บทที่4

“นี่ เจ้าระบบ”

“หืม? เรียกข้าเหรอ”

“เฮ้อ สงสัยตอนสร้างระบบขึ้นมาเจ้าคงเป็นตัวบัคสินะ” ฟ้านับพันพูดอย่างเข้าใจ ทว่าเทพเจ้าที่ถูกยัดเยียดว่าเป็น ‘ระบบ’ ถึงกับลอบถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้

ว่าแต่ ‘ตัวบัค’ มันคืออะไรกันล่ะ? ถ้าถามเจ้ามนุษย์หน้ามึนตรงหน้าเจ้าหล่อนจะตอบข้าไหม?

“ช่างเถอะๆ นายว่ามาเจ้าระบบ..นายจะให้ฉันทำอะไร”

จะให้เป็นให้ได้ใช่ไหมระบบเนี่ย!!

คิวปิคน้อยคิดอย่างเซ็งๆ ทว่าภารกิจที่รับมาก็สำคัญจำต้องพึ่งพิงนางมนุษย์ตรงหน้า

“ก็อย่างที่เจ้ารู้ ข้าเป็นเทพเจ้าแห่งความรัก”

“นายพูดผิด..นายต้องบอกว่าตัวเองเป็นระบบเพื่อดูแลเรื่องความรักต่างหาก” ฟ้านับพันรีบขัด เพราะถ้าหล่อนหลุดจากโลกนี้ไป แล้วเจ้างั่งไปเลือก ‘โฮสต์’ คนใหม่แล้วดันไปพูดมั่วๆ ภารกิจที่ได้รับไม่สำเร็จตัวระบบจะไม่พังเองเหรอ?

“เฮ้อ..ถ้าเจ้ายังขัดข้าอยู่ ข้าจะไม่พูดเรื่องนี้กับเจ้าแล้วนะ” คิวปิคน้อยพองแก้มด้วยท่าทางน่าเอ็นดู หญิงสาวจึงรีบโอ๋ มือเล็กเปลี่ยนมาเท้าคางเริ่มรับฟังอย่างตั้งใจ

“อ่ะๆ พี่สาวไม่ขัดก็ได้ แล้วระบบจะให้พี่สาวทำอะไรล่ะ”

“เจ้าต้องทำให้ญาดาได้ครองคู่กับคู่บุญของตน”

“ญาดา? นายหมายถึงนางเอกเรื่องนี้ใช่ไหม?” คำว่า ‘นางเอก’ พาให้เทพเจ้าแห่งความรักชะงักไปเล็กน้อย ได้แต่ตามน้ำไป

“ประมาณนั้น”

“คือนายจะให้ฉันเป็นแม่สื่อ? ก็ดูไม่ยากนะ” ฟ้านับพันพูดอย่างมั่นใจ ก่อนที่จะถามถึงข้อมูลสำคัญ

“ว่าแต่...ใครคือพระเอกของเรื่องนี้กันล่ะ?”

เจ้าก้อนแก้มที่เอาแต่บอกว่าตนเองคือเทพเจ้าแห่งความรักมองกลับมาด้วยสีหน้าว่างเปล่า พลางส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงว่าตนก็ไม่รู้เหมือนกัน

“อ้าว ไม่รู้แล้วฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จได้ยังไง!!” คนตัวเล็กชักไม่พอใจ

อย่างงี้ก็ได้เหรอ จะให้เป็น ‘แม่สื่อ’ แต่ไม่ยอมบอกว่าใครคู่ใคร

“ถ้าข้ารู้ว่าใครคือเนื้อคู่ของผู้หญิงคนนั้น ข้าคงไม่ต้องดึงเจ้ามาช่วยหรอก” คิวปิคน้อยทำได้เพียงบ่นเสียงงึมงำในคอ

แน่ล่ะ เพราะไปก่อกวนเจ้าซาตาน จนโดนหมอนั่นสาบให้ใช้พลังไม่ได้ชั่วคราว ซ้ำร้าย ‘หน้าที่’ ก็ยังต้องดำเนินต่อไป ถ้าไม่ทำมีหวังได้โดนเบื้องบนลงโทษ ร้อนถึงต้องให้มนุษย์ธรรมดามาช่วย

ฟ้านับพันเองก็ค่อนข้างร้อนใจ ภารกิจหล่อนไม่กลัวหรอกเพราะชีวิตคือการท้าทาย!!

ทว่าจะท้าทายโดยไม่มี ‘ข้อมูลสำคัญ’ ไม่ได้!!

“โอ๊ย เจ้าระบบงี่เง่าเอ๊ย คือนายจะบอก..บอกว่านายไม่รู้ว่าใครเป็นพระเอกเรื่องนี้ แต่นายจะให้ฉันเป็นแม่สื่อ”

“ใช่เลย เจ้าเข้าใจถูกแล้ว..ที่สำคัญภารกิจต้องสำเร็จภายในครึ่งปี มากกว่านี้ร่างกายเจ้ากับห้วงเวลาในอีกโลกเดิมจะมีปัญหา”

“บ้าไปแล้ว ครึ่งปี..นายจะให้ฉัน..เออ ทำให้คนรักกันในครึ่งปี แถมไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางเอกต้องคู่กับใคร แล้วถ้าฉันเป็นแม่สื่อให้ผิดคนล่ะ?”

สามารถจับคู่มั่วๆ ได้ใช่ไหม?

ฟ้านับพันภาวนาในใจ แต่คำตอบที่ได้รับกับทำให้ใบหน้าเล็กถึงกับสลด

“ไม่ได้ ถ้าเจ้าจับคู่ผิด..ภารกิจก็จะไม่สำเร็จ ตัวเจ้าอีกชาติภพหนึ่งก็จะจบสิ้นตามชะตากรรม ส่วนร่างที่เจ้าอยู่ตอนนี้ก็มีเหตุให้สูญสลาย”

“บ้าไปแล้ว แบบนี้ก็ได้เหรอ”

“แบบนี้ก็ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” เจ้าระบบบ้าตอบย้อนด้วยใบหน้าไร้เดียงสา นี่ติดว่าหน้าตาน่ารักนะ

ไม่งั้น ฮื้มมมม บ้านบึ้ม!!

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าไปก่อนนะ”

“เดี๋ยว! นายจะไปได้ยังไง แล้วตัวช่วยล่ะ?”

“ตัวช่วยอะไรเหรอ?” คำถามที่ย้อนมาช่างใสซื่อ จนคนหน้าหวานพูดแทบไม่ออก

“ก็..แบบ..เอิ่ม หน้าจอระบบไง”

“มันคืออะไรล่ะ?”

“โอ๊ย ไอ้ระบบบ้า ฟังพี่สาวนะ เวลานายส่งภารกิจมาให้ มันต้องมีหน้าจอเป็นแถบๆ ให้ฉันเห็น อย่างเช่น..อย่างเช่นอะไรดี” ฟ้านับพันเริ่มเลิ่กลั่ก ก่อนจะอธิบายอย่างใจเย็น เผื่อเจ้าระบบมือใหม่จะนึกออก

“คือเหมือนหน้าจอมือถืออ่ะ มีระดับคะแนนบอก ฉันจะได้รู้ไงว่านางเอกของเรื่องพึงพอใจผู้ชายคนไหน..แล้วก็..”

“อือ..ที่เจ้าพูดมาไม่มีหรอก” คิวปิคน้อยรีบปฏิเสธทันที

เจ้ามนุษย์นี่ก็แปลกพูดอะไรไม่เห็นเข้าใจเลย

หญิงสาวต่างภพผู้ติดซีรีส์หนักมาก แทบอยากจะร้องไห้เสียตรงนั้น

ซีรีส์แนวตั้งที่มีเรื่องระบบ กลับไม่มีระบบช่วยเหลือ..คืออะไร?

ไม่พอไอ้เจ้าก้อนแป้งซาลาเปายังหันมาถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“อ้อ..ข้าถามได้ไหมตัวบัคคืออะไร?”

ยังมีหน้ามาย้อนถามอีก!!

“นาย..นายมันเป็นระบบที่บัคชัดๆ”

คนถูกว่าบัคซ้ำๆ ซากๆ มองกลับมาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหายตัวไป ราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

ฟ้านับพันเรียกยังไงก็ไม่ยอมออกมา หล่อนทำได้แต่เพียงยืนหัวเสีย โดยมีแม่ของร่างเดิมทุบประตูดังปังๆ คิดไปเองว่าลูกกำลังไม่สบายอยู่

หล่อนจะบ้าแล้วนะ จะออกจากสถานการณ์ตอนนี้ยังไงดี

แต่ที่แน่ๆ หล่อนยังไม่อยากตาย!

คิดได้ดังนั้นจึงขยับตัวไปนั่งโต๊ะทำงานที่ดูจะเป็นเฟอร์นิเจอร์เพื่อประดับห้องมากกว่าที่จะได้ใช้งานจริง ดวงตากลมโตสอดส่องหาสมุดโน้ต ปากกาที่พอจะใช้ได้ แต่ไม่เจอสักชิ้น

เออ ให้มันได้แบบนี้สิ