เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์

เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์

โดย:  สาวน้อยสุดจี๊ดจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9.3
70 การให้คะแนน. 70 ความคิดเห็น
1268บท
125.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

จากเหตุเครื่องบินตกทำให้เธอและเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาร่วมประสบชะตากำเดียวกัน ความโชคร้ายทั้งหมดของเขานั้นเป็นเพราะพ่อของเธอกระทำทั้งสิ้น ตอนที่เธออายุได้เพียงแปดขวบ และเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ผู้พาเธอไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ เธอคิดว่าท่าทางที่ดูใจและหวังดีของเขานั้นออกมาจากใจเขาจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่านี่มันเป็นการแก้แค้น ในระยะเวลาสิบปี เธอคิดมาตลอดว่าเขานั้นเกลียดเธอ เขาช่างอ่อนโยนและมีเมตตากับโลกใบนี้เหลือเกิน แต่ไม่เคยมีให้กับเธอเลย เขาไม่ให้เธอเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เธอจึงทำได้เพียงแค่เรียกชื่อของเขา-มาร์ค เทรมอนต์, มาร์ค เทรมอนต์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันฝังลึกลงไปยังก้นบึ้งในจิตใจของเธอ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 เมื่อเติบโตขึ้น

父の会社が罠に嵌められ、一夜にして倒産の危機に瀕した。

上場企業の社長である婚約者の葛城蓮(かつらぎ れん)は、必ずこの難局を救ってみせると、力強く約束してくれた。

私はその言葉に涙が出るほど感謝し、会社の最後の資産をすべて彼に預け、担保にしてもらった。

しかし、会社が差し押さえられる一時間前になって、彼とは突然連絡が取れなくなり、携帯電話も電源が切られてしまった。

私は必死で共通の友人たちに連絡を取ったが、申し合わせたように「知らない」と繰り返すばかりだった。

なす術もなく、自社の資産が凍結されていくのをただ呆然と見るしかなかった。

全てが終わった頃、彼からようやく電話がかかってきた。

その声は、ひどく不機嫌そうだった。

「今、地方に出張中なんだ。些細なことでいちいち電話してくるな」

会社が終わったことさえ伝える間もなく、私は彼のアシスタントのSNS更新を目にしてしまった。

写真の中の彼は、以前なら見向きもしなかった焼肉店で、煙にまみれながらせっせと肉を焼いていた。

コメント欄にはこうある。

【羨ましすぎる!優奈ちゃんが地元の焼肉が食べたいって言っただけで。

蓮さんたら数億円の商談を放り出して、何百キロも車を飛ばして来てくれるなんて。

最高ですよ!】

その時、父はショックのあまり脳卒中で倒れ、ICUに運び込まれていた。

頭の中が真っ白になり、耳鳴りがした。

彼にとっては、愛人と地元に行って焼き肉を食べることのほうが、私たちの会社の存亡よりも重要だったのか?

最後の備品が運び出されると、かつて活気に満ちていたオフィスは静寂に包まれた。

父が一代で築き上げた会社は、この瞬間、完全に終わりを迎えた。

淡々と清算作業を進め、撤収していく銀行員たちを見つめながら、私の思考は停止し、心臓の鼓動さえも止まったかのような錯覚に陥った。

隣で、父の秘書が重い口を開いた。

「お嬢様、万策尽きました。

もし当初の予定通り、葛城社長からの入金さえあれば……

会社にはまだ救いがあったかもしれません」

私は無意識にスマートフォンの画面をスワイプした。

発信履歴はすべて「葛城蓮」で埋め尽くされている。

彼が消えてからというもの、私は夜が明けて日が高く昇るまで、十分おきに電話をかけ続けた。

不在着信は三百件を超えている。

それなのに、彼は一度もつながることはなく、まるでこの世から消えてしまったかのようだった。

今にして思えば、彼は最初から周囲に口裏を合わせさせて私を騙し、アシスタントの森下優奈 (もりした ゆうな)と「完璧な彼氏」ごっこに興じていたのだろう。

負債額があまりに膨大だったため、破産手続きは瞬く間に進められた。

オフィスにあった私の私物さえも、差し押さえの対象として容赦なく運び出されていった。

数時間後、裁判所の執行官から手渡されたのは、すべての資産が差し押さえられたことを示す通知と、途方もない額の債務通知書だけだった。

それを手に、私は幽霊のようにふらふらと家へ戻った。

ドアを開けた瞬間、病院から電話がかかってきた。

「もしもし、篠原壮一郎(しのはら そういちろう)さんのご家族ですか?

篠原壮一郎さんが脳卒中で倒れ、現在処置室で手当てを受けています。

至急に、中央病院へお越しください」

その知らせを聞いた瞬間、数日間必死に保ってきた理性の糸が、ぷつりと音を立てて切れた。

私はなりふり構わず病院へ駆けつけ、ICUの前で膝から崩れ落ちると、声を上げて泣きじゃくった。

父は蓮を実の息子も同然に信頼していた。

蓮がまだビジネスの世界に足を踏み入れたばかりで、基盤さえ持たなかった頃。

父は自社の精鋭チームを彼に付け、一人前になるまで徹底的に支え続けたのだ。

それなのに、父の会社が倒産するというその時、彼は優奈と遊び呆けていたなんて。

息が詰まるほど泣きじゃくっていた時、電話の着信音が鳴った

私は無理やり涙を拭い、震える声を必死に押し殺して電話に出た。

「篠原麗華(しのはら れいか)、空港に着いたぞ。

今すぐ車で迎えに来い。お前のところの融資案を検討してやる」

蓮の声は平然としていて、謝罪の欠片もなかった。

私は唇を噛みしめ、感情を抑えようとしたが、涙はどうしても止まらなかった。

「もう手遅れよ。会社は倒産したわ。

父さんもICUで生死の境をさまよってる……これで満足?」

電話の向こうで一瞬沈黙が流れた後、すぐに苛立ちを露わにした声が響いた。

「なんだその態度は!出張中だと言ったはずだ。

会社が倒産したなんて嘘までついて、俺の気を引こうとするのはやめろ!

事情を知らない奴が聞いたら、俺が会社を潰したみたいに誤解されるぞ!

くだらない言いがかりはやめろ、さっさと迎えに来い!」

反論する隙も与えず、蓮は一方的に通話を切った。

通話を切ろうとしたその瞬間、追い打ちをかけるように優奈のSNS更新通知が画面に表示された。

【やっぱり世界一の彼氏を持つと違うな。

生理痛でお腹が痛いって言っただけで。

市内の名医を全員呼び集めて診察させてくれたの】

添付された写真には、優奈のお腹を優しくさする蓮が写っていた。

甘やかで、溺愛に満ちた表情を浮かべている。

この数日間、私が不眠不休で走り回り、身も心もボロボロになりながら耐えていた間、蓮は優奈のご機嫌を取るのに夢中だったのだ。

婚約して三年の間、彼が私にこれほど優しくしてくれたことなど一度もなかった。

生理中にうっかり彼の車の助手席を汚してしまった時など、彼は激昂し、私を高速道路に置き去りにしたことさえある。

このあまりにも残酷な格差に、私はもう一秒たりとも耐えることができない。

【婚約は破棄よ、これからは赤の他人。二度とその顔を見せないで】

メッセージを送ると、私はスマホに残っていた彼との写真をすべて削除した。

銀行カードを握りしめ、治療費を払うために窓口へと急いだ。

「申し訳ございません、残高不足で決済ができませんでした。

残高が何十円しか残っていないようなのですが……」

「そんなはずはありません!」

私は耳を疑った。

「母が残してくれた結婚資金の五千万円がまだ入っていたはず。

どうして急に無くなった?」

慌てて銀行へ問い合わせに行くと、血液が凍りつくような答えが返ってきた。

「現在の残高は確かに七十六円です。

一時間ほど前に、大きな引き落としがございました。

マンションの決済として、ちょうど五千万円が引き落とされております」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

