บทที่6

( 2 เดือนต่อมา )

งานแต่งงานระหว่างชินวุฒิและเอวารินถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แขกเหรื่อนับพันคลาคล่ำอยู่ในห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรู แต่ละคนแต่งตัวงดงามประโคมเครื่องเพชรมาอวดกันอย่างไม่มีใครน้อยหน้า

"สวัสดีค่ะคุณพี่นี่ใครคะเนี่ยเห็นตามติดกันตลอด"

"อ้อ...หลานสาวน่ะค่ะ ตอนนี้มาอยู่ด้วยกันที่บ้านแล้ว"

"สวัสดีค่ะ"

นลินดาไหว้ทักทายอย่างมีมารยาทเมื่อถูกแนะนำ

"สวยจังค่ะนึกว่าว่าที่สะใภ้เล็ก ว่าแต่ลูกชายคนเล็กไปไหนคะเนี่ยไม่เห็นเลย"

"พอดีมีงานด่วนต้องไปต่างประเทศกะทันหันน่ะค่ะ"

คุณวัลภาเลือกที่จะโกหกเพราะมันคงดีกว่าการที่จะบอกไปตรงๆว่าชัชวินทร์ทำใจไม่ได้เลยไม่มางาน

"แหม...ด่วนถึงขนาดไหนก็งานแต่งพี่ชายนะคะ น่าจะมา...ธุระสำคัญมากเหรอคะ"

"นี่ถ่ายรูปกับบ่าวสาวหรือยังคะ"

คุณวัลภาเปลี่ยนเรื่องเมื่ออีกฝ่ายซักไซ้ไม่หยุด

"เรียบร้อยค่ะ เอาจริงๆนะคะไม่เคยเห็นคู่ไหนเหมาะสมกันขนาดนี้ ลูกชายอสังหาริมทรัพย์กับลูกสาวบริษัทนำเข้าเฟอร์นิเจอร์ กิ่งทองใบหยกแท้ๆเลยค่ะ"

นลินดาเจ็บแปล๊บในใจเมื่อได้ยินคำชมนั้น ถึงแม้จะพยายามทำใจมาสักพักแต่ความรู้สึกเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ บ่อยครั้งที่เธอยังแอบนึกเสียดายที่ไม่ได้บอกรักชินวุฒิ

"หนูขอตัวไปทางโน้นนะคะคุณป้า"

"ไปเถอะลูก ไปดูของอร่อยกินบ้างจะได้ไม่เบื่อ"

"ค่ะ"

นลินดาแยกตัวออกมาหาอะไรกินจริงๆ แต่ของนั้นคือค็อกเทลสีสวยที่มีไว้บริการ ถึงจะไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนแต่เธอรู้สึกว่าตอนนี้ต้องการมัน

"หมอกขอให้พี่ชินมีความสุขมากๆนะคะ"

เธอกล่าวอวยพรพร้อมน้ำตาที่ลื่นขึ้น ในหัวใจสั่นไหวเมื่อนึกถึงภาพชินวุฒิที่ยืนเคียงข้างเจ้าสาวของเขา นลินดาไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเอวารินเป็นผู้หญิงที่สวยเอามากๆ และเหมาะสมกับชินวุฒิอย่างที่หลายคนพูดกัน

งานดำเนินไปได้ไม่นานนลินดาก็ไม่อาจฝืนยิ้มและอยู่ต่อได้เพราะหากช้าไปสักสิบนาที เธออาจจะต้องปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้มประจานตัวเอง จึงขออนุญาตคุณวัลภากลับบ้านกระทันหันเพราะรู้สึกปวดหัว

เพราะค็อกเทลที่ดื่มเข้าไปหลายแก้วทำให้นลินดาเดินไม่ตรงทางอยู่บ้าง ซ้ำน้ำตาก็ยังบดบังการมองเห็นจนต้องปาดทิ้งหลายครั้ง

"ไง! ทนไม่ไหวเลยหนีกลับมาสินะ!"

ชัชวินทร์ที่กำลังนั่งดื่มเอ่ยถามเมื่อเธอเดินผ่านบาร์เล็กๆภายในบ้าน

"เห็นยินดีชื่นมื่นไปกับเขาด้วย ไอ้ฉันก็คิดว่าเธอเข้มแข็งตัดใจได้ ที่แท้ก็ซมซานจนน่าสมเพช!"

เพราะหลายอย่างที่อัดแน่นอยู่ภายในทำให้ชัชวินทร์ระบายอารมณ์ใส่นลินดา แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้เงียบฟังเหมือนที่ผ่านมา ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอกล้าที่จะโต้เถียงเขา

"ฉันก็ไม่ต่างจากคุณ! เราต่างก็เจ็บทำไมต้องมาซ้ำเติมกันด้วย!"

"ต่างสิ! ฉันกับเธอมันต่างกันแน่นอน เพราะถ้าฉันเกลียดฉันก็บอกว่าเกลียด ไม่เหมือนเธอที่ไปยืนยิ้มแสดงความยินดีกับเขาทั้งที่น้ำตาตกใน!"

"...ฮึก!..."

"ฉันรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว! พ่อกลัวฉันจะเกลียดไอ้ชินมากไปกว่านี้เลยเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง พ่อเล่าว่าใช้วิธีไหนมันถึงตกลงแต่งงานได้เร็วขนาดนี้!"

"รู้ก็ดีแล้ว คุณอยากรู้ตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ไง! ไอ้ชินมันน่ารังเกียจ! เพราะมันอยากได้ตำแหน่งประธานมันถึงรีบแต่งงานกับน้องเอม มันเห็นผลประโยชน์สำคัญกว่าเธอ!"

นรินดาพยายามตัดบทด้วยการเดินหนี แต่ชัชวินทร์ไม่ยอมง่ายๆเขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วคว้าข้อมือบางกำไว้แน่น

"มันรักผลประโยชน์ไอ้ชินมันไม่ได้รักเธอ!"

"ก็เหมือนกันที่คุณเอมไม่รักคุณไง! หยุดทำแบบนี้สักทีเถอะ การที่คุณมาระบายอารมณ์กับฉันมันไม่ช่วยอะไรเลยนะ!"

"ใช่..."

ชัชวินทร์ทำหน้าเหมือนคิดบางอย่างขึ้นมาได้แล้วปล่อยมือจากเธอก่อนที่จะลงไปนั่งบนพื้นอย่างคนหมดแรง

"ใช่...น้องเอมไม่รักฉัน แต่มันก็ไม่แปลกหรอกนะ เพราะขนาดพ่อฉันเขาก็ยังไม่รักฉันเลย ไม่มีใครรักฉัน...ฮึก... ต่อให้ฉันจะพยายามสักแค่ไหน เขาก็ไม่รัก ไม่สนใจ"

ชายหนุ่มหลุดสะอื้นเพราะความเจ็บปวดที่ทับถมอยู่ในใจ และนรินดาก็สัมผัสได้ถึงความเสียใจของเขา จึงย่อตัวนั่งลงบนส้นเท้าของตัวเองแล้วลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆ

"ไม่เป็นไรนะคะคุณชัช...ไม่เป็นไร"

ชัชวินทร์เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหวานปลอบโยนจนดวงตาทั้งคู่สบกัน

"อื้อ!..."

นลินดาผงะถอยแต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะชัชวินทร์ปิดทาบกลีบปากอิ่มของเธอแบบไม่ทันตั้งตัว

ปึก! ปึก! ปึก!

กำปั้นน้อยระดมทุบไปตามเนื้อตัวเขาแต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่รู้สึกระคาย ยังคงดูดดึงกลีบปากล่างบนของเธอจนนลินดารับรู้ได้ว่ามันบวมเจ่อ

"อื้อ!..."

ยิ่งเธอพยายามดิ้นรนก็ยิ่งเหมือนเปิดทางให้เขาแนบชิดมากขึ้น ชัชวินทร์บดคลึงกลีบปากอิ่มแล้ววาดปลายลิ้นไปมาเชิญชวน จูบที่ดิบเถื่อนนุ่มนวลขึ้นเมื่อเธอไม่ต่อต้าน

"อืม..."

นลินดาเผลอครางเบาๆเมื่อได้กลิ่นบรั่นดีจากลมหายใจเขา ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเมากว่าเดิมเป็นสิบเป็นร้อยเท่า