로그인“จะบอกว่าไม่เหนื่อยก็อาจจะดูเป็นซูเปอร์เกิลไปหน่อย เหนื่อยค่ะแต่มีความสุขแค่เห็นพัฒนาการของมู่หยางแล้วมีความสุขค่ะ”“ป้าซูเจียวมารับมู่หยางไปอาบน้ำหน่อยค่ะ ดูสิน้ำลายยืดเต็มผ้ากันเปื้อนหมดแล้ว” เสียงของสามีหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางอุ้มเจ้าตัวเล็กส่งให้ คุณแม่บ้านแต่มืออวบอูมกลับกำสาบเสื้อปาป๊าจนแน่น“อาบน
คราวนี้สามีหนุ่มไม่ต่อความยาวขึ้นทับทาบร่างบางก้มลงเอาปากครอบครองยอดถันที่แข็งชูชัน มืออีกข้างกอบกุมสองเต้าบีบเคล้นคลึงรุกหนักเสียจนเธอแทบหายใจไม่ทัน คอยแต่จะโกยอากาศเข้าปอดเพื่อต่อลมหายใจ เมื่อเขาเปลี่ยนมาจูบบดขยี้ริมฝีปากอิ่มที่เปล่งประกายอย่างหิวกระหายยิ่งสุดแสนทรมานแต่เปี่ยมสุข ปลายนิ้วเขี่ยยอดส
“ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ ไม่ต้องทำงานก็สบายไปทั้งชาติ เฉียงฮุยลองได้รักและชื่นชอบใครเขาทุ่มให้สุดตัวเลยนะ เขาเป็นหนุ่มหล่อสายเปย์อะไรประมาณนั้น”“กลัวคุณปู่ของพี่จะมาทวงคืนไม่ว่า” มุกรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะทั้งหมดเป็นความพอใจและตั้งใจจริงของคนที่ดำรงตำแหน่งผู้สืบทอดทายาทตระก
มุกรดาสอดมือรั้งศีรษะได้รูปของสามีเข้ามาแนบชิดมากขึ้นพร้อมกับตอบรับจูบดูดดื่มนุ่มนวลอ่อนโยน ซึ่งมันสร้างความปั่นป่วนให้ทั้งคู่จนยากจะถอดถอน ริมฝีปากหนาทั้งดูดทั้งดึงขบเม้มอย่างมันเขี้ยวก่อนจะถอนจูบอย่างนึกเสียดายสายตาร้อนแรงหยุดอ้อยอิ่งบริเวณริมฝีปากอิ่มพร้อมกับบดเบียดอีกครั้งอย่างไม่รู้จักอิ่ม ควา
มุกรดาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าปล่อยให้สามีหนุ่มนอนหลับใหลบนเตียงโดยไม่ปลุกเพราะเมื่อคืนเขากวนเธอแทบไม่พัก และวันนี้เป็นวันที่คุณหมอนัดตรวจสุขภาพของเธอกับลูกน้อยในครรภ์“วันนี้นายหญิงหน้าตาสดใสจังนะคะ” แม่บ้านซูเจียวเอ่ยแซวพลางยิ้มน้อย ๆ“ก็ปกตินี่คะ แต่ที่ไม่ปรกติคือคุณแม่บ้านนะคะ ยิ้มกว้างอีกนิดสิคะ โล
สั่นเทิ้มเสียวซ่าน หลี่จวิ้นหยางขบเม้มขอบแพนตี้พลันค่อยรูดมันลงมาเรื่อย ๆ โดยใช้แค่ปากจนท้ายที่สุดก็ลงมากองที่ข้อเท้าก่อนจะรูดมันออกให้พ้นตัวสายตาคมเข้มภายใต้คิ้วหนาทอดมอง ร่างเปลือยเปล่าขาวโพลนเนียนลออ ทรวงอกอวบอิ่มสล้างยอดถันสีชมพูระเรื่อเด่นตระหง่านท้าทายต่อสายตาคนจ้องมองสุดจะยับยั้งใจก่อเกิดควา
“นายท่านครับ” ผู้ช่วยหม่าเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวของบรรดาสมาชิกในครอบครัว ก่อนจะถอยออกไปยืนด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ในระยะห่างพอสมควร “อืม ฉันเข้าใจ ยังไงพรุ่งนี้ต่อสายถึงประธานกู้เพื่อนฉัน การหมั้นหมายระหว่างหลี่จวิ้นหยางกับกู้หนิงอันควรจะเกิดขึ้นให้เร็ว
“เรื่องของฉันเอาเป็นว่า...” หลี่จวิ้นหยางนิ่งคิดพยายามเฉไฉไปเรื่องอื่น นั่นสิแล้วเขาพาเธอมายังวิลล่าส่วนตัวของเขาทำไมกัน ไม่อยากยอมรับสักนิดว่าเขาเกิดอาการหึงหวงที่เห็นภาพนั้น “ฉันพอใจ” “เอ๊ะ รองประธานจวิ้นหยาง” มุกรดาขึ้นเสียง ชุนไห่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลแอบอดยิ้มก่อนจะเบือนหน้าไป
“ไม่รับสายหรือครับ”“มันไม่สำคัญอะไรหรอกค่ะไปกันเถอะ คุณจะเลี้ยงอาหารค่ำฉันไม่ใช่หรือคะ ฉันหิวแล้ว” เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง มุกรดาเอียงศีรษะออกจะหัวเสียเล็กน้อยจึงกดปิดไม่รับสาย“ทำไม ไม่รับสายล่ะครับ เขาอาจจะมีธุระด่วนก็ได้ ไม่งั้นคงไม่โทรมาติด ๆ”“ไม่เป็นไรค่ะ”ฟากปลายสายกลับจ้องมองจอมือถ
ฮัดเช้ย...เสียงจามสองครั้งติด ๆ กันระหว่างที่ทั้งคู่เดินเล่นตามท้องถนนแถบเกาลูนตะวันตกซึ่งเป็นแหล่งศิลปะ วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของชาวฮ่องกง ถือเป็นแหล่งรวมงานสถาปัตยกรรมทางประวัติศาสตร์มากมาย“เป็นอะไรครับ อากาศน่าจะเย็น”“ไม่น่าใช่นะคะ เหมือนใครกำลังนินทามากกว่าค่ะ”“อะไรนะครับ จามเกี่ยวอะไรกับคนนิน







