ชั้นล่างและเพลิดเพลินอยู่ในการสนทนาของพวกเธอ ทันทีที่ลูน่าไปถึงที่บันได เธอก็ได้เห็นภาพที่แขวนอยู่บนผนังข้างบันได

เธอตัวแข็งทื่อ ภาพถ่ายนั้นแสดงให้เห็นใบหน้าของเธอตอนเมื่อก่อน

เธอยืนอยู่ข้างโจชัวในชุดแต่งงานและมองมาที่เขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและส่องประกายด้วยแสงของดวงดาวนับพัน

ทว่าใบหน้าของโจชัวกลับยังคงเหมือนเดิม ว่างเปล่าชั่วนิรันดร์และไร้ความรู้สึก

ในขณะที่มองดูภาพนั้น ลูน่าก็รู้สึกเหมือนกับว่าเลือดของเธอเริ่มไหลย้อนกลับ

เธอจำได้ว่าเธอเลือกภาพถ่ายแต่งงานของโจชัวและตัวเองอย่างระมัดระวังทีละภาพอย่างไร เธอทุ่มเทความพยายามในโครงการเล็ก ๆ ของเธอและแขวนมันไว้ทุกที่ที่เขาจะมองเห็น เธอรู้สึกว่าวันหนึ่งเขาจะต้องเข้าใจความรู้สึกที่จริงใจของเธอที่มีต่อเขา

ทว่าสุดท้าย ความเป็นจริงก็ได้ตบหน้าเธออย่างแรง

เธอไม่เพียงแต่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง แต่แม้กระทั่ง... ใบหน้าของเธอก็เสียหายไป

“คุณน้า...” เมื่อสังเกตเห็นว่าเธอตัวแข็งทื่อแค่ไหน เนลลี่ก็กัดริมฝีปากและยิ่งแน่ใจว่าผู้หญิงในรูปถ่ายงานแต่งงานนั้นนี้คือคุณแม่ของเธอจริง ๆ

คุณแม่เคยหน้าตาแบบนี้ ดูเหมือนคุณแม่เคยหัวเราะได้อย่างมีความสุข...

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สังเกตปฏิกิริยาของลูน่าอย่างระมัดระวัง และร่องรอยของความเศร้าโศกและเสียใจก็ผุดขึ้นมาในหัวใจของเธอ

หน้าตาของคุณแม่ดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณพ่อจะจำเธอไม่ได้เลย

“คุณกิบสัน นายท่านบอกว่าคุณไม่ได้รับอนุญาตให้มาที่นี่อีกต่อไปครับ”

ในขณะนั้นเอง เสียงของพ่อบ้านก็ดังขึ้นจากชั้นล่าง “คุณกำลังทำให้ผมลำบากใจมากนะครับ”

“ทำไมฉันจะมาที่นี่ไม่ได้?” น้ำเสียงของออร่าฟังดูเย่อหยิ่ง “ขนาดพวกมันยังอยู่ที่นี่ได้โดยไม่รู้สึกผิด แล้วทำไมฉันถึงจะมาที่นี่ไม่ได้?”

พ่อบ้านรักษาเสียงของเขาให้คงที่และเป็นกลางในขณะที่เขาตอบว่า “ถ้าคุณปฏิเสธที่จะไป ผมก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องขอให้นายท่านกลับมาบ้าน”

ออร่าเลิกคิ้วขึ้นทันที “คุณหมายความว่าอะไร? คุณกำลังใช้พี่โจชัวเพื่อข่มขู่ฉันเหรอ? อย่าลืมว่าฉันเป็นนายหญิงที่ถูกต้องในอนาคตของบ้านหลังนี้นะ! ถ้าคุณจะลองดีกับฉัน ฉันสัญญาว่าฉันจะเอาคืนคุณอย่างสาสม!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว พ่อบ้านก็ก้มหน้าลงเงียบ ๆ และไม่กล้าท้าทายเธออีก แม้ว่าคุณลินช์จะไม่พอใจกับออร่ามาโดยตลอด แต่เธอก็เป็นคู่หมั้นของเขามานานกว่าห้าปี

มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่เขาจะแต่งงานกับเธอในที่สุด

เมื่อเห็นว่าพ่อบ้านไม่บ่นอีกต่อไป ออร่าก็ดึงรูปแต่งงานอีกรูปที่แขวนอยู่บนผนังลงแล้วทุ่มมันลงกับพื้นอย่างดุเดือด “ผู้หญิงคนนี้ตายไปหกปีแล้ว และการแขวนรูปถ่ายของเธอจะไม่ทำให้เกิดอะไรนอกจากความโชคร้าย!”

“หยุดนะ!”

