คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้

เสียงปรบมือดังขึ้นภายในห้องประชุมหรูบนชั้นสามสิบสองของอาคารสำนักงานใหญ่บริษัทเหอซินกรุ๊ป หลังจากการเจรจาที่ยืดเยื้อมานานกว่าสี่ชั่วโมงสิ้นสุดลงด้วยการลงนามในสัญญาความร่วมมือทางธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้านหยวนซูเหอซิน หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีในชุดสูทสีขาวงาช้าง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทางสง่างาม เธอยื่นมือไปจับกับประธานบริษัทคู่ค้าซึ่งมีอายุมากกว่าเกือบสองเท่า รอยยิ้มบนใบหน้างดงามแสดงถึงความมั่นใจของผู้หญิงที่รู้จักคุณค่าของตัวเองเป็นอย่างดี“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ คุณซู ผมยอมรับว่าตอนแรกไม่คิดว่าคุณจะสามารถทำให้คณะกรรมการของเราเปลี่ยนใจได้” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม“ดิฉันไม่ได้ต้องการให้ทุกคนเปลี่ยนใจเพราะคำพูดของดิฉันค่ะ แต่ต้องการให้ทุกคนเห็นว่าข้อเสนอของเราสามารถสร้างผลกำไรได้จริง” เหอซินยิ้มเล็กน้อย“คุณเป็นนักธุรกิจที่น่ากลัวมาก”“หวังว่าจะเป็นคำชมนะคะ”เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม บรรยากาศตึงเครียดตลอดหลายชั่วโมงผ่อนคลายลงทันทีเหอซินก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเก็บเอกสารลงกระเป๋าหนังราคาแพงเธอเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทสิ่งทอที่เติบโตอย่างรวดเร็วภายในเวลาเพียงห้าปี จากกิจการเล็ก

หัวใจของเหอซินเต้นกระหน่ำ ภาพอุบัติเหตุรถชนย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ เสียงกระจกแตก แรงกระแทก เลือดที่ไหลลงมาตามขมับและความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่าง เธอจำได้ว่าตัวเองกำลังจะตาย หรือว่า…หญิงสาวค่อย ๆ ก้มมองเสื้อผ้าโบราณบนร่าง มองมือที่ไม่ใช่มือของตัวเองก่อนหันกลับไปมองใบหน้าแปลกหน้าในอ่างน้ำอีกครั้ง“นี่ฉัน…” ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เข้ามาอยู่ในร่างของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ”ลมเย็นพัดผ่านลานซักผ้า ผิวน้ำในอ่างสั่นไหวจนใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าบิดเบี้ยว ซูเหอซินนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน นักธุรกิจสาวผู้เคยเชื่อว่าทุกปัญหาสามารถแก้ไขได้ด้วยเหตุผลและการวางแผน กำลังเผชิญเหตุการณ์ที่ไม่อาจอธิบายด้วยความรู้ทั้งหมดที่มีเธอไม่รู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ไม่รู้ว่าจะกลับไปยังโลกเดิมได้อย่างไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของร่างนี้เป็นใครแต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในอ่างน้ำนั้น ไม่ใช่ใบหน้าของซูเหอซินอีกต่อไปซูเหอซินนั่งจ้องเงาสะท้อนของตัวเองในอ่างน้ำอยู่นานเกือบครึ่งชั่วยาม ใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าที่ปรากฏอยู่บนผิวน้ำทำให้เธอไม่อาจหลอกตัวเอง

