บททั้งหมดของ Secunda Vita: บทที่ 41 - บทที่ 50

Nagtungo ako sa gilid ng barko, sa may railings. Gabi na at sobrang hangin din kaya nilalamig ako lalo pa't nasa gitna pa rin kami ng karagatan."Hindi niya talaga ako nakilala?" hindi makapaniwalang tanong ko. Samantalang siya, kahit malaki ang pinagbago niya, mukha na talaga siyang daddy tingnan, nakilala ko pa rin siya. Lumaki ang katawan niya at nagmature lahat sa kanya pero ang gwapo niya pa rin. I mean, ang hot pa rin. At may anak na sila. Ang laki na. Wow! Bakit ang bilis? Teka, bakit hindi niya ako nakilala? Malaki na rin ba ang pinagbago ko? Sabagay, mahaba na kasi ang buhok ko at malaki rin ang pinagbago ng mukha ko.O baka talagang nakalimutan niya na ako nang tuluyan...Dapat ay maging masaya ako dahil nakalimut na siya. Bumalik na sa tamang takbo ng tadhana ang lahat pero heto na ako, kumuha ng wine at nagmumukmok na naman sa isang gilid ng barko kung saan walang dumadaang mga tao.Namimiss ko na si Lino. Araw-araw siyang sumasagi sa isipan k

Really time can heal... pero may mga bagay na tayo mismo ang kailangan mag-ayos para maghilom tayo. At may mga circumstances na hindi tayo gagaling sa bagay na siyang nakasakit sa atin."Nagkausap na pala kayo ni Doktro Fuentes?" tanong ni Tito GH na kasabay ko sa agahan. Tumango lang ako habang nakangiti ng tipid. "Bakit tila umiiwas ka pa rin sa kanya gayong ang sabi mo'y maayos ka na?"Bumuntong-hininga ako. "Hindi naman po lahat ng bagay, kayang ayusin ng panahon. Huwag na lang po natin siyang pag-usapan," sabi ko kaya bahagya siyang tumango at nag-shut up na lang. Hindi ko talaga nagustuhan ang ginawa ni Lino. Kaya niyang lokohin ang sarili niyang asawa? Nakakaturn off, sobra. May dalawang anak na siya. Kahit iyon man lang, isipin niya. May awa pa naman ako sa sarili ko. Kahit mahal ko siya, hindi ako mang-aagaw ng asawa. "Nais ko pong pumunta sa Salvacion," sabi ko kaya napatingin siya sa'kin na may gulat. "Hindi po ako magtatagal. May kailangan lang po akong mah

"Ha? Teka, i-ikaw 'yung---" hindi ko na natapos pa ang sinasabi ko kasi tumango na siya. Napapikit na lang ako ng mariin at napasapo sa noo. I used to keep those roses sa office ko kasi nakakagaan ng atmosphere tapos sa kanya pala galing. Ugh! Nakita niya bang dinidisplay ko ang mga iyon?"Kung nalaman mo bang sa akin galing lahat ng iyon, tatanggapin mo pa rin?" tanong niya kaya sinamaan ko siya ng tingin."Hindi mo iyon sulat kamay," sabi ko."Pinasusulat ko sa aking Amigo," aniya. Matalino nga. Ayaw pahuli."Bakit hindi ka nagpakita?""Tiyak na ipagtatabuyan mo ulit ako. At baka hindi ko pa kayanin lalo pa't abala rin ako sa aking pag-aaral.""Bakit ngayon, pinaalam mo na?""Tapos na ako sa pagpapakadalubhasa sa medisina. Nakikita ko rin sa iyong mga mata na hindi pa rin ito nagbabago. Mahal mo pa rin ako, tama ba?" mahinahong tanong niya kaya hindi ako nakasagot. Nakatitig lang ako sa mga mata niya. Alam na alam niya talaga kung a

"Liwan, hindi ako makakatulog kakaisip," aniya kaya natawa ako."Ako rin!" sagot ko at hindi pa rin siya tumitigil sa pagkatok. "Awat na, Lino!" suway ko kasi baka makaistorbo na kami sa ibang taong nandito. Dahil hindi siya tumitigil, mabilis kong binuksan ang pinto kaya nakatok niya ang noo ko."Liwan, pasensya na. Masakit ba?" nag-aalalang sabi niya habang chinicheck ang noo ko. Sinamaan ko siya ng tingin kaya tipid siyang ngumiti at hinalikan na lang ang noo ko. "May laman naman," biro niya kaya hinampas ko ang braso niya dahilan para mapadaing siya."Mukha ba akong niyog?" nakapoker face na tanong ko kaya umiling siya habang natatawa. "Tumigil ka na kasi. Baka makaistorbo na tayo---Lino!" mahinang sabi ko nang bigla niya akong hilahin palabas ng hostel. Nakarating kami sa labas kung saan walang dumadaang tao maliban sa mga Guardia Civil na nagmamasid. Hindi nila kami sinisita kasi ganun sila, hindi pantay ang tingin sa mga tao. Nakakagalit!"Siguro n

"Lino, Mon," nagtatakang sambit ni Berto at mukhang hindi niya alam ang sasabihin niya sa'kin."Kamusta?" tanong ko na lang. Ang awkward kasi. Tapos pinagtitinginan pa kami rito ng mga kapitbahay nila."Mabuti pa'y pumasok na muna tayo sa aming tahanan," sabi ni Maria at giniya niya na kami papasok sa kanila. May nakita akong dalawang batang naglalaro sa loob at pinakilala nila iyong mga anak nila. Ang cute nila both! Gawa sa magandang kahoy ang kanilang bahay. May silong ito. Presko sa loob at may kalakihan din. Kasyang-kasya ang apat na miyembro ng pamilya."Berto," tawag ko nang puntahan ko siya rito sa likod ng bahay kasi magluluto raw siya ng merienda namin. "Gusto ko sanang humingi ng tawad dahil sa mga nangyari noon," dagdag ko kaya humarap na siya sa'kin."Matagal na panahon na iyon, Mon. Maayos na kami. Ikaw?" tanong niya naman."Heto," sabay kibit-balikat. "Tao pa naman," biro ko kaya napangiti na siya at tumango. "Maaari ba kitang tulung