บทที่ 2

ปึ้ง!

ประกายไฟสีส้มวาบสว่างขึ้นที่แผงคัตเอาท์พร้อมกับเสียงตัดกระแสไฟฟ้าดังสนั่น ทั้งห้องดิ่งลงสู่ความมืดสนิททันที หน้าจอคอมพิวเตอร์และไฟสตรีมมิ่งดับวูบลงในพริบตา เสียงพัดลมระบายอากาศเงียบกริบ เหลือเพียงความมืดทึบเย็นเยียบและกลิ่นคาวสวาทฉุนกึกที่อบอวลคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

ร่างบางสะดุ้งเฮือกสุดตัว สะโพกที่กำลังร่อนเร่งค้างเติ่งอยู่กลางอากาศอย่างไร้การพยุง แรงสั่นสะเทือนจากดิลโด้ดับวูบลงกะทันหันอย่างไร้เยื่อใย ความเสียวซ่านที่กำลังพุ่งทะยานจวนเจียนจะถึงจุดไคลแม็กซ์ถูกตัดขาดสะบั้นลงกลางคันอย่างน่าหงุดหงิดที่สุด

แผ่นหลังแอ่นโค้งค้างด้วยความค้างคาที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนลมหายใจสะดุดกึก ร่องสวาทที่อ้าค้างและอัดแน่นไปด้วยซิลิโคนไร้การเคลื่อนไหวสร้างความทรมานจนแทบคลั่ง

อ่ะ… อื้อ…!

“ม่ายน๊าาาาาา!”

เชอเอมกำหมัดทุบลงบนเบาะเก้าอี้แล้วสบถออกมาเสียงดังด้วยความหัวเสียสุดขีดในความมืดมิด อารมณ์สวาทที่กำลังพลุ่งพล่านถึงขีดสุดถูกกระชากตกลงเหวลึกอย่างไม่ทันตั้งตัว

​เมื่อเงินก้อนโตและบทเซ็กส์เร้าใจที่กำลังทำเงินมหาศาลต้องมาสะดุดหยุดกริบเพราะไฟเจ้ากรรมดับลงต่อหน้าต่อตาอย่างอัปยศที่สุด

ติ๊ดๆๆ

​เสียงคีย์การ์ดปลดล็อกห้องข้าง ๆ ดังแว่วลอดผ่านผนังห้องพักสะท้อนเข้ามาในโสตประสาท ท่ามกลางความมืดทึบที่ไร้แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์

​ร่างบางของเชอเอมที่ยังคงนั่งค้างเติ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความหงุดหงิดสะดุ้งสุดตัว อารมณ์วาบหวามและหยาดเหงื่อที่ซกเต็มกายถูกความเร่าร้อนและอัดอั้นเข้าครอบงำจนแทบคลั่ง

​ผล่อกก!!

​“อูยยย บ้าชะมัด! หงุดหงิดโว้ย!”

​มือเรียวรีบกระชากดิลโด้ซิลิโคนลำโตที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำรักเหนียวหนืดออกจากร่องสวาทฉ่ำแฉะ เสียงดูดดึงและเสียงเฉอะแฉะดังน่าอาย หยาดน้ำกามใสแจ๋วไหลทะลักพราด ๆ หยดติ๋งลงสู่พื้นห้องเป็นวงกว้างจนส่งกลิ่นคาวสวาทฟุ้งตลบ

​ความรีบร้อนและความเสียวที่ยังตกค้างทำให้เชอเอมโยนอุปกรณ์ชิ้นโปรดทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานอย่างลวก ๆ โดยไม่ทันได้เช็ดทำความสะอาดคราบคาวสวาทที่เยิ้มเยื่อติดโคน

​เสื้อยืดตัวโคร่งถูกสวมทับลงบนท่อนบนอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นเนินอกกระเซิงกระหายลมหายใจและแผ่นหลังขาวเนียนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ ส่วนท่อนล่างยังคงเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด มีเพียงคราบน้ำรักเหนียวหนืดเปรอะเปื้อนเรียวขาขาว