รีวิวหนังสือ

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
90%(63)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
4%(3)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
3%(2)
1
3%(2)
9.3 / 10.0
70 การให้คะแนน · 70 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

nongmeaw naja
nongmeaw naja
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วสนุก น่าติดตาม มีเรื่องราวให้ลุ้นตามอยู่เรื่อยๆ เสียดายที่นิยายแปลไม่จบ คนอ่านก็โดนเทซะแล้ว บทที่ 1270 เป็นบทสุดท้าย นึกว่าจะมีต่อมากกว่านี้ แต่สุดท้ายก็ผิดหวัง
2024-09-13 08:14:54
0
0
Pia Preeyaphorn
Pia Preeyaphorn
รีบมาต่อเร็วๆหน่อยค่ะรอนานแล้ว
2023-07-10 20:21:30
2
0
Pia Preeyaphorn
Pia Preeyaphorn
เนื้อหาสนุกมากค่ะ
2023-06-25 12:53:24
3
0
Amornchai Sujaritpong
Amornchai Sujaritpong
จะริอ่านต่อมาเร็วๆๆนะ
2023-01-26 18:03:55
3
0
Khampha Pha
Khampha Pha
หนังสือดีมากอ่านสนุก
2022-02-11 08:12:57
3
0
1268
บทที่ 1 เมื่อเติบโตขึ้น
”ว้าว, เขากลับมาแล้ว และเขาก็บริจาคเงินจำนวนมากให้กับโรงเรียนศิลปะที่มีชื่อเสียงทันที การเป็นคนรวยเนี่ย มันดีจริงๆเลยนะ ว่าไหม!”“ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นศิษย์เก่าของพวกเราและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเซาธ์ไลน์ พอจะเข้าใจแล้วสินะว่าทำไมเขาถึงบริจาคเงินมากมายขนาดนี้ และเขาก็ยังเป็นผู้ชายที่รวยที่สุดในเมืองอีกด้วย ที่สำคัญไปกว่านั้น เขามีเสน่ห์สุดๆไปเลยแหละ… ผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงทั่วประเทศ หล่อ รวย แถมยังติดดินอีก บนโลกใบนี้ไม่มีใครที่เหมือนเขาอีกแล้วแหละ!” สถาบันศิลปะมหาวิทยาลัยเซาธ์ไลน์ เต็มไปด้วยข่าวเกี่ยวกับการกลับมาของ มาร์ค เทรมอนต์ ยกเว้น แอเรียน วินน์(แอริ) คนที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดินที่นั่งตรงทางเดินบันได เธอกำลังเคี้ยวขนมปังเก่าๆที่ดูเหมือนจะหมดอายุและมันก็ไม่มีความอุ่นใดๆหลงเหลืออยู่ การกล้ำกลืนสิ่งที่ยากที่จะกลืนลงไป จำต้องกลืนด้วยน้ำเปล่าธรรมดาแต่เย็นราวกับความเย็นในฤดูหนาว มาร์ค เทรมอนต์. เขากลับมาอีกครั้งหลังจาก 3 ปี“แอริ กินขนมปังอีกแล้วเหรอ? มากับฉันสิ ฉันจะพาเธอไปกินของอร่อยๆดีๆเองนะ!”ทิฟฟานี่ เลน ค่อยๆโน้มย่อตัวลงข้างๆแอเรียนอย่างนุ่มนวลอาริก็ส่ายหัว ก่อนท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ฝังลึกลงไป
แอเรียนกลัวมากเกินกว่าจะต่อต้าน เรื่องแบบนี้มันเคยเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าในอดีต “ท่านครับ ได้เวลาสำหรับมื้ออาหารเเล้วครับ”เสียงของพ่อบ้านเฮนรี่ดังขึ้นจากด้านนอกของห้อง ฟังดูเหมือนเสียงของผู้กอบกู้ที่เพิ่งจุติลงมาจากสวรรค์เพื่อช่วยเหลือแอเรียนผู้น่าสงสารอย่างนั้นเลยพ่อบ้านเฮนรี่รับใช้ตระกูลเทีมอนต์มานานหลายสิบปี และเฝ้าดู มาร์ค เทรมอนนต์ เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเหตุนี้พ่อบ้านเฮนรี่ จึงกุมสิ่งสำคัญบางอย่างเอาไว้จนถึงตอนนี้“เข้าใจแล้ว” มาร์ค เทรมอนต์ ตอบอย่างลวกๆ แอเรียน วินน์ เปิดประตูทันทีและวิ่งหนีออกไปเพื่อราวกับผู้รอดชีวิต เสียงและคำพูดของมาร์คยังคงกึกก้องอยู่ในหัวของเธอ“เธอกำลังจะอายุครบ 18 ปี ในอีกไม่กี่วันใช่ไหม?”คำถามของเขาละลานความสงบในใจของเธอ และเธอรู้ดีว่าอายุ 18 ปีนั้นหมายถึงอะไรหลังจากที่มาร์ค เทรมอนต์ ทานอาหารเสร็จเขาก็ออกไปจากบ้าน ทำให้แอเรียนรู้สึกโล่งใจในขณะที่เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงเล็กๆในห้องเก็บของ เธออาศัยอยู่ที่นี้ในห้องเก็บของนี้มานานเป็นเวลาสิบปีแล้ว ในความรู้สึกของเธอแล้ว คฤหาสน์เทรมอนต์นั้นเหมือนกับ”บ้าน”หลังที่สองของเธอเลยก็ว่าได้ ยามนิทราของ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 นั่นใคร?
สองนาทีต่อมา มาร์ค รถของเทรมอนต์ถูกขับรถออกไป แอเรียนถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอสติหลุดในตอนนั้น และก็สงสัยว่าเขากำลังทำอะไรในตอนที่รถจอดอยู่“ท่านครับ...หิมะกำลังตกนะครับ ท่านจะปล่อยให้เธอไปแบบนั้นเหรอครับ? เราควรรออีกหน่อยไหมครับหรือว่าจะให้เรียกเธอไหมครับ?” คนขับรถ ไบรอัน เพียซ กล่าวพร้อมกับท่าทางที่ดูค่อนข้างกังวน “อย่ายุ่งน่า...” มาร์ค เทรมอนต์ มองภาพเธอผ่านกระจกมองหลังอย่างรำคาญใจ และเขาก็ให้โอกาสเธอ 2 นาที เมื่อแอเรียนมาถึงโรงเรียน ทิฟฟานี่ เลน ถึงกับอึ้งกับสภาพที่เปียกปอนของเธอ “เธอคิดว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ? เธอปั่นจักรยานมาท่ามกลางหิมะแบบนี้เนี่ยนะ? เธอบ้าไปแล้วหรือไง? มานี่มา อาหารเช้ายังอุ่นอยู่เลย รีบกินเข้าสิ” แอเรียนรับนมและขนมปังที่ทิฟฟานี่ เลน ส่งให้เธอด้วยรอยยิ้ม รอยแดงแห้งแตกเกิดขึ้นบนริมฝีปากที่บางของเธอทิฟฟานี่สูดหายใจเข้าไปอย่างลึกแล้วถามว่า “พ่อแม่ของเธอไม่สนใจเธอเหรอ? พวกเขาไม่ใส่ใจเรื่องอาหาร เสื้อผ้าของเธอบ้างเลยเหรอ? ไม่กังวลบ้างหรอว่าเธอจะมาโรงเรียนศิลปะยังไง ? พวกเขารับเธอมาเลี้ยงจากข้างถนนหรือยังไง?” “ตอนที่ฉันเด็กๆ แม่ของฉันแต่งงานใหม่ พ่อของฉันก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 คืนนี้มาที่ห้องฉัน
คณบดีที่อยู่ข้างๆเขายิ้ม “คุณเทรมอนต์ คุณหมายถึง… วิล ซีวาน? คุณคงเคยได้ยินเรื่องของเขามาบ้างแล้ว หนึ่งในสามนายน้อยแห่งตระกูลซีวาน เขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 และพวกเขาทั้งสามคนก็ชอบอยู่ด้วยกันเสมอๆ”“ครั้งหน้า ผมไม่ต้องการที่จะเห็นหน้าเขาอีกในมหาวิทยาลัยเซาธ์ไลน์แห่งนี้ ไม่สิ ในแถบทั่วเมืองหลวงนี่ต่างหาก” มาร์ค เทรมอนต์ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับเดินกลับออกไปหลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็ชะงัก “ฉันจะสนับสนุนและซัพพอร์ตแอเรียน วินน์ อย่างเต็มที่ แต่ไม่ต้องเปิดเผยตัวตน”คณบดีโค้งตัวและก้มหัวอย่างรวดเร็ว “แน่นอนครับ แน่นอนครับ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะครับ”…หลังเลิกเรียน แอเรียน วิน ลากร่างที่ดูเหมือนไร้วิญญาณของตัวเองและเข็นจักรยานไปที่ประตูของมหาวิทยาลัย และยืนรอ วิล ซีวาน เพื่อที่จะคืนผ้าพันคอให้กับเขา“แอริ เธอกำลังรอวิลอยู่หรอ? เขากลับบ้านไปตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว เขาบอกว่ามีเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวนิดหน่อย”ทิฟฟานี่ เลน เดินเข้าไปหาแอริและหยิบถุงเล็กๆออกมาจากกระเป๋าของเธอ “รับนี่ไปสิ ยาแก้หวัด เขาบอกให้ฉันมอบสิ่งนี้ให้กับเธอ ยาสำหรับเป็นไข้ก็อยู่ในนี้ด้วย อย่าลืมทานล่ะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 รอ
แขนทั้งสองข้างโอบเอวและดึงตัวเธอแนบเข้ามาที่ตัวเขาอย่างรุนแรง แอเรียนสัมผัสได้ถึงร่างที่เปียกปอนเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆและกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำจากตัวของเขามือของเธอประคองเข้าที่อกของเขา พวกเขาใจเต้นรัวอย่างไม่รู้ตัว เขารีบปล่อยแขนที่โอบเอวเธออยู่อย่างปุบปับ“ออกไปซะ”ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย แอเรียนไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าเธอทำให้เขาไม่พอใจอีกแล้วหรือเปล่า เธอจึงเดินออกไปอย่างลนลานแบบนั้นเธอเดินกลับมาที่ห้องเก็บของพร้อมกับความรู้สึกเสียใจแล้วเธอก็ลืมถามเขาเรื่องวิล ซีวานไปซะสนิทเลย เมื่อเธอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้แล้วเธอก็ไม่มีความกล้าที่จะไปเจอเขาอีก เข้าวันต่อมา แมรี่เข้ามาหาเธอที่ห้องเก็บของพร้อมกับน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง“แอริ นี่ยาแก้หวัดนะจ้ะ”แอเรียน วินน์ ถึงกับงง แมรี่รู้ได้อย่างไรว่าเธอเป็นหวัดอยู่ แล้วที่สำคัญแมรี่นำยาแก้หวัดมาให้เธอได้อย่างไรทั้งๆแมรี่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากมาร์ค เทรมอนต์แมรี่นั่งลงบนขอบเตียงพร้อมด้วยรอยยิ้ม และจะคลายข้อสงสัยให้กับแอเรียน “ท่านไปทำธุระเรื่องธุรกิจน่ะ คงจะกลับมาในอีกประมาณหนึ่งเดือน และนี่ค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 จับมือไว้แล้วไปด้วยกัน
มันเป็นช่วงเวลานึงที่แอเรียนเห็นเงาของวิลจากด้านหลังของทิฟฟานี่ ทั้งสามคนรู้กันกันเป็นอย่างดี ทิฟฟานี่ เลน จึงทำเสียงเหมือนเขาได้อย่างน่าประทับใจและไร้ที่ติใจของแอเรียนเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว เธออ้าปากค้างและไม่รู้จะตอบอย่างไรทิฟฟานี่โบกมือพร้อมกับยิ้ม“เอาล่ะ ภารกิจของฉันเสร็จสิ้นแล้ว ไม่ว่าเธอจะตอบยังไง เธอควรบอกวิลด้วยตัวเอง กลับบ้านดีๆล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน!”หลังจากนั้นทิฟฟานี่ก็เข้าไปในรถของเธอ แล้วทิ้งให้แอเรียนตกตะลึงกับคำพูดของทิฟฟานี่ซึ่งเธอได้ยินมันซ้ำไปซ้ำมาวนอยู่ในหัวของเธออยู่ชั่วขณะ เมื่อแอเรียนกลับถึงคฤหาสน์เทรมอนต์ ซึ่งมันก็ล่วงเลยเวลา 2 ทุ่มมาแล้ว เธอเปิดกล่องของขวัญอย่างระมัดระวัง ทิฟฟานี่ซื้อสร้อยคอให้กับเธอและวิลซื้อสร้อยข้อมือไม่กับเธอ ในกล่องของขวัญของวิลยังมีโน้ตซึ่งเขียนว่า ‘จับมือแล้วก้าวไปด้วยกันนะ’แอเรียนหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศ เธอเก็บของขวัญไว้ในกล่องกระดาษแข็งแล้วซ่อนมันเอาไว้ใต้เตียงของเธอ มาร์ค เทรมอนต์ ไม่เคยยินดีกับสิ่งต่างๆที่เธอได้รับ เธอจึงไม่กล้าที่จะใส่มันให้ใครเห็นทันใดนั้นเสียงขอแมรี่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“แอริ กลับมาแล้วหรอ? ให้ฉันทำอาหาร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ส่งมือมาให้ฉัน
ดวงตาของแอเรียนเบิกกว้างด้วยความประหม่า ถ้าหากเธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะมาล่ะก็ เขาดื่มเหล้าไปพอสมควร แค่จิบเล็กๆ ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่สามารถรับรู้ได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยมาจากร่างกายเขาจูบของมาร์ค เทรมอนต์ ควบคุมเเละกลืนกินลมหายใจของแอเรียนทีละนิดๆดุจดั่งนักล่า ในขณะที่เธอดิ้นรนขัดขืนเพื่อที่จะรับอากาศหายใจ เขาก็ผลักร่างเล็กของเธออกไป“อาหารเย็นหมดแล้วค่ะ” แอเรียนพูดทั้งร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกมาร์ค เทรมอนต์ ไม่เหมือนคนเดิมอีกต่อไป เมื่อเปรียบเทียบกับตอนที่เขาเมากับตอนที่เขาสุขุม เมื่อเขาดื่มเขาค่อยๆปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมา ในตอนที่เขาสุขุมเขาก็ดูเหมือนสุภาพบุรุษทั่วๆไปหลายๆคนแอเรียนหวาดกลัวจนตัวสั่นและเธอก็ตระหนักถึงเรื่องนี้เป็นอย่างดี ในขณะที่ข้อความของ ซีวาน ฝากให้แก่ทิฟฟานี่ เลน วนลูปอยู่ในหัวของเธอหลายครั้ง ‘ผมชอบคุณ รอผมกลับมานะ คุณต้องรอผมนะ’มาร์ค เทรมอนต์ ผลักเธอลงบนเตียงอันนุ่มฟูที่อยู่ด้านหลังของเธอ“อีกแค่สองชั่วโมง จะเสียเวลากินมื้อค่ำไปทำไมกัน”เขาหันหน้าห่างออกจากแสงไฟไปในทางมืด แอเรียนไม่สามารถมองเห็นถึงสีหน้าท่าทางของเขาได้เลย เธอไม่กล้าที่จะมอง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 ใครคนนั้นที่ทำให้คุณประทับใจมากที่สุด
แอเรียนจับดูที่คอพร้อมกับขมวดคิ้ว เธอจำได้ลางๆว่ามาร์ค เทรมอนต์ จูบเธอที่ตรงนั้น เขาต้องฝากรอยจูบไว้แน่ๆ แมรี่ดูมีความสุขซึ่งต่างจากแอเรียนที่ดูลุกลี้ลุกลน“แอริ ถ้าท่านชอบเธอจริงๆ เธอก็ควรอยู่กับเขานะ เธอจะมีขนมปังเนยที่เธอโปรดปรานไปตลอดชีวิตเลยนะ และเขาก็ดูดีมากเลย ฉันไม่คิดว่าจะมีอะไรที่เธอจะไม่พอใจ ยังไงเธอก็อยู่กับเขามาเป็นสิบปีแล้วนะ”แอริอายที่จะตอบโต้บทสนทนาเรื่องแบบนี้เธอจึงตัดบทว่า “แม่นมแมรี่ ฉันจะเข้าเรียนสายแล้ว บายค่ะ!”เธอวิ่งออกมาทางประตูเพื่อเอาชีวิตรอด ให้เป็นคู่ชีวิตของมาร์ค เทรมอนต์ เนี่ยนะ? เธอคงจะเบื่อตายแน่นอนเมื่อแอเรียนถึงมหาวิทยาลัย ทิฟฟานี่ เลน ก็วิ่งแจ้นเข้ามาเล่นผ้าพันคอของเธอ “ที่รัก รสนิยมของเธอช่างไม่เหมือนใครจริงๆ ดูเหมือนกับยุค 70 เลยนะ แต่แอริก็ดูดีที่สุดเสมอ ถึงเธอจะใส่เครื่องแบบภารโรงเธอก็ยังดูสวยอยู่ดี โดยเฉพาะแววตาของเธอเมื่อมองพวกเขา… อะ! เธอนี่น่ารักน่าเอ็นดูสุดๆเลยแหละ...” แววตาของเธอ มาร์ค เทรมอนต์ ก็พูดแบบนี้เหมือนกันเมื่อคืน นึกถึงแล้วแอริก็สะดุ้งทันที“หยุดล้อเล่นได้แล้วน่า”ทันใดนั้นโทรศัพท์ของใครคนนึงก็ดังขึ้น ทั้งแอริและทิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 มาร์ค เทรมอนต์ กลับมาแล้ว
