ทาสรักอสูรทมิฬ

กลิ่นซิการ์ราคาแพงลอยคลุ้ง ผสมปนเปกับกลิ่นเครื่องหนังเก่าแก่ภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของ Devil’s Den บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงก้อนน้ำแข็งในแก้ววิสกี้ที่กระทบกันเบาๆ คล้ายเสียงระฆังบอกเวลาตายคินน์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบดุจราชสีห์จ้องมองชายวัยกลางคนที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นพรมราคาแพงอย่างสมเพช“ห้าสิบล้าน...” คินน์เอ่ยเสียงเรียบพรางควงแก้ววิสกี้ในมือ “หนี้พนันบอล หนี้บ่อนไพ่ รวมดอกเบี้ยทบต้นทบดอก... นายคิดว่าจะหามาคืนฉันได้ยังไงภายในคืนนี้? นายชัย”“สะ... เสี่ยคินน์... ผะ... ผมขอเวลาอีกนิด...” ชัยละล่ำละลัก พนมมือไหว้ปลกๆ เลือดที่มุมปากยังไหลซึมจากการโดนลูกน้องของคินน์สั่งสอนไปเมื่อครู่ “ลูกสาวผม... มินตรา... มันกำลังหาเงินมาให้ ผมรับรองว่า...”“ฉันไม่ต้องการเศษเงินจากงานพาร์ทไทม์กระจอกๆ ของลูกสาวนาย”เสียงห้าวห้วนแทรกขึ้นมาจากเงามืดมิดที่มุมห้อง เบลซ เดินออกมาพร้อมมีดพกเล่มโปรด เขาใช้ปลายมีดเย็นเฉียบเชยคางชัยให้เงยหน้าขึ้น แววตาของเบลซวาวโรจน์ด้วยความกระหายเลือด “แต่พวกกู... สนใจตัวลูกสาวมึงมากกว่า”ชัยชะงักไ

เธอไม่เคยถามว่าทำไมปานถึงมีรูปร่างแปลกตา ไม่เคยสงสัยว่าทำไมพ่อถึงต้องหวงห้ามขนาดนั้น เธอเชื่อแค่ว่าพ่อรักและหวังดี มินตราถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปล่อยผมยาวสลวยลงมาปกปิดรอยนั้นไว้อย่างมิดชิดตามที่เคยทำมาตลอดชีวิตหารู้ไม่ว่า... ถ้าเธอรู้ว่า ปาน นั้นคือสัญลักษณ์ของอะไร... ถ้าเธอรู้ว่าลายเส้นสีแดงชาดที่สลักอยู่บนผิวเธอนั้น มีค่ามากกว่าชีวิตคนนับพัน... และถ้าเธอรู้ว่ามันกำลังจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอไปตลอดกาล...เธอคงไม่กล้าก้าวเท้าออกจากห้องนี้... และคงเลือกที่จะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้มินตราตรวจดูความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกมาหาพ่อ พร้อมซองเอกสารเจ้าปัญหาในมือลับหลังลูกสาว รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของชัยก็มลายหายไปเหลือเพียงความโลภและความเห็นแก่ตัว “ขอโทษนะมิน... แต่พ่อจำเป็นจริงๆ” ชัยพึมพำกับตัวเอง พลางเช็ดเลือดที่หน้าผากเขามองตามหลังลูกสาวที่เดินฝ่าสายฝนออกไป... มินตราสวยงามไร้ที่ติ ผิวพรรณผุดผ่องราวกับไม่ใช่คนในสลัม นั่นเพราะเขาเลี้ยงดูเธอมาอย่างดี ประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหินตามคำสั่งของ คนทางนั้น แต่เงินค่าเลี้ยงดูรายเดือนที่โอนมาจากเมืองนอก... มันไม่เคยพอสำหร

"ไอ้ชัย..." เสียงแหบพร่าของเจ้าสัวเต็มไปด้วยความแค้นที่อัดอั้นมานาน "ไอ้คนทรยศ... มึงกล้าดียังไงถึงขโมยหลานข้าไปซ่อนไว้นานขนาดนี้... ถ้าเจอตัวมัน เลาะกระดูกมันออกมาทีละชิ้น อย่าให้มันตายดี"ชายชราหลับตาลง นึกย้อนไปถึงวันที่เขาตัดสินใจทำสิ่งที่โหดร้ายที่สุดกับหลานสาวตัวน้อยก่อนออกเดินทาง......ในห้องลับใต้ดิน กลิ่นธูปหอมตลบอบอวนผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ เด็กน้อยวัยสองขวบที่เคยยิ้มร่าเริง กำลังร้องไห้จ้าดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด "ฮือออ... กงกงขา... เจ็บ! หมิงหมิงเจ็บ! ไม่เอาแล้ว!"มือเหี่ยวย่นของเจ้าสัวสั่นเทาขณะจับร่างเล็กๆ ให้นิ่ง เพื่อให้ช่างสักฝีมือดีจรดเข็มลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณต้นคอด้านหลัง น้ำหมึกสีแดงชาดผสมว่านยาพิเศษถูกฝังลึกลงไปทีละจุด... ทีละจุด... เลือดซึมออกมาผสมกับน้ำหมึกจนกลายเป็นสีแดงฉาน ราวกับเขากำลังสลักคำสาปแช่งลงบนผิวของคนที่เขารักที่สุด"จำเป็นต้องทำ... อดทนหน่อยนะลูก" เจ้าสัวหยางกลั้นน้ำตา มือลูบหัวหลานสาวเพื่อปลอบโยน "โลกข้างนอกมันโหดร้าย... ศัตรูของปู่มีอยู่ทั่วทุกมุมโลก ถ้าวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้น... รอยสักนี้จะเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเจ