รักลับๆ ของฉันกับพี่เขย My forbidden passionate love (NC)

            ฉันคือบัวบงกช บวรพัฒนรัตน์ อายุ 24 ปี ฉันเป็นน้องสาวของพรรณผกา บวรพัฒนรัตน์ ที่เพิ่งแต่งงานกับลูเซียน ลัคกร เฮเรส มาเฟียผู้กุมบังเหียนโลจิสติกส์รายใหญ่ การแต่งงานที่เกิดขึ้นเพราะการควบรวมกิจการการขนส่งทั้งทางเรือและทางบกไว้ด้วยกัน ทำไมฉันจะไม่รู้ งานแต่งงานที่ฉันไม่ได้มาร่วมเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการเรียนปริญญาโทด้านจิตวิทยาความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง ฉันเพิ่งอยู่ในช่วงซัมเมอร์จึงได้มีเวลามาปรากฏตัวหน้าคฤหาสน์หลังงามแห่งนี้

            ฉันอมยิ้มเมื่อคิดว่าเวลานี้พี่สาวที่แสนดีคงกำลังมีความสุข จุดเริ่มต้นของการแต่งงานอาจไม่ใช่ความรัก แต่เมื่อฉันได้เห็นภาพพี่เขยจากสื่อออนไลน์ต่างๆ ความคิดเดียวของฉันจึงมีแต่คำว่าความสุข ลูเซียน ลัคกร เฮเรส หรือลุค เขามีอิทธิพล ยิ่งใหญ่ ร่ำรวยล้นฟ้า ที่สำคัญเขาเป็นผู้ชายรูปงามชนิดเทพเจ้ากรีกก็ยังต้องหลบให้ แล้วพี่สาวของฉันจะไม่มีความสุขได้อย่างไร ทั้งคู่เหมาะสมกันราวกิ่งทองกับใบหยก

            ทันทีที่ฉันบอกบอดี้การ์ดซึ่งแต่งตัวด้วยสูทสีดำทมิฬว่าเป็นใคร ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้จักฉันและเปิดประตูให้ก้าวเข้าสู่อาณาจักรมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ มีการ์ดคนหนึ่งมารับกระเป๋าเดินทางของฉันไปถือไว้อย่างให้เกียรติ ฉันไม่ได้รู้สึกแปลกใจเพราะฉันเป็นน้องสาวนายหญิงของพวกเขา ฉันเดินตามคนรับใช้สาวที่ออกมาต้อนรับเข้าไปในคฤหาสน์หลังงาม

            ‘พระเจ้า!’ เมื่อได้เข้าไปเห็นการตกแต่งด้วยศิลปะชั้นเลิศ ฉันถึงกับอุทานอยู่ในใจ คฤหาสน์นี้ช่างสวยงามตระการตาเสียเหลือเกิน ลุคร่ำรวยขนาดนี้ไม่แปลกใจเลยที่คุณพ่อพยายามให้ตระกูลบวรพัฒนรัตน์ที่ใกล้จะล่มสลายได้เป็นหนึ่งเดียวกันกับตระกูลเฮเรส

            “เชิญนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนนะคะ เดี๋ยวนายท่านจะลงมาค่ะ” หญิงรับใช้บอกกับฉัน ฉันส่งยิ้มบางๆ และหย่อนสะโพกลงบนโซฟาหลุยส์สีอิฐราคาแพง

            “แล้วพี่พรรณล่ะ เธออยู่ไหน” ฉันถามถึงพี่สาวก่อนที่หญิงรับใช้จะจากไป

            “พรรณผกาไม่อยู่หรอก” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ฉันหันไปมองก็เห็นว่าลุคกำลังเดินใกล้เข้ามา

            ด้วยมารยาทที่ดีฉันจึงลุกขึ้นพนมมือไหว้พี่เขย ฉันเงยหน้าขึ้นก็พอดีกับที่เห็นเขากำลังกวาดตามองไปทั่วเรือนร่างของฉัน ดวงตาสีสนิมคู่นั้นไหวเล็กน้อย แต่นั่นก็มากพอจะทำให้ฉันเกิดความประหม่า

            ‘ตัวจริงของลุคหล่อกว่าที่เห็นผ่านโซเชียลมากนัก’ ฉันคิดในใจ และเหมือนเขาจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์เหลือร้าย หัวใจของฉันกระตุกวาบทันที

            “ยินดีที่ได้รู้จักและพบกันนะคะพี่เขย” ฉันเป็นฝ่ายทักทายเขาก่อน

            ร่างสูงตระหง่านนั่งลงบนโซฟาตัวตรงข้าม สายตาของเขาไม่ได้ละไปจากใบหน้าและเรือนร่างของฉัน เขากำลังมองฉันเหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังสนใจผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันรู้สึกแปลกใจกับสายตาของเขา การกวาดตามองเช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้น เพราะฉันเป็นน้องเมียของเขา

            ทว่า... เขากลับยังไม่คิดจะเบี่ยงเบนสายตาไปทางอื่น กระทั่งมันหยุดลงที่หัวเข่าของฉัน

            ฉันรู้สึกหายใจติดขัดและพยายามหนีบขาเข้าหากัน กดมือลงบนชายกระโปรงสั้นเพื่อป้องกันตัวเอง ฉันรู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังรายล้อมอยู่รอบๆ มือของฉันเริ่มเย็นจนต้องเกร็งข้อนิ้วเอาไว้

            “เธอโตขึ้นมากเลยนะบัวบงกช”

            ไม่จำเป็นต้องแนะนำตัว เขาก็รู้จักชื่อฉันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน คงเพราะพี่พรรณผกาต้องเล่าเรื่องของฉันให้ฟังแน่ๆ

            “คุณพูดเหมือนรู้จักบัวมานานแล้วเลยค่ะ”

            “รู้จักสิ ใครกันจะไม่รู้จักทายาทตระกูลบวรพัฒนรัตน์... ทั้งสองคน”

            “อ้อ...” ฉันพยักหน้าและเริ่มเรียนรู้ว่าคนอย่างเขาจะรู้จักใครก็ได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะคนที่ต้องเป็นดองกัน ฉันถอนหายใจด้วยความประหม่าและแก้อาการนั้นด้วยการเอียงคอมองพี่เขย “แล้วพี่พรรณไปไหนล่ะคะ”

            หญิงรับใช้มาเสิร์ฟไวน์ให้ลุค เขายังไม่ตอบแต่ตอนนี้เขาละสายตาจากฉันเพื่อมองน้ำสีเชอรี่ในแก้ว แล้วกระดกมันลงลำคอ ฉันเห็นลูกกระเดือกที่กลิ้งขึ้นลงจากการกลืนกินของเขาแล้วต้องหลุบเปลือกตาลงเพื่อบดบังสายตาตัวเอง

            ‘เขาช่างเซ็กซี่เหลือเกิน’ ในใจฉันมีแต่ความพึงพอใจ ซึ่งพอสบตาสีสนิมคู่นั้นอีกครั้ง ฉันก็ยิ้มบางๆ

            “พี่สาวเธอไม่ค่อยอยู่บ้านหรอกบัวบงกช”

            “พี่พรรณก็เป็นแบบนี้ คุณอย่าถือสาเธอเลยนะคะพี่เขย”

แม้ฉันจะเรียนอยู่ที่อเมริกา แต่ก็เคยได้ยินคุณแม่บ่นถึงพี่พรรณผกาให้ฟังบ่อยๆ คุณแม่บอกว่าพี่สาวของฉันชอบเที่ยว ไม่รู้จักทำงานทำการ มีแต่ผู้ชายรายล้อม

“ฉันไม่เคยถือสาพรรณผกาเลยสักนิด อะไรที่ทำแล้วสนุกหรือรู้สึกดีก็ปล่อยเธอทำไป แบบนี้ดีไหมบัวบงกช”

นั่นเป็นคำถามที่เขากำลังถามฉันอยู่ใช่ไหม?

“เอ่อ... ใช่ค่ะ บัวเห็นด้วย”

“แล้วเธอล่ะบัวบงกช ในระหว่างที่อยู่ที่นี่ เธออยากทำอะไร”

ฉันนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะสบนัยน์ตาสีสนิมคมกริบนั่นพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“บัวอยากไปเที่ยวค่ะ ไม่ได้กลับเมืองไทยนานรู้สึกคิดถึง และ...” มีบางอย่างที่ฉันพูดไม่ได้

“และอะไร?”

จะให้ฉันพูดได้อย่างไรเล่าว่าจะทำวิจัยเรื่องทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง และคนที่ฉันอยากใช้เป็นหนูทดลองก็คือเขา ถ้าบอกไปเขาจะคิดว่ายังไง ฉันพยายามหาคำตอบอื่น

“และจะกลับไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ด้วยค่ะ”

“หมายความว่าเธอจะอยู่กับเราไม่นาน?”

“ก็... จะอยู่จนกว่าจะถูกไล่ค่ะ”

ฉันเห็นเขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ และชะโงกตัวมาข้างหน้า ฉันรู้สึกร้อนวาบทั้งที่ในนี้เปิดแอร์เย็นเฉียบ เขาจ้องมองฉัน สบตาฉัน นัยน์ตาของเขาฉายแววอะไรบางอย่างที่ดูลึกลับและน่าค้นหา

“ฉันไม่คิดจะไล่เธอเลยบัวบงกช ขอให้เธอมีความสุขกับการได้อยู่ที่นี่”

“คะ... ค่ะ!” ฉันตอบเพียงสั้นๆ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

“ห้องพักของเธออยู่ชั้นสาม ไม่ต้องห่วงว่าจะเหนื่อยขึ้นบันได ที่นี่มีลิฟต์ให้บริการ”

ฉันเห็นพี่เขยลุกขึ้นยืนก็เลยลุกขึ้นตาม เขาสูงกว่าฉันมากจนต้องเงยหน้าสบตา เขาหรี่ตามองขาของฉัน ทำเอาฉันเกือบสะดุ้งเพราะคิดว่าเขาจะเดินจากไปเสียอีก

“เธอเป็นผู้หญิงขาสวยนะบัวบงกช” พูดจบก็กระตุกยิ้มแล้วเดินจากไป

ฉันถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนก้มลงมองขาตัวเอง อดไม่ได้ที่จะหันไปมองแผ่นหลังกว้างของพี่เขย ดูเหมือนว่าทฤษฎีของฉันจะเริ่มขึ้นเร็วกว่าที่คิด