ฉันคือเรอาใช่ไหม(2)

Rhea

"พอจำอะไรได้บ้างหรือยัง"ขณะที่ฉันกำลังนั่งเหม่อ พยายามรวบรวมความจำของตัวเองอยู่หน้าบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ อยู่ ๆ ก็มีเสียงจากด้านหลังดังขึ้น ฉันจึงหันไปที่เสียงแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับส่ายหัว หญิงสาวสูงอายุเดินเข้ามาแล้วนั่งลงที่ข้างกายฉัน เธอยกมือลูบหัวฉันสัมผัสได้ถึงความเอ็นดูที่เธอส่งมา

"เอกสารสำคัญก็ดันไหม้ไปพร้อมกับรถ"ฉันก้มหน้างุดรู้สึกแย่มาก ที่ฉันได้เกิดอุบัติเหตุและไม่สามารถจำอะไรได้เลยแม้แต่ชื่อตัวเอง. ฉันร้อนใจมาก พยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกจนบางครั้งมันทำให้ฉันปวดหัวอย่างรุนแรง จนป้าภากับลุงเล็กที่ช่วยชีวิตฉันไว้ ต้องพาไปหาหมออยู่บ่อยครั้ง

"ยังไงก็ค่อย ๆนึกไป สักวันก็คงจะจำอะไรขึ้นมาได้"

"ขอบคุณนะคะป้าภาที่ช่วยดูแล..."ฉันหยุดพูดแล้วก้มหน้างุดเม้มปากทั้งสองข้างเข้ากัน ฉันชื่ออะไรกันนะ ทำไมถึงจำไม่ได้

"หนูชอบภูเขาหรือทะเล"ฉันเอ่ยหน้าจ้องหน้าหญิงสาวสูงอายุที่ใจดีด้วยความสงสัย

"เอ่อ...หนูชอบทะเลค่ะ"ฉันจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองชอบอะไร แต่ที่บอกไปแบบนั้นเพราะคิดว่าทะเลมันน่าจะสวยงาม สดชื่นและดูแล้วสบายตา สบายใจกว่า

"งั้นป้าขอหนูว่าแมร์ เป็นภาษาฝรั่งเศษที่แปลว่า ทะเล"ฉันคลี่ยิ้มหวานให้กับคนตั้งชื่อด้วยความชื่นชอบชื่อใหม่

"ป้าเก่งจังเลยรู้ภาษาฝรั่งเศษด้วย"

"แหะ ๆ ป้ารู้มาจากลูกชายป้าน่ะ"

"ป้ามีลูกชาย?"ป้าภาผงกหัวพร้อมกับลอบหายใจเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่ดูเศร้า ๆ

"ป้ามึลูกชายคนนึงชื่อว่าโป๊ป ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ฝรั่งเศษ เมื่อหลายปีก่อนโป๊ปจะมาหาป้ากับลุงบ่อย ๆ และส่งเงินให้ใช้ทีละมาก ๆ พอตาเล็กเห็นว่าลูกส่งเงินมาเยอะ เขาก็เอาเงินไปเข้าบ่อน เสียจนหมดทำให้เงินไม่พอใช้ต้องโทรขอลูกถี่ ๆ จนโป๊ปรู้ความจริงว่าตาเล็กติดพนัน จึงส่งเงินมาให้แค่พอใช้..."ป้าภาหยุดพูดแล้วพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ

"...และก็ไม่กลับมาเยี่ยมพวกเราเลย"ฉันเอื้อมมือไปกุมมือป้าภาที่ทำหน้าเศร้า

"เป็นความผิดของลุงเอง.."ฉันกับป้าภาหันไปที่ต้นเสียง ก็เห็นชายสูงอายุกำลังเดินเข้ามาสมทบ

"..ที่ไม่ยับยั้งชั่งใจ ติดการพนันงอมแงมจนต้องเป็นหนี้เป็นสิน"ลุงเล็กเดินมานั่งข้าง ๆป้า

"ตอนนี้ลุงก็กำลังทยอยใช้หนี้อยู่ และคิดว่าจะไม่กลับไปเล่นมันอีกแน่นอน เจ้าโป๊ปจะได้กลับมาหาลุงกับป้าเหมือนเดิม"

"หนูเอาใจช่วยนะคะ ช่วงนี้มีอะไรให้หนูทำบอกได้นะ หนูจะช่วยเต็มที่เลย"

"ขอบใจจ๊ะ"ป้าภาตอบแล้วหันไปยิ้มกับลุง

"ขอบใจอะไรกัน หนูสิต้องขอบคุณลุงกับป้าที่ช่วยหนู"ฉันตอบกลับทันที

"ป้าขอให้หนูฟื้นความทรงจำได้เร็ว ๆนะ"ป้าภาเอ่ยพร้อมกับยกมือมาลูบที่หัวฉันอย่างอ่อนโยน

.

ระหว่างที่นอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลนานเกือบเดือน ก็มีลุงเล็กกับป้าภานี่แหละที่เวียนมาคอยดูแลฉัน ทั้งที่ไม่ใช่ญาติเขาดีกับฉันขนาดนี้ ถ้าฉันมีอะไรที่จะตอบแทนทั้งคู่ได้ฉันก็จะทำ หลังจากออกมาจากโรงพยาบาลป้าภาก็พาฉันมาพักอยู่ที่บ้านของเธอ.ป้าภากับลุงเล็กเปิดร้านค้าขายของชำเล็ก ๆ ควบคู่กับเปิดร้านอาหารตามสั่ง และเมื่อฉันได้ไปพักอยู่กับทั้งสอง แน่นอนว่าฉันก็จะต้องช่วยเขาทำงาน

ฉันลุกขึ้นตื่นแต่เช้าเพื่อมาจัดร้านเตรียมของขาย เราสามคนช่วยกันคนละไม้คนละมือจนเสร็จหมดทุกอย่าง

"แมร์ ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนเถอะจะได้ลงมากินข้าว"

"ค่ะป้า"ฉันฉีกยิ้มกว้างพร้อมยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะขึ้นไปบนห้องอาบน้ำแต่งตัว

ฉันเดินลงบันไดมาที่ชั้นล่างก็เห็นลุงเล็กกับป้าภานั่งรอฉันที่โต๊ะอาหารแล้ว จึงรีบเดินเข้าไป

"วันนี้ลุงจะออกไปเอาเงินเข้าแบงค์ แมร์จะไปเดินเล่นที่ห้างกับลุงมั้ย"พอฉันนั่งลงที่บนเก้าอี้ชายสูงอายุก็เอ่ยถามขึ้นมา

"เอ่อ หนูอยู่ช่วยป้าขายของดีกว่า"

"ไปเปิดหูเปิดตาบ้างเถอะ..เผื่อจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง"ป้าภาท้วง

"แต่.."

"ช่วงนี้ยังไม่มีลูกค้า ป้าอยู่คนเดียวได้"ป้าภาแทรกพูดขึ้น สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องออกมากับลุงเล็ก ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ออกมาเจอผู้คน

พอลุงเล็กขับมาถึงห้าง เขาพาฉันเดินมาที่ธนาคารแห่งนึง

"นั่งรออยู่แถวนี้ก่อนนะ เดี๋ยวลุงทำธุระเสร็จจะพาไปซื้อของ"ชายหนุ่มสูงวัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่ม ด้วยสึหน้าใจดี

"ค่ะ"ฉันตอบกลับไปสั้น ๆ เรื่องที่ลุงบอกจะซื้อของใช้ให้ฉันนั้นเป็นคำสั่งของป้าภาที่สั่งให้ลุงซื้อ ซึ่งฉันเองก็ทักท้วงไปแล้ว แต่ท่านก็ไม่ยอมแถมยังเห็นดีเห็นงามกันอีกด้วย เพราะฉันสวมใส่แต่เสื้อผ้าเก่า ๆของป้า และฉันก็ชอบมันเพราะใส่สบาย อึกอย่างฉันไม่อยากให้พวกท่านเปลืองเงินที่ต้องซื้อข้าวของให้ฉัน แต่ทั้งสองก็ยังที่จะซื้อให้

ระหว่างที่รอฉันเลือกที่จะเดินเล่นที่มันไม่ไกลจากธนาาคารที่ลุงเล็กเข้าไปทำธุระ ผลั่ก! จู่ ๆฉันก็ชนกับใครคนนึงเข้า ทำให้ของในมือหล่นลง จึงรีบก้มเก็บให้ด้วยความรู้สึกผิดที่เดินไม่มองทาง.

"ขอโทษค่ะ"พอเก็บของเรียบร้อยฉันก็ลุกขึ้นยื่นถุงให้กับเจ้าของ. จึงได้เห็นใบหน้าคนที่ฉันเดินชนชัด ๆ

"เรอา"หญิงสาวจ้องฉันค้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"เรอา?"ฉันพึมพำแล้วขมวดคิ้วเข้ม ในระหว่างที่หญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่งตัวดูดี ใช้สายตามองฉันตั้งแต่จรดเท้า

"เรารู้จักกัน? เรอาคือ?"ฉันเอ่ยถามเธอไป

"...."เธอยืนนิ่งจ้องหน้าฉันพร้อมขมวดคิ้วจนเป็นปม

"คุณรู้จักฉัน? เรอาคือชื่อของฉันใช่ไหม"ฉันเลือกที่จะถามต่อ รู้สึกมีความหวังนิด ๆ ถ้าหญิงสาวตรงหน้ารู้จักฉัน เธออาจจะช่วยฉันได้

"...."หญิงสาวยังยืนนิ่งแต่มีสีหน้าที่เปลี่ยน เธอความคิ้วที่เป็นปมแล้วยกยิ้มมุมปากสีหน้าดูพึงพอใจ

"คุณรู้จักฉันใช่ไหม บอกฉันทีฉันเป็นใคร ตอนนี้ฉันจำ.."

"ฉันไม่รู้จักเธอ.."หญิงสาวสะบัดแขนที่ฉันจับแล้วแทรกพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว.

"...ฉันทักคนผิด"ว่าจบ เธอก็ชนไหล่จนฉันเซแล้วเดินไป

"เกิดอะไรขึ้นแมร์"ระหว่างที่ฉันยืนมองแผ่นหลังหญิงสาว เสียงลุงเล็กก็ดังมาจากด้านหลัง.

"ไม่มีอะไรค่ะ เสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ"

"อืม ไปกันเถอะลุงจะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่"ว่าแล้วลุงเล็กก็เดินนำหน้าฉันไป

____________________________________