EP.04 คนเล่นของ - ตำหนักหรือฮาเร็ม

ผู้หญิงคนนี้มีเส้นผมยาวสีน้ำตาลทองรวบตึงเป็นหางม้าและเปิดเผยให้เห็นวงหน้าชัดเจน หน้าผากโหนกนูนชวนจินตนาการ ดวงตาคมเฉี่ยวดูมีอำนาจ ปากอิ่ม จมูกงอนรั้นกำลังสวย ยามที่หล่อนปรายตาเหมือนออกคำสั่งทั้งๆ ที่หล่อนยังไม่ขยับปากด้วยซ้ำ ผู้ชายคนนั้นก็ค้อมศีรษะแบบเข้าใจ ก่อนจะเอื้อมมือหยิบครีมทาผิวที่วางอยู่ในตะกร้า

            ร่างอรชรทอดกายนอนคว่ำหน้าบนเตียงริมสระ หลับตาพริ้มและปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นลูบไล้เนื้อครีมลงบนเนื้อตัว ทุกจังหวะที่ฝ่ามือนั้นสัมผัสผิวเนื้อสีน้ำผึ้งสุกปลั่ง ไตรทศต้องกัดฟันกรอด หล่อน... ผู้หญิงคนนี้มีเซ็กซ์แอพพีลสูงจริงๆ มีเสน่ห์ไปทุกอากัปกิริยา

            ไตรทศเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินจากด้านหน้าบ้านตรงไปยังสระว่ายน้ำก่อนจะรีบรี่เดินไปคุกเข่านั่งอยู่ด้านข้างคนสวย ทำท่าคล้ายกระซิบกระซาบ และนั่นทำให้คนสวยเบิกดวงตากว้าง ร่างงามทะลึ่งลุกขึ้นนั่งทันที ชายอีกคนรีบเอาเสื้อคลุมมาสวมให้ หล่อนเชิดหน้าเล็กน้อยเหมือนคนไม่สบอารมณ์ก่อนจะปรายตามองมา และนั่นทำให้เขาชะงัก เพราะตาที่สบกันนิ่ง

            หล่อนเห็นเขา...

 .

.

            ขวัญยิหวาปรายตามองผู้ชายที่เดินตรงมายังจุดที่หล่อนนั่งอยู่ จากสายตาของเขาที่มองตรงมา บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่เชื่อสักนิดในสิ่งที่หล่อนเป็น แต่ใครจะสน เพราะหล่อนไม่ง้อใครอยู่แล้ว ลูกศิษย์ลูกหาก็มีมาก แค่ขาดคนไม่เชื่อถือไป 1 คน ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับชีวิตหล่อนหรอก

            ทว่าสายตาคมเข้มที่มองตรงมาก็ทำให้หล่อนรู้สึกร้อนรนขึ้นมาแปลกๆ ไม่ชอบเลยสายตาแบบนี้ สายตาของคนรู้ทัน แล้วเขาจะมารู้ทันหล่อนด้วยเรื่องอะไรกันเล่าในเมื่อเขากับหล่อนเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกด้วยซ้ำ

            “เชิญนั่งค่ะคุณไตรทศ แล้วพูดธุระของคุณมาเลยค่ะ”

            ขวัญยิหวามองผู้ชายร่างสูงที่ทรุดตัวลงนั่งในฝั่งตรงกันข้ามกับหล่อน สายตาเขาไม่ได้ละจากใบหน้าของหล่อนเลย เป็นหล่อนเองที่ต้องมองไปทางอื่น

            “ผมมาพบแม่หมอขวัญยิหวา”

            “แล้วคุณคิดว่าฉันเป็นใครหรือคะ”

            ขวัญยิหวาหันมาจ้องหน้าชายหนุ่มตรงๆ ‘นายแพทย์ไตรทศ’ เขาหล่อ... หล่อมากเชียวล่ะ ส่วนสูงขนาดนี้ เหมือนนายแบบเชียว ยิ่งมีดีกรีเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาล นั่นยิ่งช่วยส่งเสริมความหล่อของเขามากขึ้นอีก แต่นายแพทย์อย่างเขาก็ย่อมคิดดูถูกหมอผีอย่างหล่อนอยู่แล้ว ดังนั้นคงไม่มีอะไรต้องคุยกันมากนักหรอก

            “เชิญพูดธุระของคุณมาค่ะ ฉันมีเวลาให้คุณไม่มาก เดี๋ยวก็จะมีลูกค้าที่นัดไว้เข้ามา”