เมื่อพวกเขาส่งงาน ติวเตอร์หัวเราะเยาะเย้ยขณะที่มองไปที่ภาพวาดของเธอ“เธอวาดมาร์ค เทรมอนต์ เหรอ? ปกติเธอดูขรึมๆนะ แต่ตอนนี้เธอดูเหมือนผู้หญิงส่วนใหญ่ทั่วไป พวกเธอก็วาดมาร์ค เทรมอนต์ แต่ของเธอออกมาดีที่สุด เธอมีรูปของเขาหรอ? ดูหน่อยสิ”ติวเตอร์ที่อายุใกล้จะสามสิบที่ยังขึ้นคานอยู่ เธอหลงใหลมาร์ค เทรมอนต์ และยังพูดพล่ามถึงเขาให้นักเรียนฟังทุกวันแอเรียน วินน์ ส่ายหัวแล้วบอกว่า “หนูไม่มีรูปค่ะ…”ติวเตอร์คอตก“แต่เธอวาดเขาออกมาดีมากๆเลย? ทั้งหมดนี้ล้วนมาจากจินตนาการของเธอเหรอ? เธอเคยพบเขาเป็นการส่วนตัวไหม? มีน้ำใจหน่อยสิ ให้ฉันดูรูปหน่อยนะ เอ่อ รูปวาดของเธอ… ดูเหมือนเขาจะกำลังนั่งอยู่บริเวณในบ้าน? ในอินเตอร์เน็ตไม่มีรูปแบบนี้นะ เธอไปได้รูปแบบนี้มาจากไหนเหรอ?”ทิฟฟานี่ เลน ไม่อดทนอีกต่อไป“ทำไมต้องเซ้าซี้ด้วยคะ? เธอบอกว่าเธอไม่มีรูปถ่ายก็คือไม่มี ฝีมือการวาดรูปของเธอน่ะ ออกมาดีเสมอ คุณไม่รู้จักนักเรียนของตัวเองเหรอคะ?”เมื่อเจอนักเรียนที่มาจากครอบครัวที่มีอำนาจอย่างทิฟฟานี่ต่อต้านเข้า ติวเตอร์คิดทบทวนก่อนจะทำอะไรออกไป “โอเค ก็ได้ๆ ฉันรู้ว่าแอริอยู่ในการดูแลของเธอ ฉันไม่เอารูปแล้วก็ได้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 นอนข้างบน
แอเรียน วินน์ รู้สึกเป็นกังวล เขาไม่ต้องเดินทางไปทำธุรกิจแล้วเหรอ? ทำไมจู่ๆเขาก็กลับมา? ความกลัวออกมาจากภายในใจเธอ เมื่อนึกย้อนกลับไป โชคดีแค่ไหนที่เธอไม่ได้ไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งกับทิฟฟานี่ แต่ก็ยังโชคไม่ดีที่โซ่หลุด ตรงไปที่ห้องน้ำ แอเรียนรู้สึกไม่ค่อยสบายใจตอนที่เธออาบน้ำ เพราะเธอรู้ว่าเขากำลังมองหาเธออยู่แน่นอนเธอสัมผัสได้ถึงเงาดำที่อยู่ตรงโซฟาด้วยหางตาของเธอในขณะที่เธอออกมาจากห้องน้ำและผ่านห้องนั่งเล่นมาเขาสวมใส่ชุดนอนสีเทาอ่อน ดูสบายๆมากกว่าชุดสูทเต็มยศที่เขาใส่เป็นปกติอีก เพราะมันทำให้เขาดูเย็นชาน้อยลง ยกเว้นสายตาของเขาที่ยังดูห่างเหินเมื่อมองดูแอเรียน “มานี่สิ”แอเรียนก้มหัวลงแล้วเดินไปยืนตรงๆข้างๆเขา“กลับมาแล้วหรอคะ?”“...หนาวไหม?” เขาอยากที่จะถามเธอว่าทำไมกลับมาช้า? แต่คำถามของเขากลายเป็นเพียงแค่คำเดียวเมื่อเขาเห็นมือที่แตกกร้านของเธอ แอเรียนตกตะลึงเล็กน้อย เธอไม่กล้าที่จะมองเขา “คือ...ฉันสบายดีค่ะ…”มาร์ค เทรมอนต์ หยิบถ้วยชาดำร้อนๆบนโต๊ะกาแฟแล้วส่งให้กับเธอโดยไม่ได้คิดอะไรมาก ท่าทีที่แสดงออกของเขานั้นไม่ได้เปลี่ยนไปเลย“ครั้งหน้า อย่ากลับบ้านช้าอีกนะ”แอเรียนยัง
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status