บททั้งหมดของ Ang kanyang maid (TAGLISH): บทที่ 31 - บทที่ 40

"Ouch, ang sakit non ah! Hindi ba pwedeng kainin muna o tikman man lang bago itapon!" Sabay mahina nyang sinuntok sa balikat. "You taste bad for sure so, I won't take the risk."  "Di mo pa nga natitikman! Siguro oo pangit ako pero for sure pag natikman muna ako, babalik-balikan mo talaga." Pagmamayabang ko sakanya at sya naman ay nababagot lang akong tinignan. "If matitikman kita magpapakamatay ako pagkatapos para wala nang next time kung ganon." Teka nga seryoso ba siya? Eh, nagbibiro lang naman ako. Ewan ko nalang kung pagkain ba pinag-uusapan namin o ako? Napailing-iling nalang ako dahil palagi nga palang seryoso yong mukha nya kaya di ko tuloy alam kung nagpapatawa, nanakot, nang-aasar o kung ano pa man kase nga yong expresyon ng mukha nito pare-pareho lang. Pero ang weird naman kung magiging iba mukha nya Elyse ano?  

Kita kung napahawak ito sa panga at mariin na kinagat ang sariling labi nito. Galit ba siya o nagpapa pogi points? Or nang-aakit? Ba't kase may pa kagat-kagat ng labi pa syang nalalaman dyan? Para akong nanigas ng unti-unting bumaling ang mga mata nito sakin, matalim syang nakatingin sakin ngayon kaya sunod-sunod akong napalunok. "A-Ah, di ko naman s-sinasadya..." "Sinasadya mo man o hindi, kasalanan mo parin!"  "Palitan ko nalang ng bago o di kaya babayaran kita--" agad nitong pinutol ang sinasabi ko. "That mug is precious to me, mapapalitan mo ba yon? Mababayaran mo ba yon?! Kahit billion-billion pa ang ibayad mo di ko tatanggapin!" Napapikit nalang ako ng mariin dahil sa boses nito na biglang tumataas.  "S-Sorry po Sir Xander."Hindi ko na alam kung ano pa ang sasabihin ko, dahil ba guilty

"Umalis ba siy..." Parang tinangay ng hanging yong sasabihin ko dahil may parang may nakita akong tao don sa may kakahuyan na nakatingin sakin. Nagtatago ito sa isang malaking puno pero kitang-kita ko parin ito dahil para sumisilip-silip ito at di kalaunan ay yumuko saka may kung anong hawak pa sya sa isang kamay. Hindi naman malabo ang mata ko kaya alam kung tao yon, hindi lang ako namamalikmata. "Sino ba yon?" Nagtaka naman ako ng may isang kulay green na bilog sa balikat ko at parang bang galing ito don sa labas.  Nanlaki ang mata ko ng ma-realize kung ano iyon. "What the f--" agad akong yumuko at isinirado ang bintana pero nagulat ako ng bigla itong nabasag kaya napasigaw nalang ako.  "Xander!" Tawag ko sa pangalan nito kahit di ako sigurado na nandito ba talaga sya sa loob ng bahay. Pansin king biglang nawala ang kuryente dito sa loob dahil patay ang ilaw.  

"What's funny?!"Ano kaya sasabihin ko? Na natatawa ako sa mukha nito? O sa tanong nito? "Ikaw kase sir eh, palabiro ka pala!" Saad ko sabay humalakhak ng tawa at pinalo-palo pa ang balikat niya. "Sige itulog mo nalang yan Sir Xander, mauna na muna ako don sa taas." Sabi ko at tuluyan ng umakyat ng hagdan tapos dumeretso na sa kwarto ko.  Ano nga bang klaseng tanong yon? Do you like me? Pfft, nakakatawa! Ba't ko naman sya magugustuhan.  Humiga na ako sa kama at natulog na para maaga akong magising bukas pero ng ipipikit ko na sana yong mga mata ko ay naalala ko bigla yong panaginip ko kanina. Hindi ko naman maiwasang tumayo at sumilip sa bintana, ewan ko ba pero parang feeling ko kase na may tao don? Wala naman akong nakitang kahit na anong kakaiba sa labas, napailing-iling nalang ako. "Ang weird pa den." Di ko mapigilang sabi.&n

Napahawak ako sa ulo, sinusubukan kung pigilan ang sarili na mainis at magalit sakanya. "H-Hindi ko naman k-kase talaga sinasadyang s-sabihi--" "So, ba't mo pa in-accept yon sa una palang?! Ano bang plano mo huh! Sinabi ko na nga sayo non palang diba ba't ba hindi ka nakikinig sakin Mindy!"Sinubukan kung pakalmahin ang boses ko dahil baka marinig ako ni Elizabeth. "Pano kung pumunta dito yon habang nag ta-trabaho ako?! Pano nalang kung pag uwi ko dito wala na ang anak ko! Kaya mo ba syang maibalik sakin huh, Mindy?" Nakita kung tumulo ang luha nito at panay pa ang kagat ng labi, ang isang kamay nito ay kinukurot-kurot ang daliri nya. Napaiwas ako ng tingin at bumuntong hininga. "Sorry, sorry kung nasigawan kita. Alam mo naman siguro diba na natatakot lang ako na baka kunin ni Daren ang anak ko sakin, ayokong mawalay sakanya Mindy sa maintindihan mo yon. Ku