บทที่5

นลินดานั่งตรงข้ามกับชินวุฒิภายในสวนซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอชื่นชอบ ต่างคนต่างก็มองกันไปมาไม่มีใครพูดอะไร จนนลินดาเป็นฝ่านทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"พี่ชินมีอะไรหรือเปล่าคะ คิ้วชนกันแล้วรู้ตัวมั้ย"

"หมอก..."

"คะ"

"คุณพ่อจะให้พี่แต่งงานกับคนที่ท่านทาบทามไว้"

ชินวุฒิตัดสินใจบอกกับนลินดาเพราะต้องการสังเกตท่าทีของเธอ

"จริงเหรอคะ! เป็นข่าวดีมากๆเลย!"

หญิงสาวฝรั่งทำตื่นเต้นแล้วยิ้มกว้างจนดวงตาเป็นประกาย ซึ่งมันทำให้ชินวุฒิแปลกใจมากเนื่องจากเขาคิด ว่าจะได้เห็นเธอเศร้าหมอง หรือแสดงความอาลัยอาวรณ์ที่เขาต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

"ทำไม...หมอกดูดีใจจัง"

"จะไม่ดีใจได้ยังไงละคะ พี่ชายของหมอกจะแต่งงานทั้งที"

ชินวุฒิอึ้งไม่น้ยเมื่อเธอพูดว่าเขาเป็นพี่ชายอย่างหนักแน่น ซ้ำยังแสดงความตื่นเต้นดีใจที่เขาจะแต่งงาน ทั้งๆที่ตลอดมาเธอแสดงออกเหมือนมีใจให้กับเขา

"พี่ชายหรอ"

"ใช่ค่ะ พี่ชินน่ะเป็นพี่ชายที่หมอกรัก พี่กำลังจะมีครอบครัว มีความสุขทำไมหมอกจะไม่ดีใจด้วยละคะ"

ชายหนุ่มพยักหน้าในใจเกิดความผิดหวังเล็กน้อยที่เธอบอกว่ารักเขาแบบพี่ชาย ไม่ใช่มีใจให้แบบชู้สาวอย่างที่เขาเข้าใจ แต่ความผิดหวังนั้นมันก็มาพร้อมความโล่งใจ เพราะหากนลินดาไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษกับเขาเธอก็จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด ด้วยชินวุฒิรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยง

"อื้ม...ขอบใจนะที่ดีใจกับพี่"

ทั้งคู่คุยกันต่อสักพักชินวุฒิก็มีสายเข้าซึ่งเป็นงานด่วน และทันทีที่เขาเดินออกไปรอยยิ้มบนใบหน้าของนลินดาก็เลือนหาย น้ำตาเอ่อรื้นเต็มหน่วยตาเพราะความเจ็บปวด

เธออายุยี่สิบปีเต็มแต่ไม่เคยมีใจให้กับใคร ชินวุฒิเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอรู้สึกว่าตกหลุมรักเขา และอีกฝ่ายก็ทำดีกับเธอจนหัวใจเริ่มถลำลึก แต่ที่เธอพูดกับเขาไปอย่างนั้น เพราะรู้ดีว่า ถ้าเธอทำเป็นอาลัยอาวรณ์หรือบอกว่ารักเขาก็จะทำให้ชินวุฒิลำบากใจเสียเปล่า ดีไม่ดีอาจจะทำให้เขามีปัญหากับคุณชาคริตก็เป็นได้ เธอมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ทุกคนดูแลเธอเป็นอย่างดี มันคงจะเป็นการเนรคุณ หากเธอทำให้คนในบ้านต้องขัดแย้งกันเพราะเธอ

...

( 2 สัปดาห์ต่อมา )

หลังจากที่นรินดาพยายามทำใจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอก็สามารถพูดคุยกับชินวุฒิได้เหมือนปกติ เพียงแต่ระวังใจตัวเองมากขึ้นเท่านั้น พร้อมกับบอกตัวเองเสมอ ว่าเธอควรมีความสุขไปกับเขาด้วย

"วันนี้หมอกเรียนขนมไทยนะคะ ของหวานเลยเป็นมะยงชิดลอยแก้ว"

"ดีๆ ชื่นใจป้าชอบ"

"นี่ตั้งแต่หมอกหัดเรียนทำขนมน้ำหนักลุงขึ้นหลายกิโลเลยนะ และคาดว่าคงจะขึ้นต่อไปเรื่อยๆ"

คำพูดของคุณชาคริตเรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากทุกคนได้อย่างพร้อมเพรียง

"อารมณ์ดีกันเหลือเกินนะครับ!"

