สะดุดรักท่านประธานหลงตัวเอง

“ฉันจะลองหาทางอื่นดูก่อนค่ะ” หมอเจียงพยักหน้าขึ้นลง“ผมจะรอและยินดีช่วยเสมอไม่ใช่ในฐานะหมอแต่อยากช่วยในฐานะเพื่อนดีไหม”ยังจำไม่ลืมในเช้าวันหนึ่งที่มานั่งรอหมอเจียงชีกวานในห้องเพื่อถามเรื่องการผ่าตัดและโอกาสในการรักษา ที่จู่จู่ก็มีพยาบาลคนหนึ่งมาระรานพูดจาหยาบคายและลงท้ายด้วยคำว่า ….อย่ามายุ่งกับคุณหมอเจียงของนางบัวบูชาที่แบกคำว่าสามแสน ไปด้วยในทุกทุกที่ จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีทางออก ไปหาที่ขายไตดีไหม เข้าไปทุกเว็ปไซค์เพื่อเงินแต่ก็ไม่พบ“ไม่ต้องผ่าก็ได้ บัวของแม่จะได้ไม่ต้องลำบาก”“ไม่ได้ค่ะ แม่จะต้องผ่า แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันนานๆ หนูมีแม่คนเดียวนะ”ซบหน้าลงบนท่อนแขนของคุณจันทร์ใจ เอาแต่คิดอะไรเพลินๆ ทำงานๆ บัวบูชาทำงานได้แล้วลงมือเก็บกวาดทุกอย่าง ราวกับจะให้มันสะอาดภายในวันนี้เลยหลังจากเก็บกวาดห้องทำงานหรูหราของท่านประธานหงเฉิงหลี่จนสะอาดหมดจดทุกซอกมุม บัวบูชาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ“เกือบจะเสร็จแล้ว แม่คงหิวแย่แล้วสิ ซื้อเกี๊ยวน้ไปฝากดีกว่า”บัวบูชากำลังหยิบกระเป๋าเป้เตรียมตัวจะกลับบ้าน มือแดงช้ำจากงานทั้งวัน หัวใจเหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากคิดอะไร… ทว่า“กาแฟแก้วหนึ่งสิ เอาแบบที่ช่วยให้สร

บัวบูชาในชุดแม่บ้านตัวเดิม เดินเข้าบริษัทด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ไม่ได้อยากเจอท่านประธานแต่พอมีเงินแล้วก็ต้องทำงานเหมือนเดิมจะได้มีเงินเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินบ้าง แต่ในถุงพลาสติกที่ถืออยู่ มีสิ่งหนึ่งซึ่งเธอรู้สึกว่าจำเป็นต้องนำมาคืนกางเกงในผู้ชายแบรนด์เนมที่เธอเก็บได้จากเมื่อคืนตรงปลายเตียง…ในหัวของเธอคิดเพียงอย่างเดียว“ของแบบนี้ถ้าไปจ้างร้านซักรีดคงเสียเงินเยอะมาก ฉันไม่กล้าเก็บไว้…ต้องรีบคืนเจ้าของ”ท่านประธานหงเฉิงหลี่ก้าวออกมาจากลิฟต์สีทองหรูหรา เห็นบัวบูชารออยู่หน้าห้องทำงาน ใบหน้าของเขาก็แย้มยิ้มบางๆ อย่างผู้มีชัย ที่แท้…เธอติดใจในรสสวาทของฉันสินะ แม่ดอกบัวแรกแย้มก้มลงกระซิบข้างหูอย่างกับพระเอกมาดเท่ห์“อ้าว…นี่เธอมารอฉันแต่เช้าเลยเหรอไหนบอกว่าจะต้องพาแม่ไปผ่าตัด ฉันอนุญาตให้หยุดงานได้หนึ่งวันนะเมื่อคืนฉันอาจทำรุนแรงกับเธอไปหน่อย”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาคมจ้องร่างบางสำรวจ พร้อมกับภาพความทรงจำของคืนที่ผ่านมาลอยวนในหัว พลางเตือนตัวเองว่าใจเย็นๆ หงเฉิงหลี่น้อย อย่าใจร้อนแบบนี้ ไม่เอาๆบัวบูชาก้มหน้าลง รีบยื่นถุงพลาสติกให้“ฉัน…เอาของมาคืนค่ะ”“หึ…ของเหรอ หรือเธอกำลังจะคืนอะไรให้ฉ

