Se connecterเธอ คือ ไฟที่แผดเผาน้ำแข็งอย่างเขามาตลอดสิบปี เขา คือ น้ำแข็งที่กำลังถูกไฟอย่างเธอหลอมละลาย แต่ลูกสาวของเจ้านาย คือ สิ่งต้องห้าม “พี่กันจะใจร้ายกับซิดนีย์ไปถึงไหน ทำไมไม่หลับหูหลับตาเอากันให้มันจบๆ!!” “ผมตามใจคุณหนูจนเสียคน ยังบอกว่าใจร้าย? จะเอาชีวิตผมไปเลยไหมล่ะ!” “เอา!!” “...แม่งเอ๊ย” MAFIA HEIRS SET [เซตทายาทมาเฟีย by นัวร์เนีย] ...ทยอยอัปเดตทีละเรื่อง... 1. MAFIA POSSESSION รักโดยปรปักษ์ [ซิดนีย์ × กันภัย] 2. BADASS MAFIA วังวนรักร้าย [ออสโล × มิริน] 3. YAKUZA VS MAFIA สิ้นลายพยศรัก [ไข่หวาน×เรย์ซัง] 4. RED HOT MAFIA ดีกรีรักร้อน [เวตินน์×วาเนสซ่า] 5. MAFIA OBSESSION รักคุนกว่าใคร [ไมนัส×มิสเตอร์คุน] 6. MAFIA GAME ร้ายปกครองรัก [โรเมโอ×เซียร์รา] 7. BLUE-EYED MAFIA ร้ายนักรักนะ [คลาวด์ คริษฐ์ × เรน่า]
Voir plus“บุคคลใดครอบครองทรัพย์สินของผู้อื่นไว้โดยความสงบและโดยเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของ ถ้าเป็นอสังหาริมทรัพย์ได้ครอบครองติดต่อกันเป็นเวลาสิบปี ถ้าเป็นสังหาริมทรัพย์ได้ครอบครองติดต่อกันเป็นเวลาห้าปีไซร้ ท่านว่าบุคคลนั้นได้กรรมสิทธิ์” (ป.พ.พ. มาตรา 1382)
_______________________________________ “อึก อะ...อือ พะ พี่กัน...อ๊ะ อ๊า” ริมฝีปากอวบอิ่มของคนใต้ร่างครวญครางเสียงดังในห้องมืดสลัว ในขณะที่กายสาวกำลังบิดแอ่นเกร็งกระตุกเป็นรอบที่สามรับการเคลื่อนไหวหนักแน่นจากร่างกำยำ เรียวเล็บสีชมพูของคนตัวเล็กจิกลงบนท่อนแขนแกร่งของอีกฝ่ายอย่างจงใจทิ้งหลักฐานถึงการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเอาไว้บนร่างกายแน่นหนัน ดวงตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาช้อนสายตาขึ้นมองคนคุมเกมรักด้วยความรู้สึกพึงพอใจเป็นพิเศษ แม้กึ่งกลางกายสาวของเธอในตอนนี้จะเริ่มปวดร้าวจากการกระทำป่าเถื่อนขาดการยับยั้งชั่งใจจากอีกฝ่าย และหน้าอกกำลังถูกบีบขย้ำจนแดงเป็นริ้วก็ตาม “อ๊ะ อ๊ะ อื้อ...มะ ไม่กระแทกที่เดิมซ้ำๆ ได้ไหม ซิดนีย์จุก” มือข้างหนึ่งของคนตัวเล็กวางลงเหนือสะดือตนเองแผ่วเบา ในขณะที่ริมฝีปากบวมเจ่อแสร้งอ้อนวอนขอความอ่อนโยนจากเขาอย่างมีจริตจะก้าน แทนที่กันภัยจะผ่อนปรนเรี่ยวแรงของตนเองลงตามคำขอ เขากลับกดส่วนร้อนผะผ่าวของตนเองเน้นย้ำเข้าหาร่างเล็กหนักหน่วงขึ้น เหงื่อกาฬจากบอดีการ์ดหนุ่มไหลอาบและหยดลงไปทั่วเรือนร่างสวยไร้ที่ติ ไม่ต่างจากลูกสาวของผู้เป็นเจ้านายที่กำลังเผชิญกับความเครียดเกร็งของร่างกายเมื่ออารมณ์ใคร่ใกล้ปะทุ “อ๊า...