Zinnie เด็กเลี้ยงของเดย์ตัน

 “เกิดอะไรขึ้นคะแม่ ทำไมบ้านเป็นแบบนี้” ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้ามาซินนีย์ก็ต้องตกใจเพราะข้าวของที่หล่นระเนระนาดอยู่บนพื้น บางอย่างแตกเสียหาย

และซินนีย์ยิ่งตกใจมากยิ่งขึ้นเมื่อใบหน้าของลลิตาผู้ที่เป็นแม่เลี้ยงของเธอมีรอยฟกช้ำ “แม่คะ!”

อึก~

“ซินนีย์...”

“ใครทำแม่คะ” หญิงสาวที่รักแม่เลี้ยงตัวเองดั่งแม่แท้ๆ เอ่ยถามอย่างห่วงใย มือเล็กสั่นเทายามที่สัมผัสรอยช้ำพวกนั้น

“คุณพิชิตเค้ามาทวงเงิน...”

“แล้วทำไมต้องทำขนาดนี้คะ”

“แม่...” ลลิตากุมมือของลูกเลี้ยงแน่น ก่อนจะปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้

“แม่ขา...” ซินนีย์เรียกเสียงแผ่ว ใจเต็มไปด้วยความกังวล

“พวกมันให้เวลาเราอีกแค่อาทิตย์เดียว ไม่อย่างนั้นจะยึดบ้านเรา”

“อะไรนะคะ! ทำไมถึงเป็นแบบนั้น” ซินนีย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจ

เธอรู้ดีว่าแม่เลี้ยงได้นำบ้านหลังนี้ สมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อของเธอทิ้งไว้ ไปจำนองกับนายทุน เพื่อหาเงินก้อนโตมาใช้จ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปีก่อน คุณานนท์ พี่ชายต่างสายเลือดของเธอ ประสบอุบัติเหตุและต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษาตัว รวมถึงเยียวยาคู่กรณี

“ทำไมล่ะคะแม่...”

“พวกมันบอกว่าเพราะเราจ่ายมันช้า” ลลิตาสะอื้น

ซินนีย์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่ได้ยิน ในเมื่อก่อนหน้านี้ก็ตกลงและสัญญากันอย่างดิบดีแล้วว่าจะช่วยกัน เธอและคุณานนท์ ในส่วนของเธอ เธอก็พยายามหามาให้ครบทุกเดือนแม้จะเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะไม่มีแรงหายใจแต่เธอก็อดทน

แต่ทำไมถึง...

“ตานนท์ไม่ได้ให้เงินแม่มาสามเดือนแล้ว เงินที่แม่เก็บไว้ก็ควักมาจ่ายแทนจนหมดแล้วลูก” แม่เลี้ยงบอกเสียงเบามีความรู้สึกผิดที่ซินนีย์สัมผัสได้

“แล้วแม่บอกพี่นนท์หรือยังคะ”

“โทรหาแล้วก็ไม่รับสาย”

“แล้วเราจะเอายังไงกันดีคะ”

“ซินนีย์...”

“...คะ” แววตาที่ซินนีย์จ้องมองอยู่มันเหมือนจะมีทางออก แต่ซินนีย์ก็รู้สึกว่ามันมีบางอย่างแอบซ่อนอยู่เช่นเดียวกัน

ความรู้สึกที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวและหวั่นใจ

“คุณพิชิตเค้าบอกว่าเค้าอยากคุยกับลูก ยังไงก็ลองไปคุยกับเค้าหน่อยนะซิน บางทีอาจจะมีทางออกที่ดีให้เรา” ลลิตาจับมือของลูกเลี้ยงมากุมไว้ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง

“แม่หมายความว่ายังไงคะ...”

“ซินรู้ใช่มั้ยลูกว่าคุณพิชิตเค้าเอ็นดูซินแค่ไหน”

คำว่า “เอ็นดู” ที่ออกจากปากแม่เลี้ยงทำให้ซินนีย์รู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น ราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่างไม่ดี สายตาหวานเงยมองหญิงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ในห้องรับรองหรูหราที่มีกลิ่นบุหรี่เจือจาง ผสมกับกลิ่นเครื่องดื่มราคาแพง ซินนีย์ นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากชายวัยสี่สิบปลาย ๆ ตรงหน้า

พิชิต นายทุนเงินกู้และเจ้าของธุรกิจสีเทาวัยสี่สิบปลาย ๆ ด้วยอิทธิพลและเครือข่ายที่กว้างขวาง ทำให้เขาเป็นที่รู้จักและทรงอำนาจในย่านนี้ แน่นอนว่ามีน้อยคนนักที่กล้าต่อรองหรือขัดคำสั่งของเขา

และเช่นเดียวกัน... หากเขาต้องการอะไร ก็แทบไม่มีใครกล้าปฏิเสธได้

“ฉันมีข้อเสนอให้เธอซินนีย์”

“ข้อเสนออะไรคะ” ซินนีย์ถามแล้วเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ

พิชิตยกยิ้มมุมปากก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เสียงของเขาทุ้มต่ำแต่หนักแน่น

“มาเป็นเมียฉัน แล้วหนี้ทั้งหมดจะหายไป”

“คุณพูดเรื่องอะไรคะ!” หัวใจของซินนีย์หล่นวูบราวกับถูกเหวี่ยงตกจากที่สูง เธอเบิกตากว้าง มองชายตรงหน้าด้วยความตกใจ

“หนี้ของแม่เลี้ยงมันเยอะเกินกว่าที่เธอจะหาใช้คืนได้ง่าย ๆ แต่ถ้าเธอตกลงทุกอย่างจะจบลงทันที บ้านก็จะยังเป็นของเธอ แม่เธอก็จะไม่ต้องเดือดร้อน”

ซินนีย์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ เธอรู้ว่าหนี้ก้อนนี้มากมายเกินกว่าที่เธอจะหาใช้คืนได้ในเวลาอันสั้น แต่การต้องแลกกับตัวเองเธอไม่อาจยอมรับได้เช่นกัน

“ไม่ค่ะ! ซินไม่มีวันตกลงกับข้อเสนอแบบนี้เด็ดขาด ซินจะหาเงินมาคืนคุณ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว

แม้ลึกๆ จะรู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ แต่เธอก็อยากลองดู

“ฉันจะรอดูซินนีย์ ฉันจะรอ แต่ฉันบอกเธอไว้ก่อนเลยนะ ความใจดีของฉันมันมีขีดจำกัด ถ้าเธอช้าสิ่งที่เธอจะได้รับมันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะให้เธอในวันนี้”

ประโยคนั้นซินนีย์รู้ดีว่ามันคืออะไร นอกจากเงินกู้ บ่อน พิชิตยังมีเลาจ์อีกหลายแห่ง และนั่นมันทำให้เธอเริ่มหวาดกลัวมากขึ้น

°•○ 🌸 ○•°