ลงโทษสะใภ้

เสียงประตูยังถูกเคาะดังสนั่นลั่นบ้าน คมสันที่ทั้งโมโห ทั้งรู้สึกเสียหน้า ที่คิดว่าลูกสะใภ้จะยอมสยบแต่โดยดี เขาอุตส่าห์ไม่เอาแท่งเอ็นเสียบเข้าไปในรูสวาทของลูกสะใภ้ตามสัญญา

เพียงแค่ถูไถให้ได้อารมณ์ แต่ดูเหมือนแพรจะไม่ให้ความเคารพยำเกรงแก่ความเมตตาของเขาและปิดประตูลงกลอนอย่างไม่ใยดีในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่รู้เรื่องเขาก็คงต้องใช้ไม้แข็ง!

"แพรเปิดประตู เปิด!" เสียงเริ่มเข้มและดุดันขึ้น

แพรไม่เปิด! แล้วพ่อก็ห้ามเข้ามาในห้องของแพร พ่อกลับไปนอนเถอะค่ะ แพรจะนอนแล้ว แพรเหนื่อย!"

แพรตะโกนตอบกลับไป ทั้งกลัว ทั้งเกร็ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เหงื่อผุดเต็มใบหน้า เพราะกลัวว่าพ่อผัวจะเปิดลูกบิดเข้ามาจับ แพรลืมคิดไปว่าบ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวพ่อสามีและแปลว่าพ่อผัวมีกุญแจสำรองทุกห้อง!

"ดี! ถ้าไม่เปิด อย่าให้พ่อเข้าไปได้แล้วกันนะแพรครั้งนี้ไม่ว่าแพรจะร้องขออะไร มันจะไม่มีคำว่าเมตตาจากพ่ออีก" คมสันโมโหเดือด

คมสันหมดความอดทน เขาเขวี้ยงเทียนลงบนพื้นอย่างไม่ใยดีจนมันดับลง และเดินคลำทางกลับไปที่ห้องของเขา ซึ่งเขาไปหยิบกุญแจสำรองที่มีทุกดอกอยู่ในบ้าน เพื่อจะไขเข้าไปในห้องของแพรลูกสะใภ้

แพรที่เอาหูแนบประตู เธอหายใจจนโล่งอกคิดว่าพ่อผัวคงกลับไปนอนที่ห้องแล้ว เธอที่พยายามเดินเข้าไปในห้องน้ำ ล้างเนื้อล้างตัว

แม้ไฟจะยังไม่ติดหรือส่องสว่างแต่ก็ยังดีกว่าการที่มีพ่อผัวอยู่ใกล้ ๆ ถึงจะกลัวมาก ๆ เธอก็ต้องใจดีสู้เสือเพราะเธอโดนพ่อผัวรังแกอยู่นับชั่วโมง

แพรถอดเสื้อตัวเดียวออกทิ้งกองไว้ในห้องน้ำมันเปียกชื้น เธอจึงเลือกที่จะเก็บไว้ซัก ในตอนเช้าวันรุ่งขึ้น แพรถูสบู่อาบน้ำใช้เวลาเพียงชั่วครู่ แพรก็ควานหาผ้าขนหนู

ที่เตรียมมาซับเหงื่อ เช็ดเนื้อเช็ดตัวจนแห้ง เธอได้ลืมเรื่องก่อนหน้านี้ และเตรียมจะออกจากห้องน้ำพร้อมกับเข้านอน เพราะตอนนี้ก็ล่วงเลยมาตีสองกว่าแล้วเธอไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่นึงจับจ้องเสียงฝีเท้าของเธอในความมืด

คมสันที่แอบเปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบเขาควานหาแพร บนเตียงแต่ก็ไม่เจอและได้ยินเสียงการจ้วงอาบน้ำ ในห้องน้ำ มันทำให้เขาใจเย็นและนั่งรอแพรอาบน้ำจนเสร็จ

เมื่อเขาได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ ใจของเขามันก็เต้นไม่เป็นจังหวะเช่นกัน เพราะรอบนี้เขานั่งรอแพรด้วยสภาพที่เปลือยเปล่า ไม่สวมอะไรเลย

แพรเช็ดผมที่เปียกหมาด ๆ จนแห้งเกือบสนิทเนื้อตัวทาครีมแล้วเรียบร้อยจากในห้องน้ำ เธอก็เดินมาควานหา ที่ราวเสื้อผ้าเพื่อจะหาชุดนอนแล้วใส่กลับไปที่ที่นอน

แต่แพรก็ต้องตกใจเมื่อฟ้าแลบแปล๊บอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันทำให้เธอได้เห็นเงาสะท้อนของใครคนหนึ่ง ที่ผ่านจากสายฟ้าเมื่อสักครู่ เงาดำที่นั่งตระหนานอยู่บนเตียงแพร เธอรู้แล้วว่าใครกำลังมาถึงตัว

เธอที่นุ่งกระโจมอกเตรียมก้าวขาวิ่งไปที่ประตูแต่แล้วเธอก็ต้องร้องเสียงหลง เพราะร่างใหญ่นั้นกระโจนเข้ากอดเธอเอาไว้แน่นเร็วกว่าเธอหนึ่งก้าว

"ว๊าย! พ่อ ปล่อยนะ! ปล่อย! แพรบอกให้ปล่อย!"

แพรกรี๊ดลั้นห้อง พร้อมกับทุบตี เอานิ้วข่วนเธอใช้แรงกำลังทั้งหมด ทั้งข่วน ทั้งตี ทั้งทุบที่ร่างหนาของผู้เป็นพ่อสามีอย่างคมสัน

จนทั้งสองนอนคลุกอยู่ที่พื้นห้อง คมสันไม่สนใจแพรอีกต่อไป เขากระชากกระโจมอกของแพรออกแล้วโยนทิ้งไปจนพ้นทาง หลังจากนั้นเขาก้มลงไปขึ้นคร่อมแพจูบแพรอย่างดูดดื่ม เร่าร้อนกว่าเดิมลิ้นสากทำงาน

แพรที่ไม่ยอมจึงกัดลิ้นของคมสันไปหนึ่งครั้งแบบไม่เต็มแรง แต่ก็เลือดซิบ

อ๊าค....คคคค...!! แพร! คมสันร้องด้วยความเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่ดีที่เขาไม่เป็นอะไรมาก ถึงแม้จะเจ็บ แต่มันยิ่งกระตุ้นอารมณ์หื่นกามในตัวของคมสัน

"ดี.! ในเมื่อพ่อให้ความใจดีกับแพร แต่แพรกับทำกับพ่ออย่างนี้ งั้นก็เตรียมตัวให้ดีพ่อจะกระแทกร่องแพรให้แหกเลย.!" เสียงคมสันคำรามลั่น

"อย่านะพ่อ! แพรจะบอกพี่โอม ว่าพ่อทำอะไรกับแพร" แพรตะโกนทั้งสองที่สู้กันในความมืดต่างมองไม่ออกว่าใบหน้าของแต่ละคนเป็นอย่างไร

"บอกไปเลย พ่อจะได้ชวนไอ้โอมเอาแพรทีเดียว สองคน พอจะให้ไอ้โอมเอาแพทั้งข้างหลังข้างหน้าแล้วพ่อก็จะซ้ำ แพรว่าไอ้โอมมันดีมากพอที่จะปกป้องแพรได้หรอ!"

นั่นเป็นคำที่คมสันพูดออกมาจากปาก แพรถึงกับตัวชาราวกับโดนไฟช็อต เมื่อได้ยินคำพูดจากผู้เป็นพ่อของสามี เธอรู้ว่าคมสันเลี้ยงลูกมาย่อมรู้ดีกว่าเธอ

คมสันไม่สนใจ หลังจากเขาพูดกับแพรจบ เขาขึ้นคร่อมไปที่หน้าอกของแพร บังคับให้แพรอ้าปากออกแล้วพูดกับแพรว่า

"อมมันเข้าไปซะ แล้วถ้าเธอคิดจะกัดมันหรือทำให้มันเจ็บแม้แต่นิดเดียว พ่อสัญญาว่าพ่อจะเอาแพรยันเช้า แพรเลือกเอา!"

น้ำเสียงคมสันต์เย็นยะเยือกและเอาจริง ใจเขามืดในตัณหาราคะ บดบังความเป็นมนุษย์ไปจากใจของคมสันแล้ว ทั้งความโกรธที่โดนแพรกัดลิ้นจนแทบเลือด

แพรเธอถึงกับตกใจน้ำตาไหลแล้วก็ครางอู้อี้อยู่ในลำคอ คมสันกำลังพยายามดันแท่งเนื้อขนาดใหญ่กว่าข้อมือเธอเข้ามาในปากเล็ก ๆ ของเธอ

คมสันใช้มือทั้งสองข้าง จับมือของแพรเอาไว้แล้วบังคับให้แพรอ้าปาก เขาใช้แท่งเนื้อขนาดใหญ่ของตัวเอง ยัดเข้าไปในปากของลูกสะใภ้ราวกับคนโรคจิต

อุก! อุก! อุก! เสียงแท่งเอ็นเนื้อ กระแทกเข้าไปในปากเล็กของแพรจนสุดลำ แพรถึงกับน้ำตาไหลเพราะคมสันไม่เมตตาเธอแล้ว

อุก! อุก อุก แค่ก! ๆ อุว...แท่งเนื้อพระไม่หยุดตามอำเภอใจ

แล้วเขาก็เสพสมเอาความร่านราคะของแพรเขาครางกระหึ่ม อ้าห์ อาห์..! แพร แพรจ๋า เขาเสพสมจากปากเล็ก ๆ ของแพรอยู่ครู่นึ่ง จนเขารู้สึกว่าแพ้เริ่มสำลักหายใจไม่ออก

เขาจึงถอดแพ่งเนื้อออกจากปากเล็กๆ ของแพรเขาลุกขึ้นแล้วนั่งยอง ๆ อุ้มแพรขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้ววางแพร ลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังจะกลับมาทะนุถนอมแพรอีกครั้ง

"พ่อเป็นโรคจิตไปแล้วหรอทำไมทำกับแพรแบบนี้!" แพรเธอร้องไห้เสียงสะอึกสะอื้น แม้ว่าเธอจะไม่เคยเจออะไรแบบนี้จากโอม แต่เธอก็ไม่คิดว่าชาตินี้จะเจอจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อผัว

"พ่อขอโทษแพร ก็ใครใช้ให้แพรปิดประตูหนีพ่อล่ะ พ่อไม่ได้ตั้งใจ..แพรเจ็บหรือเปล่า" คมสันที่พูดน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น เมื่อเขาหายโกรธแพรแล้วแต่เจ้าแท่งเนื้อของเขายังอยากจะเอาลูกสะใภ้คนนี้อยู่

"แพรไม่ต้องการให้พ่อทำแบบนี้ พ่อปล่อยแพรเถอะนะจ๊ะ แพรขอร้อง"

แพรเธอที่นอนหงายอยู่บนเตียงโดยมีคมสันทับร่างอยู่ด้านบนทั้งสองขาของแพทุกอ้ากว้างตามขนาดลำตัวที่ใหญ่โตของคมสัน

"พ่อทำไม่ได้หรอกแพร ดูสิ เนินอวบอิ่มของแพรตอนนี้มันเปียกแฉะยันร่องมาอีกแล้ว พ่ออยากเติมเต็มให้แพรนะ"

คมสันก้มลงไปกระซิบข้างหูหน้าอกที่อวบอิ่มใหญ่โตของแพรบดเบียดเข้ากับอกแกร่งของคมสันทูไถไปมาส่วนแท่งเอ็นเนื้อสีน้ำตาลไหม้หัวบานเหมือนดอกเห็ดก็ถูไถไปมาอย่างจงใจให้แพรเสียวกระสัน..