บทที่ 10

“ซวยจริง ๆ” เฉิงเฉิงแสดงความไม่พอใจเฉินเยวี่ยทันทีที่เห็นเธอ หันมาดึงฉันออกไปทันที “ลั่วลั่ว ที่นี่แมลงวันเยอะเกินไป เราไปร้านอื่นกันเถอะ”

ฉันมองเฉินเยวี่ยแวบหนึ่ง ด้วยความที่ฉันรู้จักเธอดี เธอต้องหาเรื่องอะไรแน่ ๆ

ส่วนฉันเองก็เฉย ๆ ไม่อยากเสียเวลาหรือแรงกายแรงใจไปกับพวกเธอ

ฉันพยักหน้าให้เฉิงเฉิง “ได้ ไปกันเถอะ”

ฉันกับเฉิงเฉิงเดินออกไป ลูกน้องของเฉินเยวี่ยมองเธอแวบหนึ่ง แล้วพูดจิกกัดขึ้นมา “เสแสร้งไปทำไมกัน ใคร ๆ ก็รู้ว่าใกล้จะล้มละลายแล้วยังทำท่าหยิ่งยโสอีก”

เฉินเยวี่ยแกล้งห้ามลูกน้อง “อย่าพูดเลย”

“เธอว่าใคร?” เฉิงเฉิงหันกลับอย่างรวดเร็ว เดินตรงไปยังลูกน้องคนนั้นด้วยท่าทีดุดัน เธอผลักเฉินเยวี่ยจนเซไปชนราวแขวนเสื้อ “โอ๊ย!” เฉินเยวี่ยกรีดร้องขึ้นมา

ลูกน้องอีกคนของเฉินเยวี่ยรีบเข้าไปประคองเธอ “เยวี่ยเยวี่ย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? เฉิงเฉิง ทำไมเธอถึงทำร้ายคนอื่นแบบนี้?”

“แล้วทำไมฉันจะทำร้ายพวกเธอไม่ได้? ปากดีนัก ระวังจะโดนฉันซ้อมจนหน้าบวมเหมือนหัวหมู!” เฉิงเฉิงเคลื่อนไหวเร็วมาก ฉันยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็พุ่งไปหาอีกฝ่ายแล้ว ยกมือขึ้นเตรียมจะตบ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจำนวนคน ฉันกับเฉิงเฉิงแค่สองคน ไม่มีทางสู้พวกนั้นสามคนได้อยู่แล้ว ปกติฉันกับเฉิงเฉิงก็เป็นคุณหนู ไม่เคยทำงานหนัก แม้แต่ถังน้ำเล็ก ๆ ยังยกไม่ไหว ถ้าลงไม้ลงมือกันจริง ๆ เราไม่มีทางชนะพวกเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น เรายังเป็นฝ่ายเริ่มก่อนด้วย

ก่อนวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันไม่อยากให้เฉิงเฉิงได้รับผลกระทบอะไรจากเรื่องของฉัน ฉันรีบเข้าไปคว้ามือเฉิงเฉิงที่กำลังจะตกลงมา แล้วส่ายหัวให้เธอ

แต่การกระทำของฉันกลับทำให้อีกฝ่ายคิดว่าฉันไม่กล้า

ลิ่วล้อพวกนั้นหัวเราะเยาะเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะยกนิ้วก้อยให้เฉิงเฉิง “ดูสิ แม้แต่เจ้านายของเธอยังรู้จักสถานการณ์ดีกว่าเธออีก เธอเห่าอะไรอยู่อีก?”

ในวินาทีต่อมา ฝ่ามือที่ดังสนั่นก็ฟาดเข้าที่หน้าลูกน้อง

เมื่อได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ฉันเข้าใจว่าไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับผู้คนตลอดเวลา และฉันก็เข้าใจว่าไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปกับคนที่ไม่สำคัญ

ดังนั้น ช่วงนี้ฉันเลยแกล้งทำเป็นไม่เห็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เฉินเยวี่ยทำทั้งหมด

แต่ดูเหมือนความอดทนของฉันจะทำให้พวกเธอคิดว่า ฉัน เฉียวซิงลั่ว เป็นคนอ่อนแอที่ใคร ๆ ก็สามารถรังแกได้ อ่อนแอจนกระทั่งเพื่อนที่อยู่กับฉันก็ต้องถูกรังแกและไม่ได้รับความเป็นธรรมไปด้วย

ฝ่ามือนี้ ฉันตบอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด เกือบจะในเวลาเดียวกับที่ฝ่ามือตกลงไป รอยฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลูกน้องคนนั้นทันที

ไม่มีใครคิดว่าฉันจะตบคน เฉินเยวี่ยป็นคนแรกที่รู้สึกตัว เธอปกป้องลูกน้องของเธอด้วยความไม่น่าเชื่อ “ซิงลั่ว ทำไมเธอถึงทำร้ายคนอื่นล่ะ?”