คุณหนู แม่งเอ๊ย...!” คนที่กำลังรุนแรงกับร่างกายบอบบางสบถหยาบออกมาด้วยความหงุดหงิด เขาควบคุมความอยากของตนเองไม่ได้จนเผลอใจปล่อยให้เรื่องเลยเถิดถึงตรงนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ควรมาถึงจุดนี้ด้วยซ้ำ แม้แต่จูบก็ไม่ควร เพราะเหล้าเวรนั่นแก้วเดียว! ในขณะที่บอดีการ์ดหนุ่มโกรธคนใต้ร่างจนแทบอยากทำให้ร่างของเธอแหลกลาญด้วยมือตนเอง ผู้ก่อเหตุสาวกลับมองอาการหัวร้อนของชายหนุ่มพลางนิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่านก่อนจะค่อยๆ หัวเราะแสดงความชอบใจไม่หยุด ในตอนนี้ความสาวตนเองก็ช้ำแดงจนหมดสภาพไม่ต่างกัน แต่เพียงได้เห็นสีหน้าของเขาที่กำลังใกล้ถึงจุดนั้น เธอยิ่งอยากเอาชนะคนเย็นชาด้วยการรัดตึงความใหญ่โตแน่นขึ้นจนเอวสอบแทบขยับไม่ได้ “คุณหนู! อะ อา...ซิดนีย์” คนอายุมากกว่าครางชื่อคุณหนูของตระกูลด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ใช้มือข้างที่ว่างจากการฟอนเฟ้นร่างกายนุ่มนิ่มกดต้นขาสวยของเธอลงจนขนานกับเตียงนิ่ม ออกแรงตอกตรึงร่างกายเข้าหาร่างน้อยจนเตียงสั่น เสียวซ่านจนถึงขนาดที่ว่าไรขนอ่อนลุกชันไปทั้งร่าง และตรงนั้นของซิดนีย์มีน้ำกระเซ็นออกตามจังหวะการขับเคลื่อนของเขา เวลามนุษย์มีความปรารถนาล้นหัวใจ มันดุดันและหยาบโลนยิ่งกว่าสัตว์ป่าในฤดูผสมพันธุ์ “จะ จูบซิดนีย์หน่อย...” พูดจบก็รั้งท้ายทอยของอีกฝ่ายผงกศีรษะขึ้นจูบกันดูดดื่ม ความอ่อนนุ่มจากลิ้นเล็กยิ่งกระตุ้นให้คนตัวโตกดความเป็นชายอัดใส่ความชุ่มฉ่ำของเธอจนเอวจมลงไปกับเตียง เสียงและจังหวะกระทบกระแทกหนักหน่วงรุนแรงขึ้นชนิดที่ว่าคุณหนูจอมยั่วอย่างเธอกลั้นหายใจไปหลายครั้งกับแรงรักมหาศาลของเขา กันภัยย้ำเอวสอบแนบชิดกับกลีบกุหลาบหวาน ใช้หน้าท้องแข็งแรงบดขยี้ปุ่มเกสรของหญิงสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งอารมณ์ที่คั่งค้างบริเวณท้องน้อยถูกปลดปล่อยออกมาจนผ้าปูเตียงเปียกเป็นวงกว้าง “อ๊ะ อ๊า พี่กัน...อื้อ!!” “อ้า!!!” ซิดนีย์ดิ้นพล่านไปด้วยความเสียวสะบั้น กายเล็กถูกคนที่ตนเองหลงรักใช้เป็นเครื่องมือปรนเปรอความใคร่ ก่อนที่ร่างกายจะรู้สึกถึงของเหลวอุ่นอ้าวที่ไหลเข้ามาข้างใน ริมฝีปากอวบอิ่มพรมจูบกรอบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างมีความสุข ไม่นานนักบอดีการ์ดหนุ่มก็ฟุบตัวล้มลงนอนคว่ำพักเหนื่อยข้างๆ โดยที่ส่วนสำคัญยังไม่แยกออกจากกัน “ซิดนีย์อยากอาบน้ำ” เธอบอกเขาเสียงเบา เชิงขอให้ฝ่ายชายเอาสิ่งนั้นออกจากร่างกายตนเอง “ผมยังอยาก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย พร้อมกับความยิ่งใหญ่ที่ผงาดขึ้นมาดังปากว่าจนคุณหนูคนสวยเจ็บตึงไปทั้งจุดนั้นอีกครั้ง “ก็ซิดนีย์จะอาบน้ำ” เจ้านายสาวเอ่ยออกมาด้วยความเอาแต่ใจดังเช่นทุกครั้ง พร้อมกับเป็นฝ่ายขยับตัวจนร่างกายเป็นอิสระจากกัน คนตัวเล็กเดินประคองท้องน้อยตนเองตรงไปยังห้องน้ำ มิวายหันกลับมามองคนตัวโตที่นอนแข็งเฉพาะส่วนด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “พี่กันก็เข้ามาเอาซิดนีย์ต่อในนี้สิคะ...” น้ำเสียงหวานอาบไปด้วยความยั่วยวนเปล่งออกมาเพียงประโยคสั้นๆ เดินนำคนอายุมากกว่าเข้าไปยังห้องน้ำโดยไม่รอดูผลลัพธ์ หนึ่ง...สอง... นับหนึ่งยังไม่ทันถึงสิบดี กายบางก็ถูกคนที่ตนเองหลงรักจับอุ้มขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ก่อนที่ซอกคอหอมจะถูกซุกไซ้ลิ้มเลียจนเปียกชื้นไปทั้งลำคอ เจ้าของร่างกายเย้ายวนคล้องแขนโอบรอบคอแกร่งแนบแน่น ยิ้มกระหยิ่มพึงพอใจเมื่อแผนที่อุตส่าห์วางไว้บรรลุผลสำเร็จด้วยดี “พี่กัน...พี่กันต้องเป็นของซิดนีย์คนเดียวนะ” เธอก้มลงจูบแก้มเขาด้วยความรัก แม้จะไร้ซึ่งคำตอบกลับจากอีกฝ่ายก็ตาม แต่ไม่เป็นไร ซิดนีย์รับได้ เพราะต่อให้กันภัยจะไม่รักเธอตอนนี้ แต่คนตัวเล็กมั่นใจว่าเขาไม่มีทางไปจากเธอได้แน่นอน •─✦❅✦─•กันภัยบอกเรื่องที่ต้องบินไปสิงคโปร์เร่งด่วนกับซิดนีย์หลังจากกลับถึงห้องพัก เขากลัวว่าหากบอกตั้งแต่อยู่ที่ออฟฟิศคนตัวเล็กจะปรี่เข้าไปทะเลาะกับเจ้านาย ซิดนีย์จึงนอนกระฟัดกระเฟียดมองเขาจัดกระเป๋าด้วยความหงุดหงิด ร่างเล็กก่อกวนเขาด้วยการขนเสื้อผ้าที่เพิ่งวางลงในกระเป๋าออกจนบอดีการ์ดหนุ่มต้องเก็บมันกลับเข้าไปใหม่หลายครั้ง “อย่างอแงครับ” เขาจับมือเธอออกจากเสื้อผ้าตนเองอย่างเบามือ พร้อมกับรวมสองมือซนเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว “ถ้าผมไปช้าก็กลับมาช้านะ” กันภัยต่อรองกับคนเอาแต่ใจอย่างใจเย็น จากนั้นจึงค่อยๆ ปล่อยมือของเจ้านายสาวให้เป็นอิสระ “ซิดนีย์ไปด้วย” มือเล็กเริ่มขยุกขยิกอีกครั้ง คราวนี้ซิดนีย์จับกระเป๋าเดินทางของเขาไปมาราวกับจะหาที่ว่างยัดตัวเองเข้าไปอยู่ในกระเป๋าแล้วไปด้วยกัน “ผมไปไม่กี่วันก็กลับ” เขาไม่ได้อยากปล่อยเรื่องนี้เอาไว้นาน แต่สารภาพกับนายใหญ่ตอนนี้ไม่ได้ ไม่แน่ว่าหากพูดออกไปตอนนี้ เซนกับออสโลอาจสั่งให้ตนเองประจำการที่สิงคโปร์ตลอดชีวิต คนตัวเล็กทำหน้าซึม นั่งพับเพียบบนเตียงแผ่รังสีความเศร้าออกมาจนสัมผัสได้
ซิดนีย์เดินตามพนักงานบริษัทที่อาสาเดินนำเธอไปส่งยังหน้าห้องผู้บริหาร ร่างเล็กกะทัดรัดอวดหุ่นสวยเดินก้าวขาฉับๆ เรียกสายตาจากพนักงานทั้งชายทั้งหญิงให้หันมามองผู้ชายมักจะมองเธอด้วยสายตาชื่นชม และผู้หญิงก็มักจะมองเธอด้วยสายตาแบบเดียวกับที่สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยชอบมอง ถ้าบังเอิญสวยแย่งซีนก็ขอโทษด้วย “น้องซิดนีย์” เจ้าของชื่อหันขวับตามเสียง มองหาคนที่บังอาจเรียกชื่อตนเองตีสนิท เธอจำไม่ได้ว่ารู้จักใครในตึกนี้นอกจากพ่อ พี่ชาย กันภัย และนที ผู้หญิงผมลอนสีน้ำตาลยืนส่งยิ้มให้มาแต่ไกล ใบหน้าสวยพอใช้ได้กับแววตาใจดีทำให้เธอเลิกคิ้ว หน้าคุ้นๆ “พี่ใบข้าวไง” อีกฝ่ายเดินเข้ามาหา ให้ซิดนีย์มองหน้าชัดๆ “ตอนเด็กๆ พี่ไปเล่นที่บ้านด้วยประจำ จำได้ไหม?” “อ้อ จำได้แล้วค่ะ สวัสดีค่ะ” ซิดนีย์ยกมือไหว้เพราะเป็นลูกอาดีนส์ ลูกน้องของพ่อ หากจำไม่ผิดแม่ของใบข้าวเองก็เป็นเพื่อนสนิทของแม่เธอ แต่ใบข้าวกลับไม่สนิทกับเธอแม้แต่น้อย เมื่อก่อนใบข้าวมาที่บ้านก็มักจะเล่นกับออสโลผู้เป็นพี่ชายมากกว่า ระหว่างซิดนีย์กับใบข้าวเจอกันแบบ
ซิดนีย์แต่งตัวไปเรียนตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนตัวเล็กน่ารักเป็นพิเศษด้วยการตื่นมาทำผมและติดโบสีชมพูสองข้างประดับผมเข้ากับรถแอชตันมาร์ตินสีช็อกกี้พิงก์ที่ขับมาเรียนอย่างดี เสียดายที่กันภัยออกไปทำงานก่อนที่จะได้เห็นความน่ารักของเธอ แต่ดีแล้วที่เขาขยัน ป๊าจะได้รัก... วันนี้มีคนนั่งอยู่ที่ลานม้าหินอ่อนหน้าคณะมากกว่าทุกครั้ง แถมยังมีเด็กจากคณะอื่นมานั่งด้วยจนคนไม่ชอบคนเยอะๆ เบ้ปากด้วยความไม่ชอบใจ นักศึกษาสาวเข้าไปในร้านกาแฟเพื่อสั่งเครื่องดื่มและแซนด์วิชกินรองท้องดังเช่นทุกครั้ง ตั้งแต่ออกจากบ้าน ข้าวเช้าของเธอก็คือแซนด์วิช หรือวันหลังเธอควรให้กันภัยหามื้อเช้าให้ก่อนออกมาเรียน เผื่อจะได้ใช้เวลากินมื้อเช้าร่วมกันด้วย “อเมริกาโนเย็นกับแซนด์วิชไส้แฮมชีสค่ะ” เมนูเดิมถูกสั่งกับพนักงานอย่างคล่องปาก ทว่าพนักงานทั้งสองต่างกำลังสนใจโทรศัพท์ในมือไม่มีทีท่าจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอแม้แต่น้อย สองแขนเรียวเริ่มยกเท้าเอวมอง ทำไมชอบให้เธออารมณ์เสียแต่เช้า “ถ้าพนักงานไม่รับออเดอร์ ช่วยไปตามผู้จัดการร้านมารับออเดอร
“ทำไมหน้าลูกเป็นแบบนั้น ซิดนีย์” คำถามจากปากของมาเฟียใหญ่ทำเอาซีกหน้าที่ถูกตบชาขึ้นมายิ่งกว่าเดิม ซิดนีย์ก้มหน้าพยายามหาข้อแก้ตัวที่ฟังดูสมเหตุสมผล ถูกลูกบอลเตะโดนหน้า หรืออุบัติเหตุชนกับอะไรสักอย่างจนได้แผล แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาและมองเห็นลูกน้องของบิดา ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เธอส่งข้อความเรียกใช้ก็ตัดใจ พ่อเธอไม่ใช่คนโง่ ไม่งั้นคงไม่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ “ปะ ป๊าคงรู้แล้ว...” “ให้ตอบ ไม่ใช่ให้ย้อน!” น้ำเสียงกัมปนาทที่ไม่ค่อยได้ยินดังขึ้นจนหลับตาปี๋ มือสั่นเทาของเธอขยุ้มชายกระโปรงพลีตตนเองแน่นไม่กล้าสบตา “ค่ะ ซิดนีย์ทำ” เธอสารภาพอย่างยอมจำนน “พูดให้มันชัดๆ ซิดนีย์ทำอะไร!!” น้ำเสียงทรงพลังตะคอกกลับมา เธอกลัวไปหมด ป๊าไม่เคยตะคอกใส่หน้าขนาดนี้ กันภัยที่เห็นเหตุการณ์เดินเอาตัวเข้ามาบังเธอเอาไว้ เขาเองก็รู้ว่าซ่อนเธอจากป๊าไม่ได้ เพราะนั่นยิ่งทำให้ท่านโกรธ “ไม่ใช่เรื่องของมึง...” น้ำเสียงเย็นเยียบไร้คำสั่งใดๆ ตามมา แต่ฟังปุ๊บแล้วรู้ได้ทันว่าหมายถึง ‘ให้ถอย’ ซิดนีย์รีบขยับตั