ถึงเวลาแล้วสินะ(3)

หลังจากที่ลุงเล็กพาฉันซื้อเสื้อผ้าของใช้จนครบเรียบร้อยแล้ว ก็พาฉันกลับมาที่บ้าน พอฉันลงจากรถป้าภาก็เดินมารับ

"ไงแมร์ได้อะไรมาบ้าง"ป้าภาเอ่ยถามพร้อมกับส่งสายตาไปยังถุงที่ฉันถือ

"เยอะแยะเลยค่ะ ยังไงก็ขอบคุณป้าภากับลุงเล็กมากเลยนะคะ แมร์จะช่วยทำงานอย่างสุดกำลังให้คุ้มกับค่าเสื้อผ้าพวกนี้เลย"

"โอ๊ย ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก ไป ๆ เข้าบ้านกัน"ป้าภาเดินนำหน้าฉันมาในบ้านซึ่งเป็นร้านขายของชำและร้านขายอาหาร

"เดี๋ยวแมร์ขึ้นไปเก็บของก่อนนะคะ เดี๋ยวจะลงมาช่วยขายของ"ฉันว่า

"จ๊ะ"ป้าภาตอบรับก็หันไปคุยกับลุงเล็ก ที่เพิ่งจะเดินเข้ามา

"ตอนที่แกไปห้าง คุณชัยโทรมาบอกว่าคุณทอร์ชเจ้านายคุณชัยอยากคุยเรื่องหนี้ที่แกติดเขาน่ะ"ฉันได้ยินแว่ว ๆ ที่ป้าภาพูดกับลุงเล็กเรื่องหนี้ก็รู้สึกหนักใจแทน

"อืม ๆ"ลุงเล็กตอบกลับสั้น ๆ

ฉันอยากจะหางานทำเพิ่มจัง เพื่อช่วยลุงเล็กกับป้าภาปลดหนี้ แต่มันติดที่ฉันไม่มึเอกสารอะไรเลย และยังจำเรื่องราวของตัวเองไม่ได้ พอคิดอะไรมาก ๆ ก็ทำให้ปวดหัวขึ้นมาอึก

หลังจากที่ฉันช่วยป้าภาเก็บของล้างรวมถึงปิดร้านเสร็จเรียบร้อย

"แมร์"เป็นป้าภาที่เรียกฉันขณะที่กำลังจะขึ้นไปบนห้อง

"คะ"ฉันหันกลับไปขานรับ ป้าภาดึงแขนลงมาจากบันได

"เดี๋ยวแมร์ไปกับลุงเล็กนะ"

"ไปไหนคะ"คิ้วฉันขมวดจนเป็นปมด้วยความสงสัย

"ไปบ่อน"ป้าภาตอบกลับมาทำให้ฉันสงสัยหนักขึ้น

"ป้าจะให้ลุงเล็กไปเล่นการพนันอีกเหรอ"

"ไม่ใช่ ๆ ป้าไม่ให้ตาเล็กไปเล่นแล้วล่ะ"

"...."

"ที่ป้าให้ตาเล็กไปบ่อนเพราะเจ้าของบ่อนเรียกไปคุยเรื่องหนี้..."

"...."ฉันยังคงเงียบรอฟังป้าภาพูดต่อ

"..ป้าอยากให้แมร์คอยไปดูแล้วคอยห้ามอย่าให้ตาเล็กเล่นการพนัน คือป้ายังไม่ไว้ใจกลัวเห็นแล้วจะกลับไปเล่นอีก"ฉันฉีกยิ้มกว้างแล้วผงกหัวรับ.

"ได้เลยค่ะ เดี๋ยวแมร์จะคอยดูให้"ฉันรับปากด้วยความเต็มใจ ที่ฉันยอมไปไหนกับลุงเล็กเพราะว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ที่วางตัวดี ไม่เคยล่วงเกินอะไรฉันเลยแม้แต่น้อย ท่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพคนนึง

หลังจากที่ฉันขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว กินข้าวเรียบร้อยก็นั่งรถออกมาพร้อมกับลุงเล็ก ระหว่างทางที่จะไปบ่อน ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันอยู่ตรงส่วนไหนในกรุงเทพ

"ยายภาไม่เชื่อใจลุงเลย..เหอะ..."ลุงเล็กว่าจบก็หันมากลั้วหัวเราะกับฉัน

"...ลุงบอกว่าเลิกแล้วก็ไม่เชื่อมาทำให้แมร์ต้องลำบากมากับลุงดึก ๆ ดื่น ๆ"

"ไม่เป็นไร แมร์ยังไม่ง่วงเลย"ฉันตอบกลับแล้วคลี่ยิ้มให้ ครืนนนน ครืนนนน เสียงโทรศัพท์ลุงเล็กดังขึ้น เขาจึงคว้าขึ้นมาดู

"คุณช้ย"ลุงเล็กสบถออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะกดรับสาย

"สวัสดีครับคุณชัย"

(....)

"กำลังขับรถไปที่บ่อนครับ"

(....)

"ห๊ะ ให้ไปที่ผับ KAI หรือครับ"ลุงเล็กหันมาที่ฉันเสี้ยวนาที

(....)

"ได้ครับ ๆ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"พอสิ้นเสียงลุงเล็กก็กดวางสาย

"มีอะไรเหรอคะ"ฉันเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"คุณชัยโทรมาบอกให้ลุงไปที่ผับ KAIแทน เพราะคุณทอร์ชจะไปที่นั้น"เมื่อได้ฟังที่ลุงเล็กบอก ฉันเกิดรู้สึกสะกิดใจกับชื่อที่เขาเอ่ยถึง

"ทอร์ช"แล้วพึมพำออกมาเบา ๆ จู่ ๆ ก็มีภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

'เป็นภาพลาง ๆ ของผู้ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเข้ม กำลังเดินเข้ามาหาฉัน..แล้วพูดว่า'

"โอ๊ยยย ปวดหัว"ฉันร้องขึ้นเมื่อจู่ ๆ ก็ปวดหัวขึ้นมากะทันหัน ลุงเล็กจึงเลี้ยวรถมาจอดข้างทาง.

"เป็นอะไรแมร์"ลุงเล็กจับที่หัวไหล่ฉันแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ฉันก้มหน้ายกมือจับศีรษะตัวเองแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย

"มะ ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ"

"ไม่เป็นอะไรแน่นะ"ชายหนุ่มสูงวัยเอ่ยถามน้ำเสียงแฝงความกังวล.

"ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวเขาจะรอนาน"ฉันเงยหน้าแล้วบอกกับคุณลุงผู้ใจดี

"อืม ถ้าปวดมากก็บอกนะ ลุงจะพาไปหาหมอ"

"ค่ะ"ฉันตอบรับแล้วฝืนยิ้มหวานส่งไป เพราะตอนนี้ก็ยังรู้สึกปวดตุ่บ ๆ แต่ไม่อยากลุงเล็กต้องเป็นห่วง

ผับ KAI

ลุงเล็กเลี้ยวเข้ามาในผับที่มีพื้นที่ค่อนข้างใหญ่กว้างขวาง ด้านหน้าเป็นสวนอาหารแนวการ์เด้น

"แมร์สีหน้าดูไม่ดีเลย รอลุงอยู่บนรถนี่แหละนะ"

"เอ่อ..."

"คุยธุระเสร็จลุงจะรีบกลับมา ไม่ต้องห่วงที่นี้ไม่มึการเล่นพนัน"ชายหนุ่มสูงวัยพูดจบแล้วยิ้มบาง ๆ

"ค่ะ"พอสิ้นเสียงลุงเล็กก็ปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในผับ ส่วนฉันก็นั่งรออยู่ด้านในรถที่สตาร์ทเครื่องยนต์ไว้ ฉันเอนหลังพักสายตา สักพักใหญ่ก็รู้สึกว่าดีขึ้น เกิดอยากจะออกมาสูดอากาศข้างนอกจึงลงมาจากรถ

ฉันลงมายืนอยู่ข้าง ๆ รถแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นผู้คนที่เป็นนักท่องราตรี มากมายต่างกันมาที่ผับแห่งนี้

"คนเยอะจัง"ฉันพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ในระหว่างที่สายตาจดจ้องไปยังผู้คนที่เรียงหน้าเดินเข้าไปในผับ ก็มีเสียงหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับฝีเท้าของคนสองคนที่กำลังเดินมาด้วย

"พี่ทอร์ชใจดีที่สุดเลย"ฉันหันไปที่เสียงหวานก็พบว่า มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินคลอเคลียกันมาที่จอดรถ

"กลับไปก่อนนะครับ"พอมาถึงรถซึ่งจอดอยู่ข้างรถลุงเล็ก ชายหนุ่มคนนั้นก็เปิดประตูให้หญิงสาวเข้าไปในฝั่งคนขับ ไม่รู้อะไรดลใจ ทำให้ฉันมองชายหนุ่มคนนั้นอยู่ตลอด พอหญิงสาวเข้าไปในรถ ชายหนุ่มก็โน้มตัวให้หญิงสาวหอม ฉันรีบเบือนหน้าหนีเพราะมันไม่ใช่แค่หอมธรรมดา ทั้งคู่มีการจูบแลกลิ้นกันด้วย. พอได้ยินเสียงสตาร์ทรถแล้วขับออกไป ฉันจึงได้หันมาอีกที และเผอิญไปจ้องตากับชายหนุ่มคนนั้น

ก่อนที่เขาจะเบนสายตามาที่ฉันแววตาของเขาดูมีความสดใส แฝงความสุขเล็ก ๆ แต่พอเขาได้มาสบตากับฉันแววตานั้นมันกลับเปลี่ยนไปเป็นดุ ดัน แข็งกร้าว ฉันเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนที่ขมับ สึหน้าราวกับโกรธแค้น ฉันรีบเบือนหน้าไปทางอื่น ด้วยความกลัว และกำลังจะเดินอ้อมไปเปิดประตูรถ

ตึก ตึก ตึก ตึก ฝึเท้าหน้าดังเข้ามา.

"ว้ายย"มือหนาเข้ามากระชากฉันสุดแรงจนฉันเซ

"คุณจะทำอะไร"เขาบีบข้อมือฉันไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ

"เจอกันสักทีนะนังตัวดี"ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเข้มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแล้วจ้องหน้าฉันตาเขม็งขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ลำคอ

"ปล่อยฉันนะ.."ฉันพยายามสะบัดมือออก แต่ทว่าเขาแรงเยอะกว่าจับไว้แน่นมาก

"...ฉันเจ็บ"

"มันไม่เจ็บเท่ากับที่มึงทำไว้กับกูหรอก!"น้ำเสียงทุ้มดุ สีหน้าที่ดูร้ายกาจทำให้หัวใจฉันเต้นแรงด้วยความกลัว

"ฉ..ฉันไปทำอะไรให้คุณ"ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

"....."คนตัวโตไม่ตอบเขากลับกระชากดึงฉันเข้าหาเขาในระยะประชิด

"ถึงเวลาแล้วสินะที่กูจะได้ชำระแค้น"มือหนาอีกข้างบีบที่ปลายคางฉันอย่างแรง.แล้วเชิดขึ้น

"คุณทอร์ช แมร์"เสียงดังเข้ามาทำให้ชายหนุ่มคลายมือทั้งสองออก พอฉันเห็นเจ้าของเสียงก็รีบวิ่งไปหลบที่หลังซึ่งเป็นลุงเล็กนั้นเอง.

____________________________________