บทที่9

ปาลินเองก็เริ่มหงุดหงิดด้วยก่อนหน้านี้พึ่งโดนอาจารย์ขัดความสำราญ ยังต้องมาทนเสียงลูกสมุนทะเลาะกันเป็นใครจะทนไหวล่ะ

“พวกแกหุบปากได้แล้ว! ฉันรำคาญ...กฤชคะ แก้มไม่อยากเรียนแล้วอ่ะ ช่วงบ่ายเราไปช็อปปิ้งกันดีไหม” ประโยคแรกหันไปดุเพื่อน ประโยคหลังหันไปหาออดอ้อนแฟนหนุ่ม

กฤชกลเพียงยักไหล่..ฟอร์มไม่พูดอะไรตามประสาคนคูล

ส่วนบรรดาเพื่อนแก๊งนางร้ายเมื่อหัวหน้าพูดอะไร ลูกน้องย่อมคล้อยตาม ก่อนจะเออๆ ออๆ นัดโดนเรียนช่วงบ่าย เว้นแต่ฟ้านับพันที่มีภารกิจ หล่อนจึงจำเป็นต้องหาทางตีสนิทกับนางเอกของเรื่องให้ได้ เจ้าหล่อนอ้างว่าโดนที่บ้านดุเรื่องคะแนนสอบจึงขอตัวไม่ไปเที่ยวด้วยท่ามกลางสีหน้าประหลาดใจของทุกคน

ยัยคนโดดเรียนคลาสเช้าแทบจะทุกครั้งนี่นะ ที่คิดจะเข้าเรียน?

จวบจนจบคลาสเรียนช่วงบ่าย นางเอกในซีรีส์คุณธรรมได้แต่ทำตัวเล็กตัวน้อยมุดตัวเดินตามเพื่อนนักศึกษาคนอื่นออกจากห้อง พอพ้นระยะจึงกวาดตามองหนึ่งในแก๊งตัวร้ายนมโตที่จับจ้องเธอตั้งแต่โรงอาหารจนถึงคาบเรียนตอนบ่าย เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาก็ถึงกับถอนหายใจโล่งอก โดยไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนไม่ได้หายไปไหน!

ฟ้านับพันโผล่หน้าออกจากหลังเสาด้วยรู้ว่าเวลานี้ญาดายังคงไม่วางใจในตัวเธอนัก ก่อนจะสะกดรอยตามโดยใช้ทักษะสมัยที่เรียนตำรวจ

แน่ละ แม้หล่อนจะทายเนื้อหาซีรีส์ได้คร่าวๆ ทว่ารายละเอียดประเภทบ้านของนางเอก หรือครอบครัวใหม่อาศัยอยู่ที่ไหน หล่อนย่อมไม่รู้ ครั้นจะจ้างนักสืบให้หาข้อมูลก็สู้ไปเห็นด้วยตาเนื้อไม่ได้

คนหลงภพติดตามญาดาไปจนถึงเขตชุมชนยากจนแห่งหนึ่ง ก่อนจะเห็นว่าหญิงสาวเดินเข้าไปยังบ้านสองชั้นที่ทำจากไม้หลังคาทำจากสังกะสี สภาพตัวบ้านทรุดโทรมจนหล่อนถึงกับถอนหายใจ 

ยิ่งได้ยินเสียงหวานๆ เรียกหายายจ๋า ยิ่งพาคนฟังใจเหลว..ความรู้สึกอยากปกป้องพลุกพล่าน

นางเอกต้องรันทด แสนดี โดนรังแกโดยคนที่มีอำนาจมากกว่า

น้ำเน่ามาก สมกับเป็นซีรีส์คุณธรรมที่แท้จริง!

หล่อนพยายามคิดถึงตัวอย่างที่ถูกตัดซีนออกมาเพื่อโฆษณา...จำได้ว่าตัวนางเอกในซีรีส์ถูกสลับตัวตั้งแต่เกิด แก๊งคนชั่วที่ลักขโมยไม่กล้าฆ่าเด็ก จึงโยนเด็กทิ้งไว้ในป่าช้า หรือว่าคนที่เก็บนางเอกไปเลี้ยงคือหญิงชราที่ถูกเรียกว่า 'ยาย' กันนะ

ถ้าหากหล่อนคอยช่วยเหลือคุณยายตั้งแต่ตอนนี้ หลังเนื้อหาหลักในซีรีส์จบลง หล่อนก็ไม่ต้องโดนนางเอกกับพระเอกแก้แค้นใช่ไหม? เพราะหล่อนเองก็ไม่รู้ว่าเนื้อหาในนิยาย กับการจับคู่ให้นางเอกของเรื่องอย่างไหนจะจบก่อนกัน แต่ไม่ว่าตอนจบจะเป็นยังไงหล่อนก็ต้องรอด!!

