บทที่ 14

มือที่ถือตะเกียบของโจชัวหยุดชะงักเล็กน้อย

เขาเงยหน้าขึ้นและใช้ดวงตาสีดำมองใบหน้าของลูน่าอย่างเฉยเมย “ถ้าผมขอให้เธอย้ายเข้ามา พวกผู้หญิงที่คลั่งไคล้ผมก็คงจะไม่มีโอกาสแล้วน่ะสิ ผมพูดถูกไหม?”

คำพูดของชายผู้นี้ทำให้ลูน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ยิ้ม “ฉันคิดมาตลอดว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณลินช์และคุณกิบสันนั้นแข็งแกร่งพอ แต่ดูเหมือนว่าฉันจะคิดมากเกินไป”

โจชัวเม้มริมฝีปากและถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “แต่ถึงอย่างนั้น คนบางคนที่เข้าหาผมด้วยจุดประสงค์ตั้งแต่แรกเริ่มจะไม่มีวันได้โอกาส”

“ถ้าอย่างนั้นคุณลินช์ก็เป็นคนที่ทุ่มเทให้กับความรักมากจริง ๆ” ลูน่าโต้กลับ “ดูเหมือนว่าฉันจะเข้าใจคุณผิด”

เมื่อสังเกตเห็นว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ เนลลี่จึงยื่นมือเล็ก ๆ ของเธอออกอย่างรวดเร็วและวางมันไว้ระหว่างดวงตาของพวกเขาเสมือนเป็นเกราะป้องกัน “หยุดเถียงกันได้แล้วค่ะ!”

“ไม่ใช่สักหน่อย”

เสียงที่เจือความกังวลของลูกสาวทำให้ลูน่ากลับมามีสติอีกครั้ง

เธอสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วและยิ้มจาง ๆ ให้โจชัว “คุณลินช์ อย่าเข้าใจฉันผิดเลยค่ะ ฉันแค่คิดว่านายหญิงในอนาคตของครอบครัวนี้เห็นฉันเป็นศัตรูกับเธอ ฉันจึงคิดว่ามันคงไม่เหมาะเท่าไหร่ ถ้าฉันจะอยู่ที่นี่ตลอดเวลา”

คิ้วสีดำของโจชัวขมวดแน่น “ที่นี่คือบ้านของผม และไม่ว่าคุณจะต้องอาศัยอยู่ที่นี่หรือไม่ ผมเท่านั้นที่จะเป็นคนตัดสินใจ อีกอย่างหนึ่ง คุณก็เป็นแค่พี่เลี้ยง อย่ากังวลเรื่องเจ้านายของคุณมากเกินไป และออร่าก็ไม่ใช่เจ้านายของบ้านหลังนี้”

ในขณะที่พูด เขาก็ก้มหน้าลงและใช้ส้อมจิ้มผักให้เนลลี่ “วิลล่าแห่งนี้มีนายหญิงของมันอยู่เสมอ”

ลูน่าหัวเราะเยาะเบา ๆ

คนที่โจชัวพูดถึงว่าเป็นนายหญิงของวิลล่าหลังนี้คงไม่ใช่เธอหรอกใช่ไหม?

นั่นเป็นเรื่องที่น่าขบขันมากสำหรับเธอ

เขาไม่เคยแสดงความอบอุ่นต่อเธอเมื่อตอนที่เธอยังอยู่กับเขา และเขาก็ยังฆ่าเธอเพื่อออร่า ทว่าตอนนี้เขากลับแสร้งทำเป็นว่าเขามั่นคงและรักเดียวใจเดียวขึ้นมา

เขาแค่แสดงต่อหน้าเนลลี่ใช่หรือเปล่า?

เขาเคยรู้บ้างไหมว่าสิ่งที่เขาทำในตอนนั้นช่างไร้ยางอายมากเพียงใด?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ลูน่าก็ยิ้มจาง ๆ “แต่อดีตนายหญิงของบ้านหลังนี้ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

“เธอยังไม่ตาย!” โจชัวขมวดคิ้วและตบช้อนลงบนโต๊ะอย่างดุเดือด “ภรรยาของผมยังมีชีวิตอยู่”

สายตาของชายผู้นั้นดุร้ายและเฉียบแหลม “ระวังคำพูดของคุณไว้ด้วย มันอาจจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายได้!”

ลูน่าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว “แต่ฉันอ่านในข่าวมาว่าอดีตภรรยาของคุณตายไปแล้ว ถ้าคุณบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหนล่ะคะ?”

ชายคนนั้นจ้องมาที่เธอและดวงตาที่ลึกล้ำของเขาก็ดูรุ่มร้อนไปด้วยความโกรธ

ทั้งสองคนจ้องหน้ากัน ในขณะที่บรรยากาศโดยรอบและบนโต๊ะก็เริ่มอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

“พอได้แล้วค่ะ!”

เนลลี่วางช้อนส้อมลง ดวงตาคู่เล็ก ๆ ของเธอกลายเป็นสีแดงด้วยเสียงสะอื้นเบา ๆ “นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้ทานอาหารเย็นด้วยกัน เราต้องทะเลาะกันด้วยเหรอคะ?”

จากนั้นเด็กหญิงตัวน้อยก็หันหลังแล้ววิ่งขึ้นไปที่ชั้นบน

หลังจากที่ส่งสายตาเย็นชาให้ลูน่า โจชัวก็ขมวดคิ้วและลุกขึ้นตามเธอไป

ลูน่านั่งลงบนเก้าอี้และมองดูเขาวิ่งตามหลังเนลลี่ไปก่อนที่เธอจะหลับตาลงเงียบ ๆ

เธอไม่ควรทะเลาะกับโจชัวต่อหน้าเนลลี่ แต่เธอต้องทนกับความเจ็บปวดและความทรมานมามากตลอดช่วงหกปีที่ผ่านมา

ในทุก ๆ คืน เธอมักจะนอนหลับไม่เคยสนิท เธออยากจะบินกลับมาที่เมืองบันยันและตามหาโจชัวเพื่อกรีดหัวใจของเขาออกมาดูว่าข้างในนั้นมันดำแค่ไหน

ที่ชั้นบน…

“เนลลี่” โจชัวเปิดประตูห้องนอนของเธอและเดินเข้าไปหาเด็กหญิงอย่างระมัดระวัง

เธอนอนคลุมโปงอยู่บนเตียงพลางขดตัวเป็นลูกบอลกลม ๆ ลูกเล็ก ๆ หัวใจของเขาละลายเมื่อได้เห็นเช่นนั้น ชายคนนั้นนั่งลงบนเตียงและยกมือขึ้นลูบหลังที่สั่นเทาจากการสะอึกสะอื้นเบา ๆ “อย่าร้องไห้เลยนะ”

เขาไม่รู้วิธีปลอบเด็กหญิงคนนี้ เขาจึงทำได้เพียงลูบหลังเธออย่างปลอบโยนในขณะที่เขาพยายามทำน้ำเสียงให้นุ่มนวลและอ่อนโยนที่สุด

หลังจากเวลาผ่านไปนาน ในที่สุดแผ่นหลังของเนลลี่ก็หยุดสั่นเทา

เธอคลานออกมาจากผ้าห่มและมองเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ “คุณพ่ออย่าโทษคุณน้าเลยนะคะ”

โจชัวนิ่งไปชั่วขณะ

หลังจากที่เธอหยุดร้องไห้ เขาคิดว่าสิ่งแรกที่เธอจะทำคือสะอึกสะอื้นและบ่นกับเขา แต่กลับกลายเป็นว่าสิ่งแรกที่เด็กสาวคนนี้ทำหลังจากที่เธอกลั้นน้ำตาได้สำเร็จคือการอ้อนวอนให้เขาเห็นใจลูน่า?

หัวใจของชายคนนั้นหลอมละลายกลายเป็นความยุ่งเหยิงในทันที

เขาอุ้มเธอขึ้นมา “ลูกชอบเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” เนลลี่สะอื้นในขณะที่ศีรษะเล็ก ๆ ของเธอพิงลงบนไหล่ของชายคนนั้น “หนูชอบเธอมาก เพราะฉะนั้นอย่าโทษเธอเลยนะคะ ตกลงไหมคะ คุณพ่อ?”

โจชัวเม้มปาก เขาลังเลเล็กน้อย แต่เนื่องจากลูกสาวของเขาพูดอย่างนั้น เขาจึงไม่สามารถไล่ลูน่าออกไปได้จริง ๆ

ชายคนนั้นถอนหายใจและพยักหน้าเบา ๆ

ครู่ต่อมาเขาก็ยกมือขึ้นและลูบหลังเธอ “เมื่อกี้หนูร้องไห้ทำไม? ลูกคิดถึงคุณแม่หรือเปล่า?”

เนลลี่เม้มปากและพยักหน้าเงียบ ๆ

“แล้วลูกรู้ไหมว่าคุณแม่ของลูกอยู่ที่ไหน?” เขาลดเสียงลงพลางพยายามที่จะโน้มน้าวใจเธอ “ทำไมไม่ให้พ่อพาลูกไปหาคุณแม่ของลูกล่ะ?”

“ไม่ค่ะ” เนลลี่ส่ายศรีษะเล็ก ๆ ของเธอ “คุณแม่บอกว่าเมื่อถึงเวลาที่คุณแม่สมควรจะได้เจอคุณพ่อ คุณแม่จะมาหาคุณพ่อเอง เธอขอให้คุณพ่อเลิกถามหาเธอและดูแลหนูให้ดีก็พอค่ะ”

โจชัวมองดูใบหน้าของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ หน้าตาของเธอแทบจะเหมือนกับของแม่ของเธอ เขาเม้มริมฝีปากบางแน่น

“คุณพ่อคะ” เนลลี่ซบลงในอ้อมแขนของเขาแล้วสะอื้น “หนูเพิ่งได้ยินจากคุณน้าว่าคุณพ่อจะแต่งงานกับคนใจร้ายคนเมื่อวานนี้...”

เธอเงยหน้าขึ้นและมองเขาด้วยดวงตากลมโต “จริงหรือเปล่าคะ?”

โจชัวไม่รู้ว่าจะตอบอะไร เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งจนเขาขมวดคิ้วและกล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ มันไม่เกี่ยวอะไรกับลูก”

“ยังไงเหรอคะ?” เนลลี่กัดริมฝีปาก “คุณพ่อคะ ทำไมคุณพ่อถึงอยากแต่งงานกับคนอื่นเหรอคะ? คุณพ่อไม่ชอบคุณแม่แล้วเหรอ?”

เขาไม่ชอบลูน่า กิบสันแล้วอย่างนั้นเหรอ? คำถามนั้นทำให้โจชัวถึงกับต้องถอนหายใจอย่างหนัก

ถ้าหากว่าเขาเลิกชอบลูน่า กิบสันได้ เขาคงทำไปนานแล้ว เธอจากไปเป็นเวลาหกปีแล้ว แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอได้ถูกสลักไว้ในกระดูกของเขา

ช่างน่าเสียดายที่เมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันในตอนนั้น เขากลับไม่เคยตระหนักถึงความรู้สึกของเขาที่เขามีต่อเธอเลย…

ความเงียบของชายผู้นี้ทำให้เนลลี่ถอนหายใจยาว “คุณพ่อไม่ชอบคุณแม่จริง ๆ ด้วย” เนลลี่เม้มปาก “ที่บ้านไม่มีรูปของคุณพ่อกับคุณแม่เลยสักรูป”

ตั้งแต่ที่เนลลี่จำความได้ ลูน่าก็มีใบหน้าที่เกือบจะสมบูรณ์แบบนี้อยู่แล้ว พี่ชายสองคนของเธอบอกว่าใบหน้าของคุณแม่เป็นของปลอม พวกเขาบอกว่าเมื่อก่อนแม่ของพวกเขาไม่ได้มีหน้าตาแบบนี้

เนลลี่อยากรู้จริง ๆ ว่าคุณแม่เคยหน้าตาเป็นอย่างไร แต่หลังจากที่เธอเดินไปทั่วบ้านแล้ว เธอก็ไม่พบรูปผู้หญิงเลยสักรูป

ชายผู้นั้นถอนหายใจและให้สัญญาอย่างจริงจังว่า “คืนนี้นอนหลับฝันดีนะ พรุ่งนี้เมื่อลูกตื่นขึ้นมา ลูกจะได้เห็นรูปของพ่อและแม่ของลูก”

เนลลี่พยักหน้า “ตกลงค่ะ”

…

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ออร่าขัดขืนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูรั้วเข้ามาในบลูเบย์วิลล่า ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในบ้าน เธอก็ได้เห็นรูปแต่งงานที่แขวนอยู่กลางห้องนั่งเล่น

ในภาพ ลูน่า กิบสันยืนอยู่บนชายหาดในขณะที่เธอสวมชุดแต่งงานสีขาว และโจชัวกำลังเดินมาหาเธอพร้อมกับช่อดอกไม้

เมื่อมองไปที่รูปนั้น ความโกรธในอกของออร่าก็เริ่มแผดเผามากยิ่งขึ้น

เธอจำได้ว่าตอนที่ลูน่าถูกประกาศว่าเสียชีวิต เธอได้เผาภาพถ่ายทั้งหมดของลูน่า กิบสันไปโดยอ้างว่า เธอกลัวว่าโจชัวจะเสียใจกับความทรงจำเหล่านั้น

เนลลี่ นังเด็กเหลือขอ แกเพิ่งจะกลับมาเมื่อสองวันก่อน แต่กลับสามารถทำให้ภาพนี้กลับมาแขวนอย่างงดงามอยู่ภายในใจกลางของบลูเบย์วิลล่าได้อีกอย่างนั้นเหรอ?

ออร่าเดินเข้าไปที่รูปภาพนั้นอย่างโกรธแค้นและดึงมันลงมา ก่อนที่จะโยนมันลงบนพื้นจนเกิดเสียงกระแทกดังกึกก้อง

สารเลว!

พวกแกทุกคนมันสารเลว!

ลูน่า กิบสันเป็นยัยสารเลวมาก่อน และแม้แต่เด็กเหลือขอที่ชั่วร้ายของเธอก็ยังเดินตามรอยเท้าของเธอ!