ชัชวินทร์ก้าวเข้ามาในห้องอาหารด้วยใบหน้าเอาเรื่อง น้ำเสียงที่เกล้ากระด้างบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

"เป็นอะไรน่ะชัช มานั่งกินข้าวด้วยกันก่อนสิลูก"

คุณวัลภาพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบแต่มันไม่เป็นผล เพราะใจของชัชวินทร์ตอนนี้ร้อนยิ่งกว่าไฟนรกเสียอีก

"ทำไมไม่มีใครบอกผม!"

"บอกอะไร แกจะมาโวยวายเรื่องอะไรก็ช่วยพูดให้มันชัดเจนหน่อย"

"เรื่องที่ชินจะแต่งงานกับเอม! เรื่องที่คุณพ่อจะสละเก้าอี้ประธาน!"

"มันเป็นแค่แพลนเอาไว้ยังไม่เป็นทางการพ่อกำลังจะบอกแกอยู่เหมือนกัน"

"ถึงจะยังไม่เป็นทางการพ่อก็ควรบอกผมก่อนไหม ทุกคนเห็นผมเป็นคนในครอบครัวอยู่หรือเปล่า ทำไมต้องให้ผมรู้เรื่องนี้จากคนอื่น!"

ถึงแม้จะพยายามซ่อนความอ่อนแอแต่ปลายเสียงของชัชวินทร์ก็ยังสั่นดวงตาแดงก่ำจนนลินดารู้สึกเห็นใจ

"แล้วแกจะโวยวายให้มันได้อะไรขึ้นมา น้อยใจเป็นเด็กๆไปได้"

"ผมควรชินใช่มั้ยที่ถูกกันให้เป็นคนอื่น!"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะชัช!"

"ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันอย่างไหนครับ พ่อจะยกทุกอย่างให้มัน ทั้ง CK ทั้งน้องเอม คุณพ่อลืมไปหรือเปล่า ว่าผมก็เป็นลูกคนนึงเหมือนกัน!"

"ถ้าแกอยากคุยและต้องการคำอธิบายเราจะไปที่ห้องทำงานกันตอนนี้เลย"

"ไม่ครับ! ผมจะคุยที่นี่ตอนนี้!"

"ไอ้ชัช..."

"มึงหุบปาก!"

ชัชวินทร์ตวาดพี่ชายที่พยายามจะปรามเขา

"ผมชอบน้องเอมคุณพ่อก็รู้! ไอ้ชัชก็รู้! ส่วน Ck ผมพยายามทุ่มเทแค่ไหนไม่มีใครเห็นเลยเหรอ!"

"เรื่องหนูเอมทางบ้านโน้นเขาก็ต้องการให้แต่งงานกับตาชิน พ่อทาบทามหนูเอมไว้ให้ชินไม่ใช่แกจะไปเปลี่ยนตัวคิดว่าเขาจะยอมเหรอ"

"ส่วน Ck ที่พ่อยกให้ชินก็เพราะมันเป็นลูกชายคนโต พ่อยังมีกิจการหลายอย่างที่จะยกให้แก พ่อจะยกให้แก มากกว่ามันด้วยซ้ำ แต่ขอ CK ให้ชินเถอะนะ"

คุณชาคริตพยายามบอกอย่างใจเย็น แต่ชัชรินทร์ที่กำลังโกรธและน้อยใจแบบสุดขีดไม่อาจเข้าใจได้ง่ายๆ

"พ่อไม่จำเป็นต้องยกเหตุผลอะไรมาอ้างให้มันดูดี! ที่ผมไม่ได้ทั้งเอมทั้ง Ck ก็เพราะผมมันเป็นแค่ลูกเมียน้อย! พ่อพูดมาชัดๆแบบนั้นยังเข้าใจง่ายกว่า!"

นลินดาค่อนข้างตกใจเมื่อรู้ว่าชัชรินทร์ไม่ใช่ลูกของคุณวัลภา เพราะไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับเธอมาก่อนแม้กระทั่งชินวุฒิก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ให้เธอฟัง

"ชัช! ไอ้ชัช!"

"ปล่อยน้องชิน ให้เขาอยู่คนเดียวสักพัก"

ชินวุฒิทำท่าจะลุกตามน้องชายที่เดินออกจากห้องอาหารไปแต่ก็ถูกบิดาเรียกเอาไว้เสียก่อน นลินดาได้แต่ คิดว่าสิ่งที่เธอเห็นมันไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว เพราะมันไม่ใช่แค่การที่พี่น้องไม่ถูกกัน แต่มันคือรอยร้าวและความบาดหมางที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก