All Chapters of Ang Asawa kong Tinitingala ng Lahat: Chapter 2411 - Chapter 2420

“Wham! Wham!”Ngumisi si Amastan at nagcharge papunta kay Shentel para atakihin ang mga acupoints nito para hindi ito makagalaw.“Bagsak na ang girlfriend mo! Gusto mo pa ba lumaban? Sumuko ka na, pointless ito,” ngisi ni Amastan habang nasubdue na niya si Shentel. Iniswitch niya ang internal energy niya, at humarap kay Debra, inaamok niya ito ng may panghahamak.Napakagat labi si Debra at hindi sumagot. Hinawakan niya maigi ang sword niya at sinubukan umatake ulit.Hindi nagpanic si Amastan. Naglabas siya ng machete at hinarap si Debra head-on.“Clash!”Ang mga clashes ay maririnig sa tuwing magtatama ang sword ni Debra sa machete. May hint ng panic sa mukha nito habang nakikipaglaban.Si Amastan ay talagang makapangyarihan!Walang advantage si Debra kung kakaharapin niya si Amastan. Kahit na malapit na niya marating ang Heaven Ascension!Ang sword niya ay napatalsik dahil sa ilang segundong distraction. Conceited, itinago agad ni Amastan ang machete niya at ipinatama ang pal

“Fuh!”Nahihiya at galit na nawalan ng pag-asa si Debra.‘Destiny ba ito?’Mas gusto pa niya mamatay kaysa masexually harass ni Amastan.Galit na halos maiyak si Shentel sa panic.“Your Highness!”Isang malakas at clear na sigaw ang maririnig mula sa labas ng tent nung galos mapupunit na ang damit ni Debra.Ito ay isa sa army ni Amastan.“Ikaw na bastardo ka!”Galit dahil naistorbo siya, galit na sumigaw si Amastan, “Hindi ba’t sinabihan kita na huwag akong iistorbohin kahit na anong mangyari? Hindi mo ba maintindihan mga instructions?!”Ang lalaking nakatayo sa labas ay mukhang kinakabahan, bago siya nagkaroon ng lakas ng loob na magsabi, “Your Highness, ito ay importante. May balita mula sa Wild Wolves Clans na nagiikot sa stone ruin. Nahanap nila ang mga bakas ng King.”Ang Wild Wolves Clan ay isa sa mga special troops ng Raksasa Army, may malakas silang pliancy at nakasakay sila sa mga unique na Fiery Wind Wolves mula sa Wild Deserted Secret Region. Ang Amastan ang nag-a

Hindi naman nagreply si Donoghue. Tumitig siya sa likuran ni Rama habang nagpapatuloy sa pagbabago ang kaniyang itsura. Dito na siya napasigaw sa sobrang gulat. “Master, tingnan mo! Hindi ba’t isa iyong tagaRaksasa?”Nagsisinungaling lang siya sa mga sandaling ito. Wala nang kahit na sinong tao ang makikita rito maliban sa kanila, sinadya niya ito para idistract ang kaniyang master na si Rama.Pero agad pa ring napatingin dito ang nalilitong si Rama.“Ito ang perpektong lugar para patayin siya. Mamatay ka nang hayop na monghe ka!” Sigaw ni Donoghue. Agad na bumagsik ang kaniyang itsura sa loob ng isang iglap habang pinapatigas ang kaniyang palad na lumilipad papunta sa sentro ng likuran ni Rama.Walang duda na nalaman ni Donoghue na nasa likuran ang kahinaan ni Rama pagkatapos nitong magconcentrate sa pamamaraan ng mga Buddhist sa pagpapalakas ng ilang oras.“Vikara, ikaw…”Agad na nagulat at nagalit sir ama nang maramdaman niya ang malakas na puwersa sa kaniyang likuran. Hindi n

Narinig naman ng tumatayong hari ng Raksasa ang boses ni Amastan.Dito na gumawa ang hari ng isang magaan at emosyonal na ngiti noong makita niya ang kaniyang anak. “Haha! May awa ang diyos!”Dito na siya tumingin kay Amastan at magtanong ng, “Bakit magisa ka lang dito? Nasaan na ang kapatid mong si Alaric?”Kahit na nagkaroon ng matinding lakas ang pangalawa niyang anak na si Amastan, masyado pa rin itong impulsive kaya mas pumapabor pa rin siya sa panganay niyang si Alaric sa tuwing paguusapan ang pagmamana ng kaniyang trono.Hindi natuwa si Amastan noong itanong ng kaniyang ama ang tungkol sa kaniyang kapatid noong una niya itong makita. Dito na siya nakaramdam ng pagkainis.Inisip niya kung saan ba siya naging inferior kay Alaric. Bakit hindi na naalis sa isip ng kaniyang ama na si Alaric ang susunod na magiging hari ng Raksasa?Pinigilan niya ang galit na kaniyang nararamdaman at sinubukang magpakita ng isang naiinis na itsura habang sinasabi na. “Ama, si Alaric… mayroon pon

“Ano?”“Humingi ng tulong ang traydor na si Vikara sa tribo ng Raksasa para labanan ako?”Agad na nagbago ang itsura ni Rama noong marinig niya ang mga sigaw ni Donoghue. Nagulat at nagagalit itong sumigaw ng, “Isa kang traydor, Vikara! Paano mo nagawang humingi ng tulong sa tribo ng Raksasa para patayin ang iyong master!”Inisip ni Rama noong una na inatake siya ni Donoghue nang dahil sa pagputol niya sa pagkalalaki nito. Pero naniniwala rin siya na mayroon pa rin itong konsensya dahil isa pa rin siyang makatarungang tao. Hindi niya inasahan na nakabaon pala sa puso at buto ni Donoghue ang kasamaan na kaniyang tinatanglay.“Manahimik ka!”Kaagad na umikot ang mukha ni Donoghue habang sumisigaw ng, “Huwag mo akong tawagin na Vikara! Hindi kita nakita bilang aking master kailanman at hinding hindi ako tatahak sa landas ng budismo habangbuhay! Wala rin akong pakialam sa walang kuwentang Dharma name ko! At huwag na huwag mo ring ako ituturing bilang iyong disipulo dahil hindi kita ma