​เชอเอมก้าวฉับ ๆ ด้วยฝีเท้าร้อนรน ตรงดิ่งไปกระชากบานประตูห้องเปิดผางออกไปทันทีด้วยอารมณ์สวาทค้างเติ่งที่ยังปะทุพล่านอยู่ในท้องน้อย

​ในจังหวะนั้นเอง สายตาร้อนผ่าวของสาวออฟฟิศตัวแม่ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางยั่วเยิ้ม เรือนร่างอรชรภายใต้เสื้อยืดตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจากกิจกรรมบนเก้าอี้เมื่อครู่ กวาดมองออกไปด้านนอกเพื่อหาเป้าหมายระบายความเสียวซ่าน และร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มแปลกหน้าในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงนอนย้วย ๆ ที่กำลังยืนงละงุมอยู่หน้าแผงควบคุมไฟฟ้าฝั่งตรงข้ามก็ปรากฏเข้าในระยะสายตาพอดี

​สมศักดิ์ เด็กเนิร์ดปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ เจ้าของห้องตรงข้ามที่เธอไม่เคยแม้แต่จะชายตามองหรือรู้จักชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน กำลังยืนหน้าซีดเผือดเหงื่อตกพลั่ก มือใหญ่เก้ๆ กังๆ ถือกำประแจค้างไว้ ท่าทางเงอะงะตื่นตระหนกราวกับเด็กหลงทางในดงเสือ

​ดวงตาของเชอเอมที่ยังคงฉ่ำเยิ้มแดงก่ำด้วยพิษสวาทจดจ้องมองเรือนร่างหนาแน่นภายใต้เสื้อผ้าตัวโคร่งของเด็กหนุ่มแปลกหน้าอย่างพราวระยับ ความคิดดิบเถื่อนแล่นริ้วขึ้นมาในหัวเมื่อสัญชาตญาณนักล่ากระซิบว่าเหยื่อหนุ่มฉกรรจ์คนนี้แหละที่จะมาดับความกระหายให้เธอได้

​"นี่... นาย..."

​เชอเอมส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระเง้ากระงอดเจือความกระหายรุนแรง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้าไปกระชากต้นแขนแกร่งของอีกฝ่ายไว้ทันทีอย่างถือวิสาสะจนสมศักดิ์เซถลาเข้ามาใกล้ด้วยความตกใจ

​สมศักดิ์สะดุ้งสุดตัวจนประแจในมือเกือบหลุดร่วง ตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันทีเมื่อผิวเนื้อเปล่าเปลือยท่อนล่างและไออุ่นกลิ่นกายสาวปะทะเข้ากับแขน แว่นตากรอบหนาเตอะไหลรูดลงมาคาอยู่เกือบถึงปลายจมูกเผยให้เห็นดวงตาเบิกกว้างด้วยความเลิกลั่ก

​"เอ่อ... ครับ?"

​“เข้ามานี่แป๊บซิ... ไฟที่ห้องมันดับ ขาดคนมาช่วยดูแผงไฟให้หน่อย!”

"ผม..เหรอ?"

"เออ สิตรงนี้มีหมาตัวไหนหรือไง ชิ้! บื้อจริง"

​“อะ... เอ่อ ครับ ได้ครับ”

สมศักดิ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำติดสั่นพร่าด้วยความเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบก้มหน้าหลบสายตาแล้วเตรียมจะหมุนตัวจัมโบ้หนีออกไปจากห้องมรณะนี้ให้ไวที่สุด

แต่ทว่าวงแขนเรียวเนียนกลับเคลื่อนตัวมาดักขวางกั้นวงเวียนชีวิตของเขาไว้ทุกด้านเสียแล้ว ล็อครอบลำตัวสอบของเด็กหนุ่มไว้แน่นหนาจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับเนินอกนุ่มนิ่มของเธอ

"ไหนๆ ก็เข้ามาแล้ว... ช่วยดูคอมให้พี่หน่อยสิคะ... ไฟมาแล้วแต่เครื่องมันยังรวนอยู่เลย"