เฉิงเฉิงยืนอยู่ข้างหน้าฉันโดยไม่รู้ตัว “ใครเป็นคนก่อเรื่องก่อน ก็รู้ดีอยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ?”

ฉันไม่สนใจเฉินเยวี่ย ดึงเฉิงเฉิงไปอยู่ข้างหลังฉัน แล้วมองไปที่ลูกน้องคนนั้น “เธอชื่อหวังจิ้งใช่ไหม? ฉันจำได้ว่าหลังจากการสอบกลางภาคครั้งที่แล้ว เธอถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะไปมีเรื่องทะเลาะวิวาท พ่อแม่ของเธอไปคุกเข่าขอร้องผู้อำนวยการที่ห้องทำงาน ผู้อำนวยการถึงไม่ไล่เธอออกใช่รึเปล่า?”

โรงเรียนอวิ๋นเกา เป็นโรงเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุดในอวิ๋นเฉิง มีนักเรียนทุกชนชั้นเข้าเรียน ที่นี่มีทั้งพวกเราที่มีฐานะดีและจ่ายเงินเพื่อเข้าเรียน รวมถึงเฉินเยวี่ยและหวังจิ้งที่ฐานะปานกลางแต่เรียนเก่งจนสอบเข้ามาได้

ความแตกต่างระหว่างคนรวยและคนจน คงอยู่ที่เรามีทางเลือกมากกว่าพวกเขา และมีความมั่นใจมากกว่านิดหน่อย

เมื่อหวังจิ้งได้ยินที่ฉันพูด หน้าเธอก็ซีดลงทันที

ฉันมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “พรุ่งนี้ก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันแนะนำว่าเธออย่าสร้างปัญหาดีกว่า หรือไม่เราก็มาลองดูกันว่าจะรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองได้หรือเปล่า”

พูดจบ ฉันก็มองไปที่เฉินเยวี่ย และมองเธอด้วยสายตาเตือน

เฉินเยวี่ยถูกฉันมองจนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็รีบตอบกลับมาด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “เฉียวซิงลั่ว เธอขู่พวกเรางั้นเหรอ?”

“เฉินเยวี่ย” ไม่รู้ทำไม ฉันกลับหมดความอดทนในทันที แต่ก็ยังพยายามพูดอย่างใจเย็นว่า “จริง ๆ แล้วเธอไม่จำเป็นต้องเล่นลูกไม้พวกนี้กับฉันหรอกนะ”

“ฉันก็บอกไปหลายครั้งแล้วไงว่า ฉันไม่ได้ชอบกู้จือโม่แล้ว”

“เธอไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกับฉัน และไม่จำเป็นต้องคอยจับจ้องฉันตลอดเวลาด้วย”

“ถ้าเธอฉลาดพอ เธอก็ควรตั้งใจเรียน และพยายามพัฒนาตัวเองให้มากขึ้น”

“คุณปู่ของกู้จือโม่อาจจะชอบเธอโดยไม่สนใจเรื่องฐานะทางสังคม แต่แม่ของกู้จือโม่อาจจะไม่คิดแบบนั้นก็ได้”

ฉันพูดจบอย่างช้า ๆ ไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงเงียบกันหมด

ฉันรู้สึกแปลก ๆ เลยหันไปมองเฉิงเฉิงโดยไม่รู้ตัว

เฉิงเฉิงมองมาที่ฉันเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้พูด เพียงแต่กลืนน้ำลายลงคอไปหนหนึ่ง

นี่พวกเขาเห็น…

คำว่า “ผี” ยังไม่ทันผุดขึ้นมาในหัว ฉันก็ได้ยินเสียงเย็นชาของกู้จือโม่ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่แสบแก้วหู

“เฉียวซิงลั่ว เธอเก่งเรื่องทำนายอนาคตขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะทำนายได้ไหมว่าตัวเองจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้หรือเปล่า”

ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกว่าแผ่นหลังของฉันเย็นเฉียบไปหมด

ทำไมกู้จือโม่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

แล้วเขาได้ยินสิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้มากน้อยแค่ไหนกัน?

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ชอบกู้จือโม่แล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะพูดเรื่องส่วนตัวของคนอื่นได้ตามใจชอบ

ฉันรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ที่มากกว่านั้นคือความอับอายมากกว่า

“ทำไมไม่พูดต่อล่ะ? เฉียวซิงลั่ว เธอพูดเก่งไม่ใช่เหรอ?”

เสียงฝีเท้าของกู้จือโม่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา ทุกก้าวราวกับเหยียบลงบนเส้นประสาทของฉัน

ฉันกลืนน้ำลาย พยายามทำให้สีหน้าดูเป็นธรรมชาติ แล้วหันกลับไป “คุณชายกู้ยังอยากฟังอะไรอีก? ไม่สู้นายบอกฉันมา ฉันจะพูดตามที่นายต้องการ?”

ถึงแม้ว่าฉันจะรู้ว่าการพูดเรื่องของคนอื่นแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี และรู้สึกผิดที่ถูกเจ้าตัวได้ยิน แต่ถึงจะแพ้คน ฉันก็ไม่ยอมแพ้สถานการณ์ ถึงจะรู้ว่าฉันผิด แต่ตอนนี้ฉันก็ยอมรับไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ฉันพูดก็ถือว่าเป็นการคิดเผื่อเขาและเฉินเยวี่ยด้วย

“ปัง” กู้จือโม่เตะชั้นเสื้อผ้าข้าง ๆ จนมันล้มลงไปทั้งแถว

ทุกคนต่างตกใจกลัว แม้แต่พนักงานที่เห็นของในร้านตัวเองถูกทำลายก็ไม่กล้าส่งเสียง

เฉินเยวี่ยดูเหมือนจะไม่เคยเห็นกู้จือโม่อารมณ์เสียขนาดนี้มาก่อน พูดเสียงเบาพร้อมน้ำตาคลอเบ้าว่า “อาโม่…”

“ออกไป!”

“อาโม่…” เฉินเยวี่ยเอ่ยปากอีกครั้ง

กู้จือโม่ไม่มีความอดทนแม้แต่น้อย เตะเสื้อผ้าอีกแถวหนึ่งล้มคว่ำ พูดด้วยเสียงเย็นยะเยือก “ไสหัวออกไปให้หมด”

ในไม่ช้า เฉินเยวี่ยและลูกน้องของเธอก็จากไป กู้จือโม่โยนแบล็คการ์ดให้พนักงานที่เคาน์เตอร์ พนักงานคนอื่น ๆ ก็รู้ตัวและจากไปอย่างรวดเร็ว

ในที่สุด ร้านเสื้อผ้าทั้งร้านก็เหลือเพียงฉัน กู้จือโม่ และเฉิงเฉิง สามคนเท่านั้น

เฉิงเฉิงจับมือฉันแน่นราวกับกลัวว่าฉันจะถูกกู้จือโม่รังแก แต่จริง ๆ แล้วเธอเองก็ไม่กล้าไปแหย่กู้จือโม่ที่กำลังโกรธเช่นกัน

ฉันรู้ว่าความโกรธของกู้จือโม่ครั้งนี้พุ่งเป้ามาที่ฉัน ดังนั้นจึงพูดกับเฉิงเฉิงว่า “เธอออกไปรอฉันข้างนอกก่อน อีกเดี๋ยวฉันจะออกไป”

“ไม่ได้ ฉัน...”

ฉันมองกู้จือโม่แวบหนึ่ง ความอดทนของเขาถึงขีดสุดแล้ว

“ไม่เป็นไร” ฉันขัดจังหวะเฉิงเฉิง ยิ้มอย่างผ่อนคลายให้เธอ “ฉันจะไม่เป็นไร เธอไปรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันก็ออกไปแล้ว”

เฉิงเฉิงมองกู้จือโม่อย่างระมัดระวัง ก่อนจะพยักหน้า แล้วจากไปอย่างไม่สบายใจ