เนลลี่ดึงมือของเธอออกจากมือของลูน่า เด็กหญิงดูโกรธจัด เธอรีบลงไปข้างล่างในทันที

ที่พื้นเต็มไปด้วยเศษภาพถ่ายแต่งงาน แผงกระจกและกรอบรูปแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ในขณะที่ออร่ากระทืบเท้าลงบนใบหน้าในรูปถ่ายของลูน่า กิบสัน จนไม่สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเธอได้อีกต่อไป

เมื่อมองดูความยุ่งเหยิง เนลลี่ก็เกือบจะร้องไห้ด้วยความเสียใจ เธออยากจะรีบเข้าไปห้ามออร่าแต่กลับถูกลูน่ารั้งเอาไว้

ลูน่าอุ้มเนลลี่ไว้ในอ้อมแขนและเดินลงบันไดไปอย่างระมัดระวัง

ด้วยพื้นที่เกลื่อนไปด้วยเศษแก้ว เนลลี่ ที่ยังเป็นเด็ก อาจได้รับบาดเจ็บหากเธอไม่ระวัง

“ทำไม? ทนดูไม่ได้เหรอ?” ออร่ากอดอกในขณะที่เธอมองดูลูน่าที่กำลังอุ้มเนลลี่ลงมาด้วยความเย็นชา “นี่ นังเด็กเหลือขอ ภาพพวกนี้ถูกแขวนทันทีที่เธอกลับมา เธอขอให้โจชัวแขวนมันใช่ไหม?”

เนลลี่ที่อยู่ในอ้อมแขนของลูน่าจ้องมองออร่าอย่างดุร้าย “ต่อให้หนูจะเป็นคนขอให้คุณพ่อแขวนมัน แล้วมันผิดตรงไหน? คุณพ่อบอกเองว่าคุณแม่เป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ แล้วการแขวนรูปของนายหญิงของบ้านมันผิดตรงไหน?”

คำพูดของเด็กหญิงจุดประกายความโกรธของออร่าอีกครั้ง

ถ้าลูน่า กิบสันเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ แล้วเธอเป็นอะไร?!

ออร่าจ้องมองเนลลี่เขม็ง “พี่โจชัวแค่ปลอบใจเธอ ฉันต่างหากที่เป็นนายหญิงในอนาคตของครอบครัวนี้!”

เนลลี่กัดริมฝีปากอันบอบบาง “ไม่ใช่! คุณแม่ของหนูต่างหาก!”

“ฉัน!”

เมื่อได้ฟังออร่าที่ยังคงถกเถียงอยู่ ลูน่าก็พบว่าภาพนั้นค่อนข้างไร้สาระ เนลลี่เป็นเพียงเด็กหญิงอายุ 6 ขวบ แต่ออร่าก็ยังสามารถโต้เถียงกับเธอได้อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เธอเป็นคู่หมั้นของโจชัว คนที่เขาโปรดปราน และเธอก็สามารถใช้มันเพื่อประโยชน์ของเธอและทำในสิ่งที่เธอต้องการได้ แล้วเธอจะเถียงกับเนลลี่อย่างบ้าคลั่งไปทำไม?

ท้ายที่สุด เนลลี่ก็เป็นเพียงแค่ลูกสาวของโจชัว แล้วเด็กจะควบคุมอารมณ์ของผู้ใหญ่ได้อย่างไร?

ในขณะที่คิดเช่นนั้น ลูน่าก็ยิ้มจาง ๆ เธอยกมือขึ้นลูบผมของเนลลี่ที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการทะเลาะวิวาท “อยากทานเค้กไม่ใช่เหรอคะ? เดี๋ยวฉันพาไปทานนะ”

เนลลี่ตกใจ แต่เธอเข้าใจได้ว่าลูน่าไม่อยากให้เธอทะเลาะกับออร่าอีกต่อไป

เนลลี่เม้มปาก “ค่ะ”

ด้วยเหตุนี้ เนลลี่จึงหันหน้าและเหลือบมองพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้าง "คุณพ่อบ้านคะ?" เสียงของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นุ่มนวลในขณะที่เธอพูด “ได้โปรดช่วยบอกคุณพ่อด้วยนะคะ ว่าคู่หมั้นของเขาได้ทำลายรูปถ่ายแต่งงานของคุณพ่อกับคุณแม่ไปแล้ว และช่วยบอกคุณพ่อให้พิมพ์รูปถ่ายเพิ่มอีกสองใบมาแทนที่มันด้วยนะคะ!”

เสียงของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อ่อนโยนและน่ารักมากจนพ่อบ้านรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “รับทราบครับ!”

ออร่าที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมมองใบหน้าของพ่อบ้าน เมื่อนึกถึงวิธีที่เขาขับไล่เธอออกไปอย่างเย็นชา ความโกรธภายในใจของเธอก็ไม่สามารถถูกระงับได้อีกต่อไป

เธอรีบวิ่งไปข้างหน้าและหยุดลูน่าไว้ก่อนที่จะมองเนลลี่อย่างมีชัย “เธอคิดว่าโจชัวจะทำอะไรกับฉันถ้าเธอบอกเขาว่าฉันทำลายรูปถ่ายเหล่านั้นเหรอ? เขารักฉันมากที่สุด!”