            “คุณรู้จักผมได้ยังไง ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนะ หรือว่าตำหนักทรงนี้ เขามีการสืบค้นข้อมูลของลูกค้าด้วย”

            “เข้าใจผิดแล้วค่ะคุณไตรทศ ฉันยังไม่ได้รับคุณเป็นลูกค้านะคะ ก็แค่เชิญมาพูดคุยกันก่อนเท่านั้น”

            ขวัญยิหวายิ้มเย็นเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าเขาอึ้งไป ก็หล่อนพูดจริงหล่อนยังไม่ได้รับเขาเป็นลูกค้าสักหน่อย แค่หาทางออกที่เหมาะที่ควรให้กับครอบครัวเขา เพราะหล่อนไม่รับตรวจดูอาการให้ใครนอกพื้นที่ตำหนักหรอก ในแต่ละวันแค่รับลูกค้าที่ตำหนักก็หมดวันแล้ว ขืนให้ไปรับลูกค้าภายนอกอีก หล่อนไม่ไหวแน่ และการอยู่ในตำหนักมีหนุ่มๆ คุ้มครองเป็นโขยงก็ย่อมดีกว่าไปอยู่ด้านนอกซึ่งจะมีแค่บางตนตามไปได้เท่านั้น หากหล่อนไปเจอไอ้ตัวร้ายๆ เข้า หล่อนจะทำยังไงล่ะ หล่อนยังอยากใช้ชีวิตสาวโสดสวยแซ่บไปอีกนานแสนนาน ไม่อยากเอาความสาวไปทิ้งตั้งแต่ยังไม่ได้ใช้งาน

            “สรุปว่าคุณมีธุระจะคุยกับฉันหรือเปล่าคะ ถ้าคุณมี เชิญคุณพูดออกมาได้เลยค่ะ แต่ถ้าคุณไม่พูดแล้วเอาแต่จ้องหน้าฉันแบบนี้ เห็นทีฉันจะต้องขอตัวนะคะ เพราะฉันมีเรื่องอะไรต้องทำอีกมาก ลูกค้าฉันก็เยอะด้วย”

            ไตรทศกัดฟันกรอดไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาเจอผู้หญิงแบบนี้ ผู้หญิงสวยแต่ไม่มีทีท่าสนใจเขาเหมือนกับที่ผู้หญิงหลายคนเป็น หล่อนทำมองเมินเหมือนเขามาตามตื้อ และลูกค้าที่หล่อนพูดว่าเยอะ...

            ดวงตาคมเข้มมองปราดเดียวก็ทั่วบริเวณ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเขตรั้วกว้าง เขาก็เห็นมีแค่ชายแก่คนเดียวที่ไปเปิดประตูให้ ส่วนผู้ชายเหล่านั้นกลับหายไปเสียสิ้น ไม่มาเดินให้เห็นเลยสักคน หรือว่าผู้ชายเหล่านั้นก็เป็นลูกค้าของหล่อน

            แต่คงไม่ใช่ ถ้าใช่คงไม่ปรนนิบัติ แล้วตอนนี้หล่อนก็ไม่ได้อยู่ในชุดว่ายน้ำสีแดงเพลิงนั่นแล้ว แต่กลับเป็นชุดคลุมตัวยาวสีดำ ช่วงอกคว้านลึกจนเกือบถึงเนินเนื้อ มองผ่านอาจจะดูไม่โป๊ แต่เมื่อมาอยู่บนเรือนร่างที่หน้าอกหน้าใจมหึมาแบบนี้ บวกกับใบหน้าเซ็กซี่สุดๆ ที่ขยันมองเหยียดเขาบ่อยครั้ง นั่นกลับทำให้หล่อนดูเซ็กซี่มากขึ้นอีก

            ทว่าดวงตางามเฉี่ยวที่ยังคงมองเหยียดก็ทำให้ไตรทศรีบสลัดไล่ความคิดของตัวเองทิ้งไป เขาต้องท่องไว้ว่าหล่อนเป็นหมอผี เป็นคนหลอกลวง ไม่มีทางที่หล่อนจะพูดอะไรที่เป็นจริง

            “คุณคงทราบแล้วว่าผมจะมาคุยเรื่องอะไร”

            “ก็พอทราบแล้วค่ะ แต่แค่คำบอกเล่าฉันสัมผัสไม่ได้หรอก จะต้องฟังจากปากของคุณเอง”

            “คุณจะบอกว่าแค่ผมเล่าคุณก็จะสัมผัสได้ คุณจะรู้ทุกเรื่อง”

            “ถ้าไม่เชื่อ เชิญกลับนะคะ ไม่รั้งค่ะ”