หูหลิงหนาน บุตรสาวคนโตของพ่อค้าผู้มั่งคั่ง มารดาเสียชีวิต บิดาเสียชีวิตเมื่อสองปีก่อน แม่เลี้ยงยึดอำนาจ บุตรติดของแม่เลี้ยงกลายเป็นคุณหนูคุณชายที่ได้รับการปรนนิบัติอย่างดี ส่วนบุตรสาวแท้ ๆ ของเจ้าของจวนกลับถูกใช้งานเยี่ยงบ่าว เรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติอย่างชัดเจนเหอซินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามคำถามสำคัญ “เสี่ยวชิง ข้ามีเรื่องอยากรู้”“อะไรหรือเจ้าคะ”“ตอนบิดาข้าเสียชีวิต เขาทิ้งทรัพย์สินไว้ให้ใคร”เสี่ยวชิงชะงัก นางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังก่อนลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ “เรื่องนี้ข้าเคยได้ยินจากพ่อบ้านเก่าของนายท่านเจ้าค่ะ”“ว่าอย่างไร”“นายท่านทำพินัยกรรมไว้ก่อนเสียชีวิต”เหอซินเริ่มสนใจทันที“พินัยกรรม?”“เจ้าค่ะ”“แล้วในพินัยกรรมเขียนว่าอย่างไร”เสี่ยวชิงลังเลเล็กน้อย“ข้าไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง แต่พ่อบ้านเก่าบอกว่า นายท่านยกทรัพย์สินส่วนใหญ่ให้คุณหนู ทั้งจวน ร้านผ้าไหม โกดังสินค้า และที่ดินต่าง ๆ”เหอซินนิ่งค้าง“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”“ทรัพย์สินทั้งหมดนั้นควรเป็นของคุณหนูเจ้าค่ะ”“อ่าว รวมถึงจวนหลังนี้ด้วยหรือ”“ใช่เจ้าค่ะ”“นี้รวมกับร้านค้าด้วยหรือเปล่า?”“เจ้าค่ะ”“โกดังสินค้าล่ะ?”

“เสี่ยวชิง”“เจ้าคะ”“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าบิดาข้ามีร้านผ้าไหมกี่แห่ง”เด็กสาวคิดครู่หนึ่ง “ข้าจำได้ไม่หมดเจ้าค่ะ แต่เมื่อก่อนนายท่านมีร้านผ้าไหมในเมืองนี้สามแห่ง และยังมีโกดังสินค้าทางทิศใต้ด้วย”“แล้วตอนนี้ใครดูแล”“ฮูหยินเจินจี้ให้ญาติของนางเข้ามาดูแลเจ้าค่ะ”หลิงหนานพยักหน้า เป็นไปตามที่คิด คนที่ต้องการยึดกิจการมักเริ่มจากเปลี่ยนผู้ดูแลบัญชีและการเงิน“แล้วสมุดบัญชีของบิดาข้าอยู่ที่ไหน”“น่าจะอยู่ในห้องบัญชีของเรือนใหญ่เจ้าค่ะ”“ดี” หลิงหนานจดจำข้อมูลเอาไว้ เธอกำลังจะถามต่อ แต่เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกเสี่ยวชิงรีบหันไปมอง “คุณหนู…”ประตูเรือนถูกผลักเปิดอย่างแรง ป้าหวังเดินเข้ามาพร้อมบ่าวหญิงสองคน“หูหลิงหนาน! ฮูหยินเรียกเจ้าไปพบ!”หลิงหนานเงยหน้า “ฮูหยินต้องการพบข้าด้วยเรื่องอะไร”“เจ้าทำชุดของคุณหนูเหวยมี่เสียหาย ยั

“หูหลิงหนาน!” เสียงของนางดังขึ้นจนทุกคนสะดุ้ง “เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาสั่งสอนข้าอย่างนั้นหรือ!”หลิงหนานสบตานาง “ข้าไม่ได้สั่งสอนใครเจ้าค่ะ”“แล้วเจ้ากำลังทำอะไร!”“ข้ากำลังปกป้องตัวเอง”คำตอบนั้นทำให้เจินจี้นิ่งไปชั่วขณะหลิงหนานกล่าวต่อ “เมื่อก่อนข้าอาจยอมรับผิดทั้งที่ไม่ได้ทำ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ยอมอีกแล้ว”เหวยมี่หันไปจับแขนมารดา “ท่านแม่! ท่านดูนางสิ!”เจินจี้สะบัดแขนบุตรสาวออก นางจ้องหลิงหนานด้วยแววตาเย็นชา “เจ้าคงลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนเลี้ยงดูเจ้า!”หลิงหนานตอบทันที “ข้าไม่เคยลืมว่าบิดาข้าคือหูเต๋อเมิ่ง”ใบหน้าของเจินจี้แข็งค้าง“และข้าก็ไม่เคยลืมว่าจวนหลังนี้เป็นของตระกูลหู”เสียงกระซิบดังขึ้นจากกลุ่มบ่าวรับใช้ เจินจี้รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าต่อหน้าทุกคน หลิงหนานไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น“ข้าเป็นบุตรสาวคนโตของบิดา ไม่ใช่บ่าวรับใช้ของใคร หากฮูหยินต้องการให้ข้าช่วยงานในจวน ข้าสามารถช่วยได้ตามสมควร แต่จะให้ข้าถูกใช้งาน ถูกกล่าวหา และถูกลงโทษโดยไม่มีเหตุผลอีก ข้าไม่ยอม”เสี่ยวชิ