บทที่ 2

วินาทีถัดมา ปลายนิ้วเขาก็เกี่ยวเข้ากับกางเกงชั้นในที่เปียกชุ่มของฉันแล้ว มันถูไถอย่างหยอกเย้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่นิ้วนั้นจะทะลวงเข้าไปในแดนต้องห้ามซึ่งถูกปกปิดไว้เป็นอย่างดี

ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป มือข้างหนึ่งเอื้อมไปด้านหลัง เพื่อจับมือเขาไว้ “ตรงนั้นไม่ได้...”

ความรู้สึกอับอายและเสียวซ่านถาโถมเข้าใส่ แม้เรี่ยวแรงแทบไม่มีเหลือ แต่ฉันก็ยังคงหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น

ฉันกลัวเหลือเกินว่าจะแสดงท่าทีน่าอับอายออกมาในตู้โดยสารที่มีผู้คนมากมาย ทว่าระหว่างที่กำลังสับสน มือของฉันก็สัมผัสเข้ากับเป้ากางเกงของเขาพอดี

“เป็นอะไรไป คนสวยทนไม่ไหวแล้วสินะ?”

ฉันรีบชักมือกลับทันที แต่สัมผัสเมื่อครู่ก็ทำให้ฉันตกใจไม่น้อย แม้จะทำงานด้านนี้มาหลายปี พบเห็นอาวุธคู่กายเพศชายมานับไม่ถ้วน แต่ฉันก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้อยู่ดี

ฉันเลิกขัดขืนโดยสิ้นเชิง เชิดหน้าขึ้น ปลดปล่อยเสียงร้องครางออกจากริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ยินยอมให้ชายผู้นั้นรังแกฉันได้ตามใจชอบ...

ทันใดนั้น รถไฟใต้ดินก็จอดเทียบชานชาลา การเคลื่อนไหวของผู้คนทำให้ภายในตู้โดยสารเริ่มชุลมุน ตอนที่ลงจากรถ ฉันอาศัยจังหวะที่ผู้คนกำลังเบียดเสียดกันหันกลับไปมอง และได้เห็นใบหน้าของชายที่อยู่ด้านหลัง แม้จะมีเสื้อผ้าบดบัง แต่มัดกล้ามทั่วร่างเขาก็ยังคงปรากฏชัดเจน

แต่สิ่งที่ดึงดูดฉันยิ่งกว่าก็คือ ส่วนนูนตรงหว่างขานั้น แม้เขาจะยืนกุมมือบังไว้ แต่รอยย่นบนกางเกงที่ถูกดันจนโป่งนูน ก็ช่างกระตุ้นจินตนาการได้ดีซะเหลือเกิน

หลังออกจากสถานีแล้ว ฉันก็เดินหนีบขาบิดไปบิดมาจนถึงห้องตรวจ ความเงียบสงบที่มาถึงในที่สุด ทำให้ทั้งร่างของฉันร้อนผ่าวราวกับจะลุกเป็นไฟ และในวินาทีนี้ ฉันก็ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาจนหมดสิ้น

หลังงับปิดประตูห้องตรวจอย่างไม่ใส่ใจ ในหัวฉันก็ฉายภาพที่แสนน่าอายจนสองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมานับไม่ถ้วน ราวกับมีบางสิ่งดลใจให้เดินไปยังห้องตรวจด้านใน ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดก่อนเอนกายนอนบนเตียง ปล่อยให้แรงปรารถนานำทาง ขาทั้งสองข้างหนีบมือที่กำลังสั่นระริกไว้แน่น...

ในสมองหวนนึกถึงเหตุการณ์บนรถไฟใต้ดิน ชายคนนั้นเหนือกว่าสามีของฉันไม่รู้กี่เท่า เพียงนึกถึงก็ทำให้ฉันเคลิบเคลิ้มจนสติเตลิด หากได้ลองสัมผัสด้วยตัวเองสักครั้งล่ะก็...

ฉันส่งนิ้วมือเข้าปาก เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากพลิกตัวไปมาบนเตียงสองสามครั้ง ฉันก็จัดร่างกายตัวเองเป็นท่าทางต่าง ๆ เพื่อสัมผัสกับประสบการณ์ที่ไม่เคยพานพบมาก่อน

ขณะที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความปรารถนานั้น ประตูห้องตรวจก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา

ในตอนนี้ ฉันกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง โก่งสะโพกขึ้นสูง นิ้วมือสอดผ่านใต้ลำตัว เกี่ยวรั้งความชื้นแฉะตรงหว่างขาทั้งสองข้าง

แต่ที่น่าอายยิ่งกว่าก็คือ สะโพกที่โก่งสูงของฉันหันตรงไปทางประตูห้องตรวจพอดี

และคนที่เปิดประตูเข้ามาก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้ชายคนที่ลวนลามฉันบนรถไฟใต้ดินเมื่อครู่นี้เอง!

ฉันตกตะลึงจนราวกลายเป็นคนโง่งม นิ่งค้างอยู่ในท่านั้นไม่ไหวติง

ราวกับเข็มนาฬิกาหยุดเดิน

ฉันมองลอดผ่านช่องว่างตรงหว่างขาทั้งสองข้าง สำรวจมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอยู่หลายรอบ

เขายังคงแต่งกายเหมือนเดิม แต่ที่ต่างออกไปก็คือ จุดดึงดูดสายตาบริเวณหว่างขานั้นไม่เด่นชัดเหมือนตอนก่อนแล้ว

เสียงกลืนน้ำลายเอื๊อกดังขึ้น พร้อมกับลูกกระเดือกของเขาที่ขยับขึ้นลง ทำให้บรรยากาศที่เกือบจะแข็งตัวนี้ถูกทำลายลงไปในที่สุด

“ขอโทษครับ ผมเข้ามาน่าจะเคาะประตูก่อน...”

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้สติ ชายคนนั้นก็รีบปิดประตูด้วยท่าทางลนลาน

แปลกจริง เมื่อครู่ตอนอยู่บนรถไฟ เขาไม่ได้มีท่าทีแบบนี้สักนิด

บอกตามตรง วินาทีที่เห็นเขา ฉันกลับรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง กระทั่งหวังว่าเขาจะพุ่งเข้ามาครอบครองฉันให้มันรู้แล้วรู้รอด

แต่เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอกเท่านั้น ประตูห้องตรวจก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ฉันรีบหันขวับกลับไปมอง และพบว่าคนที่เข้ามาคราวนี้คือสามีตัวเอง “เยว่เยว่ คุณทำอะไรน่ะ รีบใส่เสื้อผ้าเร็ว...”

ไฟราคะภายในตัวยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ร่างเปลือยเปล่าของฉันจึงเกาะเกี่ยวแขนสามี แต่ใช้เวลายั่วยวนอยู่ครู่หนึ่ง สามีกลับไม่มีปฏิริยาตอบสนองเลยสักนิด

“อย่ามัวแต่เล่นน่า เยว่เยว่ วันนี้ผมพารุ่นน้องคนสนิทมาหาหมอ รีบช่วยตรวจให้เขาหน่อยเถอะ...”