“บัว อย่าพูดแบบนั้นนะ แม่ไม่อยากให้บัวลำบาก ถ้าสิ่งที่บัวทำมันต้องแลกมาด้วยความทุกข์ของลูก…แม่ไม่ผ่าตัดก็ได้”เสียงนั้นสั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ บัวบูชาก้มหน้าลง มือกำขอบถุงแน่น หัวใจเหมือนถูกบีบ เธอกลัวแม่จะรู้ความจริงทั้งหมด…“แม่ไม่ต้องห่วงหรอก บัวสัญญา…ว่าทุกอย่างที่บัวทำบัวเต็มใจทำเอง ขอแค่แม่ได้อยู่ต่อกับบัว เท่านี้ก็คุ้มแล้ว” เธอเอื้อมไปจับมือที่เหี่ยวย่นของแม่แน่นยกมือแม่แนบกับแก้มใสดวงตาของทั้งสองพร่ามัวไปด้วยน้ำตา แต่บัวบูชาก็ยังฝืนยิ้ม ยิ้มที่ซ่อนความลับและความเจ็บปวดไว้ข้างใน“แม่กินซะนะบัวจะไปทำงานแล้ว ค่ำๆจะมาใหม่ค่ะ”โบกมือลาคุณจันทร์ใจแล้วก้าวออกจากห้องพักฟื้นเที่ยงนั้นเองโถงหน้าห้องพักผู้ป่วยโรงพยาบาลเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังปิ๊บๆเป็นจังหวะ บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ชื่อกวนเฟิงก้าวเข้ามาข้างๆเจ้านาย เขาพูดเสียงสุภาพแต่ชัดถ้อยชัดคำ“คุณชายครับที่ให้ผมไปสืบมา…คุณบัวบูชาเป็นลูกที่ดีมากจริงๆครับ ยอมทำทุกอย่างเพื่อแม่”คำรายงานนั้นทำให้ดวงตาคมของ หงเฉิงหลี่ แวววับขึ้นทันตา เขาก้าวไปยืนที่หน้าประตูห้องผู้ป่วย มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างวางเท่ห์ๆ ไว้

หงเฉิงหลี่ปรายตามองข้าวของกองพะเนิน แล้วเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อสร้างบรรยากาศ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบปลายคางทั้งที่ไม่มีเครา อย่างคนมั่นใจสุดขีด“เงินของผม…มากจนสามารถซื้อโรงพยาบาลนี้ได้เลย ถ้าผมจำเป็น”ห้องทั้งห้องเงียบกริบกวนเฟิงซื่อยิ้มเกร็ง ราวกับจะพูดว่า ท่านประธานครับ เบาๆ ก็ได้…ส่วนพยาบาลอ้วน…อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนปากกาในกระเป๋าเสื้อไปด้วย เธอพึมพำเบาๆ อย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง“ซื้อ…ซื้อทั้งโรงพยาบาลเลยเรอะ…คะ”คุณจันทร์ใจนอนนิ่งอยู่บนเตียง มองข้าวของหรูหราที่ตั้งล้อมรอบตนเอง ก่อนจะถอนหายใจในใจเงียบๆ นี่ฉันมาพักฟื้น หรือฉันกำลังจะถูกเปลี่ยนห้องให้เป็นห้างสรรพสินค้าเล็กๆ กันแน่…บ่ายวันนั้นกวนเฟิงซื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานหงเฉิงหลี่ โดยที่มือขวาของเขาถือแฟ้มเอกสารบางๆ ที่บรรจุข้อมูลที่เขาพึ่งไปสืบมาเกี่ยวกับ บัวบูชา“ท่านประธานครับ” กวนเฟิงซื่อกล่าวพร้อมยื่นแฟ้มเอกสารให้หงเฉิงหลี่ที่กำลังเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังหรู เขายิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นท่านประธานกำลังหลงตัวเองกับการเช็คยอดไล้ทในโชเซียลอยู่ “ผมไปสืบมาบ้างแล้วครับเกี่ยวกับคุณบัวบูชาผู้หญิงของท่านประธาน”หงเฉิงหลี่หันมาม

ปล่อยนะคะปล่อยฉันเดี่ยวนี้คนบ้าฉวยโอกาส คุณทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะคะฉันไม่ใช่...หญิงขายบริการที่คิดจะจูบจะกอดก็ได้ตลอดเวลาฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณได้ยินไหม” ถึงจะโมโหเสียงก็ยังหวานจ๋อยหงเฉิงหลี่คลายอ้อมกอดออกช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มละมุน“หืม... 500,000 บาทเหรอ คิดจะคืนให้ฉันเหรอ ฉันบอกแล้วไง ว่ามันเป็นแค่เงินเล็กๆ น้อยๆ สำหรับฉัน และฉันสาบานว่าไม่ทวงบุณคุณอะไรที่เธอว่านั่น แต่หากเธอจะยินดีแค่ยอมให้จูบแบบเมื่อกี้ก็ไม่แย่อะไร เอาไปเถอะฉันจูบไปแล้วยก500;000ให้ไปเลย” แลบลิ้นเลียริมฝีปากท่าทางหื่นๆ แต่มองอย่างไงก็ดูดีเขาเสยผมอีกครั้งท่าทางหล่อเหลาเหมือนในโฆษณา ก่อนจะกล่าวต่อด้วยเสียงทุ้มๆ ที่มีความหลงตัวเองเต็มที่ “ฉันไม่ได้อยากให้คุณจูบและฉันก็ไม่ได้อยากได้เงินคุณ”“แค่จูบนิดเดียวจะทำให้คุณกลัวขนาดนี้เลยหรือ อย่างนั้นคืนนี้ ฉันจ่ายอีก3000” 000ไปกับฉันดีไหมยอมตามใจฉันทั้งคืนดีไหม”บัวบูชาได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเหมือนใจจะหยุดเต้น ยิ่งเห็นท่าทางของหงเฉิงหลี่ที่เสยผมและยิ้มอย่างมั่นใจยิ่งทำให้เธอรู้สึกขัดแย้งในใจ พยายามเก็บมันไว้ในหน้าเงียบๆ เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอ ไม่ชอบใจแค่ไหนกับการใช้เงินสุ