Zinnie เด็กเลี้ยงของเดย์ตัน

“เกิดอะไรขึ้นคะแม่ ทำไมบ้านเป็นแบบนี้” ทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้ามาซินนีย์ก็ต้องตกใจเพราะข้าวของที่หล่นระเนระนาดอยู่บนพื้น บางอย่างแตกเสียหายและซินนีย์ยิ่งตกใจมากยิ่งขึ้นเมื่อใบหน้าของลลิตาผู้ที่เป็นแม่เลี้ยงของเธอมีรอยฟกช้ำ “แม่คะ!”อึก~“ซินนีย์...”“ใครทำแม่คะ” หญิงสาวที่รักแม่เลี้ยงตัวเองดั่งแม่แท้ๆ เอ่ยถามอย่างห่วงใย มือเล็กสั่นเทายามที่สัมผัสรอยช้ำพวกนั้น“คุณพิชิตเค้ามาทวงเงิน...”“แล้วทำไมต้องทำขนาดนี้คะ”“แม่...” ลลิตากุมมือของลูกเลี้ยงแน่น ก่อนจะปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้“แม่ขา...” ซินนีย์เรียกเสียงแผ่ว ใจเต็มไปด้วยความกังวล“พวกมันให้เวลาเราอีกแค่อาทิตย์เดียว ไม่อย่างนั้นจะยึดบ้านเรา”“อะไรนะคะ! ทำไมถึงเป็นแบบนั้น” ซินนีย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจเธอรู้ดีว่าแม่เลี้ยงได้นำบ้านหลังนี้ สมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อของเธอทิ้งไว้ ไปจำนองกับนายทุน เพื่อหาเงินก้อนโตมาใช้จ่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อปีก่อน คุณานนท์ พี่ชายต่างสายเลือดของเธอ ประสบอุบัติเหตุและต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษาตัว รวมถึงเยียวยาคู่กรณี“ทำไมล่ะคะแม่...”“พวกมันบอกว่าเพราะเราจ่ายมันช้า” ล

“จอดตรงนี้ก็ได้นะคะ”“หืม...”“ซินลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ” ซินนีย์บอกอีกครั้งอย่างรู้สึกเกรงใจ แค่เขาไปช่วยเธอก็รู้สึกเกรงใจมากพอแล้วเดย์ตันเหลือบมองหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ขอบตาที่บวมช้ำ ริมฝีปากแดงเจ่อ ทุกอย่างสะท้อนภาพความอ่อนแอที่เธอพยายามซ่อนไว้ แต่มันกลับทำให้เขาใจสั่น“ไหนบอกว่าจะไปกับฉัน” เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่ทุ้มนิ่งจนทำให้ซินนีย์เผลอกลืนน้ำลาย“ปะ... ไปไหนคะ”“ไปกับฉันก็หมายความว่า ฉันจะไปไหนเธอก็ต้องไปกับฉัน”“แต่...” หญิงสาวเม้มปากแน่น เธอคงไม่ซวยถึงขนาดว่าหนีเสือปะจระเข้หรอกนะ สายตาที่ยังบอบช้ำเหลือบมองคนข้างๆ เป็นครั้งคราวจนกระทั่งรถคันหรูเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ซินนีย์มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงเมื่อลงมาจากรถหรูแล้ว ไม่รู้คิดบ้าอะไรอยู่ถึงได้ตัดสินใจแบบนี้คนที่มองดูอยู่นึกขำกับท่าทางของเธอ“บ้านคุณเหรอคะ”“ใช่บ้านฉันเอง” เดย์ตันตอบเสียงเรียบแล้วดันแผ่นหลังบางให้เดินเข้ามาในบ้านที่ยังเปิดไฟสว่างไสวแม้จะเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วก็ตาม“ทำไมกลับช้าจังคะ” แล้วเสียงที่ดังขึ้นก็ทำเอาซินนีย์หยุดปลายเท้าหญิงชราที่เพิ่งเดินออกมาจากมุมหนึ่งของห้องนั่นทำให้ซินนีย์รีบยกมือ

“เธอเปลี่ยนใจได้เสมอซินนีย์...” น้ำเสียงของเดย์ตันอบอุ่นจนทำให้ใจของหญิงสาวเต้นรัว ซินนีย์เม้มปากแน่นพาตัวเองลงจากรถทันที แน่นอนว่าเดย์ตันไม่ปล่อยให้เธอต้องไปเผชิญกับคนพวกนั้นลำพัง “ทำอะไรกันคะ!” “นายให้ย้ายของพวกนี้ออกครับ” หนึ่งในชายหลายคนพูดขึ้น ซินนีย์รีบเดินเข้าไปหยิบรูปพ่อกับแม่ของเธอที่วางอยู่กับพื้นอย่างไร้ค่าขึ้นมากอดไว้แน่นทั้งน้ำตา “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ลืมหรือไงว่าบ้านหลังนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว” เสียงที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันทำให้ซินนีย์ต้องเงยหน้ามองคนที่เคยเป็นครอบครัวของเธอด้วยความผิดหวัง ลลิตาหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวไปด้วยความสะใจ “ก็ในเมื่อแกไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณพิชิต เค้าก็ต้องยึดบ้านของแกไง!” ซินนีย์เม้มปากแน่น ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าลลิตาไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยที่จะต้องสูญเสียบ้านที่อยู่อาศัยมาเป็นสิบๆ ปี “แม่ดูมีความสุขนะคะ” หญิงสาวถามขึ้นด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มและมีน้ำตาในเวลาเดียวกัน “ทำไมฉันต้องทุกข์ร้อน ในเมื่อฉันจะได้เป็นคนดูแลที่นี่” “ดูแล หมายถึงอะไรคะ” “คุณพิชิตจะใช้บ้านหลังนี้เปิดบ่อน แล้วให้ฉันเป็นคนดูแล” โลกของซินนีย์พลันโคลงเ

ชีวิตของซินนีย์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเด็กสาวที่ต้องดิ้นรนหาเงินใช้หนี้และเลี้ยงดูตัวเองจนแทบไม่มีเวลาหายใจ วันนี้ เธอมีโอกาสได้หยุดพักเสียที แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกำลังนั่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้จุดหมายเธอไม่ต้องวิ่งวุ่นหางานพิเศษ ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ หรือคอยกังวลว่าพรุ่งนี้จะมีเงินพอใช้หรือไม่ แต่สิ่งที่เธอต้องแลกมาก็คืออิสรภาพของตัวเอง“ไปเรียน และเลิกเรียนต้องกลับบ้านทันที” คำสั่งของเดย์ตันยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ‘บ้าน’ ที่เขาหมายถึง ไม่ใช่ห้องเช่าคับแคบที่เธอเคยอาศัยอยู่ แต่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีทุกอย่างพร้อมสรรพจนเธอรู้สึกแปลกแยก“งานที่เธอต้องทำมีอยู่แค่อย่างเดียวซินนีย์” คำพูดของเขาในวันนั้นยังชัดเจนในความทรงจำ และเธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร แม้ที่ผ่านมางานที่เดย์ตันบอกเธอจะยังไม่เคยได้ทำมันก็ตามร่างบางฟุบหน้าลงกับกระเป๋าสะพาย ก่อนจะถอนหายใจแรงราวกับปล่อยความอึดอัดทั้งหมดออกมา“เป็นอะไรของแก” มะปราง เพื่อนสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย“เบื่ออะ” ซินนีย์ตอบสั้น ๆ“เบื่ออะไร แล้วทำไมไม่กลับบ้าน วันนี้ไม่มีเรียนแล้วนะ” มะปรางขมวดคิ้วถามต่อ เพราะอาจารย์ยกคลาส แต่ซินนีย์กลับย

ซินนีย์รู้สึกตัวตื่นขึ้นในเช้าของอีกวัน ร่างกายเธอทั้งเมื่อยล้าและปวดระบมไปทั่วร่าง ใบหน้าสวยเบ้ด้วยความเจ็บหน่อยๆ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กอดรัดอยู่รอบเอวของเธออยู่“จะไปไหน” เสียงเข้มถามขึ้นทั้งที่ยังไม่ลืมตา“กะ กลับห้องค่ะ” ซินนีย์กระชับผ้าห่มสีขาวปกปิดร่างเปล่าเปลือยของตัวเองไว้แน่นก่อนจะตอบเสียงเบาเดย์ตันลุกขึ้นนั่งแผงอกแกร่งของตัวเองมีร่องรอยจากปลายเล็บของอีกคนเด่นชัด เช่นเดียวกับร่างกายของซินนีย์ที่มีรอยรักมากมายปรากฏอยู่ ทั้งรอยที่เกิดจากการบีบเคล้นและรอยฟันที่เขาฝากไว้“รีบกลับไปทำไม...” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เอ่ยถาม ก่อนปลายนิ้วจะไล้ผ่านร่องรอยสีกุหลาบบนผิวเนื้อด้วยแววตาพึงพอใจ“ก็หมดหน้าที่ของซินแล้ว” ซินนีย์ตอบเสียงเบาราวกระซิบเธอเองที่เป็นคนตอกย้ำสถานะของตัวเอง ริมฝีปากสวยขบเม้มแน่น ขณะที่มือกำผ้าห่มจนแน่น ความรู้สึกร้อนวูบแล่นไปทั่วทั้งร่าง“นอนกับฉันแค่คืนเดียว เธอคิดว่ามันคุ้มกับเงินที่ฉันจ่ายไปเหรอ...รมินดา?” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นเขาคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะทำให้เธอเข้าใจบางอย่าง และยิ่งไปกว่านั้นเขาให้เกียรติเธอ แต่เธอกลับเลือกที่จะมองตัวเองต่ำต้อย