“อ๋อ” เนลลี่พยักหน้าช้า ๆ “ถ้าคุณพ่อรักคุณมากที่สุด แล้วทำไมคุณพ่อถึงไม่มีรูปของคุณอยู่ในบ้านสักใบเลยล่ะคะ?”

ออร่าอึกอักและงงงวยอยู่ครู่หนึ่ง

ลูน่ารีบเดินจากไปพร้อมกับเนลลี่ในขณะที่ออร่ายังคงตกตะลึง

ลูน่าไม่ต้องการให้เนลลี่ทะเลาะกับออร่ามากเกินไป ไม่ใช่เพราะเธอกลัวออร่า แต่เพราะเธอไม่ต้องการให้ออร่าแตะต้องเนลลี่ แม้แต่ผมเส้นเดียวก็ตาม

ประตูปิดลงด้วยเสียงดังปัง ลูน่าออกไปพร้อมกับเนลลี่ในอ้อมแขนของเธอ

ออร่าฟื้นคืนสติและในที่สุดเธอก็เพิ่งตระหนักได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

เธอกระทืบเท้าลงด้วยความโกรธ ส้นเท้าของเธอกระแทกเข้ากับเศษแก้วบนพื้น

“บ้าเอ๊ย!”

ฉึก!

ด้วยแรงกระทบจากส้นเท้าของเธอ เศษแก้วก็ลอยขึ้นและตกลงมาใส่เท้าของเธอ เธออ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวดและหรี่ตามองคนรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างดุดัน “รีบมาช่วยฉันสิ!”

คนรับใช้รีบเข้ามาช่วยพยุงเธอออกไปทันที

เมื่อเธอขึ้นรถ ออร่าก็มองดูแผลที่หลังเท้าของเธออย่างระมัดระวังและขมวดคิ้ว “ไปที่คลินิกศัลยกรรมความงาม”

เธอมีรอยแผลใหญ่ที่เท้าและไม่ต้องการให้มันเป็นรอยแผลเป็น

...

ที่คลินิกศัลยกรรมความงาม

“คุฌหมอซิมเมอร์คะ!”

แอนน์กับนีลกำลังเถียงกันว่าจะทานอะไรเป็นมื้อเที่ยงในขณะที่พยาบาลรีบเดินเข้ามาในห้องทำงานของแอนน์ “มีคนไข้รายหนึ่งได้รับบาดเจ็บที่เท้า เธอขอมาอย่างเฉพาะเจาะจงว่าเธอต้องการให้แพทย์ที่เก่งที่สุดเย็บแผลให้กับเธอ”

มันฟังดูไร้สาระสำหรับแอนน์มาก “ฉันเป็นศัลยแพทย์พลาสติกผู้เชี่ยวชาญ นี่พวกเขาขอให้ฉันทำงานง่าย ๆ เช่นเย็บแผลอย่างนั้นเหรอ?”

“แต่...” พยาบาลดูเหมือนจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “คนไข้ทั้งหยิ่งและโอหังมาก เธอบอกว่าเธอเป็นคู่หมั้นของคุณโจชัว ลินช์ และต้องได้รับการรักษาโดยแพทย์ที่ดีที่สุดในโรงพยาบาลของเราเท่านั้น...”

นีลขมวดคิ้วเล็กน้อย คู่หมั้นของโจชัวเหรอ? นั่นไม่ใช่ออร่า ภรรยาน้อยคนนั้นหรอกหรือไง?

เขากะพริบตาและยกมือขึ้นเพื่อดึงแขนเสื้อของแอนน์อย่างรวดเร็ว “แม่ทูนหัว คุณไม่มีอะไรทำอยู่แล้วหนิ ทำไมคุณไม่ปล่อยให้เธอเข้ามาเย็บแผลล่ะ? อย่าทำให้พยาบาลต้องลำบากเลย”

เธอมองดูนีลอย่างสงสัย “เจ้าจิ้งจอกน้อยใจดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

นีลหัวเราะคิกคัก “คิดซะว่าผมอยากจะช่วยพยาบาลสาวสวยคนนี้แล้วกัน!”

ทันทีที่เขาพูด พยาบาลก็ยิ้มอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ขอบคุณนะ นีลสุดหล่อ!”

ภายใต้การยืนกรานของพวกเขา แอนน์จึงไม่มีทางเลือก เธอถอนหายใจยาว “พาเธอเข้ามา”

เธอหันหน้าเหลือบมองไปที่นีล แต่เธอได้พบว่าเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋านักเรียนของตัวเอง "หาอะไรเหรอ?"

“ผมจำได้ว่าผมมีเกลืออยู่ในกระเป๋าขวดหนึ่ง”

แอนน์ถึงกับตกตะลึง

ทำไมเด็กเจ้าเล่ห์คนนี้ถึงได้ยัดทุกอย่างลงในกระเป๋านักเรียนของเขาได้นะ?