ฟ้านับพันคิดเองเออเอง ก่อนจะได้ข้อสรุปว่าลับหลังนางเอกจะคอยซัปพอร์ตคุณยายเต็มที่

 

ในตอนเช้าหญิงสาวต่างภพก็ยังเลือกไปทางอาหารเช้าที่โรงอาหารของคณะอยู่ เดิมญาดาเมื่อเห็นหนึ่งในแก๊งตัวร้ายกำลังยืนฉีกยิ้ม เธอก็ตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าฟ้านับพันจะมาซ้ำดังปากว่าจริงๆ

“เธอจะเอาอะไร?” คำถามด้วยน้ำเสียงสั่นที่กินนัยยะมากกว่าเลือกเมนูอะไร ทว่าเพื่อนสาวคนสวยคล้ายไม่เข้าใจ เจ้าหล่อนเฉไฉชี้ไปยังถาดเมนูเดิมราวกับย้ำว่าคือเมนูโปรดจริงๆ

“ผัดกะเพราหน่อไม้ กับไข่ดาวราดข้าว”

“…”

“ทำไมเหรอ?” หญิงสาวผู้ต้องทำภารกิจเงยหน้าถาม เมื่อเห็นแม่ค้ามองขมวดคิ้ว ยังคงยืนนิ่ง ญาดาจึงได้สติ ก่อนจะรีบตักอาหาร พลางรับบัตรมาชำระเงิน

“เธอคิดเงินรวมกับของเมื่อวานด้วยนะ” อ้อมแอ้มบอกคนตรงหน้า เพราะเมื่อวานไม่รู้ว่าอาหารใต้คณะต้องใช้บัตรในการชำระเงิน อีกทั้งยังโดนนางเอกของเรื่องไล่ทางอ้อม หล่อนจึงลืมเรื่องเงินไปซะสนิท

น่าอายชะมัด หล่อนเป็นถึงตำรวจสาวดาวรุ่งของหน่วยเลยนะ จะมากินแล้วหนีไม่ได้!!

และดีไม่ดีค่าอาหารเมื่อวานยัยนางเอกผู้มีฐานะยากจนคงเป็นคนออกให้ตามประสาคนดี

“มะ..ไม่เป็นไร” ญาดาปฏิเสธเสียงสั่น ภาวนาให้เจ้าหล่อนรีบๆ ไปสักที แต่คนหน้าหวานนมโตยังคงยืนกดดันไม่ยอมขยับ อีกทั้งยังย้ำคำสั่งเดิม

“คิดเงิน”

ญาดาลังเลเล็กน้อย ยอมนำบัตรมาสแกนจ่ายซ้ำ ก่อนมือเล็กจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงหวานใสของยัยตัวร้าย

“เป็นเพื่อนกันไม่ควรเอาเปรียบกันนะ”

“เอ่อ..เธอ..พูดอะไรนะ?” ญาดาถามเสียงแผ่ว แต่ไฮโซสาวเพียงส่งยิ้มตาหยี มือหนึ่งถือบัตรเติมเงินโบกให้ กิริยาทะมัดทะแมงพาให้นางเอกของเรื่องใจสั่น

เพื่อนเหรอ?

แค่เธอไม่โดนแกล้งก็บุญหัวแล้วไหม?

“อืม เราเพื่อนกันไง” เสียงใสยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทว่าคนที่โดนทำร้ายมาตลอดไม่กล้าที่จะขัด

เพื่อนแบบใดที่โดนทุบตีแทบทุกวัน ถ้าเป็นเพื่อนแบบนี้เธอไม่มีซะยังดีกว่า!!

“หรืออิ๋วไม่อยากเป็นเพื่อนกับเรา” ไอ้คนอยากเป็นมิตรกับนางเอกของเรื่องลอบกลืนน้ำลาย ทั้งยังถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

ในอดีตแม้ไม่ใช่หัวโจกแกล้งเพื่อน แต่ก็ไม่พ้นผู้สมรู้ร่วมคิด จะโดนเจ้าหล่อนเกลียดก็ไม่แปลกอะไร

ญาดาทำได้เพียงส่งยิ้มเหยๆ ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

ยายสอนว่าเกิดเป็นคนไม่ควรโกหก..

“ฟ้าขยับหน่อยได้ไหม ลูกค้ามารอคิวแล้ว..พี่รับอะไรดีคะ?” หันไปยิ้มหวานถามลูกค้าข้างหลัง 

ทั้งที่ภายในใจก็แอบกลัวว่าไฮโซสาวจะไม่พอใจ หญิงสาวต่างภพเพียงยักไหล่ก่อนจะขยับตัวจากไปอย่างว่าง่าย

ตื๊อเท่านั้นที่จะครองโลก

“อิ๋ว” คนต่างภพพูดพลางเอียงคอเรียก

“....”

“พรุ่งนี้เรามากินข้าวที่นี่อีกได้ไหม”

“อืม..แล้วแต่เธอสิ” นางเอกในซีรีส์ยังก้มหน้าตอบด้วยคำเดิม ทว่าในใจกำลังคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องเตรียมกะเพราหน่อไม้ของโปรดของเจ้าหล่อนไว้

ก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนด้วยหรอกนะ แค่ไม่อยากโดนแกล้งเฉยๆ

ญาดาคิดแก้ตัว โดยไม่รู้ว่ามุมปากยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว