Beautiful Mistakes의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 18

Wenshie POVDahan-dahan na iminulat ni Wenshie ang kaniyang mga mata, tumanbad sa kaniya ang nakasisilaw na liwanag ng sinag ng Araw na galling sa nakabukas na bintana. Napadaing siya sa sakit nang sinubukan niyang bumangon.“Nasaan ako?” tanong niya sa sarili.Halos hindi rin niya maigalaw ang kaniyang leeg. Napapikit siya nnag mariin, pilit inaalala kung ano ang nangyari.Ang huling natatandaan niya ay… napamura siya sa kaniyang isip.Biglang bumukas ang pinto. Nagpanggap siyang hindi pa rin gising o walang malay. She recognized the window, earlier. “She still unconscious, based on her injury she will wake up soon, Mabuti na lang at hindi masyadong malalim ang mga sugat niya,” unfamiliar voice of a woman said.Hula niya nurse o doctor ito.“Thank you for taking care of her.” Hindi na siya nagulat kung kaninong boses ang narinig niya.“You’re welcome, doc,” sagot ng kausap nito na babae.Narinig niyang bumukas at sumarado ang pinto. “Stop pretending that you’re still sleeping, Wensh

Kitang-kita ni Wenshie kung paano kumibot ang panga ni Hermes nang matapos niyang sabihin ang huling kataga. Hindi iyon galit. Hindi rin inis. Para bang may kung anong mabigat na bato ang ibinaba sa dibdib nito, pero hindi pa rin sigurado kung dapat ba itong ikatuwa o ikabahala. “I don’t deserve your love, Hermes,” ulit niya, mas mahina ngayon, parang pabulong sa sarili. “You are too good for me…” Sandaling tumahimik ang buong restaurant para sa kanya. Ang ingay ng kutsara’t tinidor, ang mahihinang boses ng ibang customers, ang jazz na tumutugtog mula sa speaker sa sulok—lahat ‘yon naging background noise lang. Ang naririnig niya lang ay ang sariling hinga at ang kabog ng dibdib niya. Tumingin si Hermes sa kanya. Diretso. Walang ilag. Iyong klase ng titig na kaya kang basahin hanggang kaluluwa, pero hindi ka huhusgahan. Ganoon si Hermes noon pa man. Kahit noong college sila sa Boston, kahit lasing siya at nagsusuka sa dorm nito, ganoon pa rin siya tinitingnan nito—parang may ha

Tatlong taon. Tatlong putanginang taon ang hinintay ni Khier Villafuerte para matikman ulit ang babaeng sumira sa kanya. At ngayon, habang nakatayo siya sa gilid ng dance floor ng La Veda, hawak ang baso ng whiskey na hindi niya ginagalaw, lasang alak, luha, at Hermes ang naiisip niyang nasa labi ni Wenshie. Pagkaalis niya sa La Veda, hindi umuwi si Khier. Nag-drive siya paikot-ikot sa BGC hanggang mag-alas tres ng madaling-araw. Duguan na ang kamao niya sa kakasuntok sa manibela. Hindi dahil gumanti si Hermes—hindi nito ginawa. Tumayo lang si Hermes doon pagkatapos niyang sapakin, duguan ang labi, pero ang mga mata, talo. _“She chose me, Khier,”_ sabi ni Hermes, boses basag. _“Three years ago, she chose me when you lied to her.”_ Lied. Gusto sanang sumigaw ni Khier. Gusto niyang sabihin na hindi siya pumusta. Na siya ang tinaya. Na siya ang ginawang pawn ni Tito Gavin para masira si Wenshie, para mapilitan itong pakasalan si Hermes. Pero anong silbi? The damage was done. Wen

Alas-dos ng madaling-araw. Tahimik ang beach house sa Laiya maliban sa tunog ng alon at sa mahinang ugong ng aircon sa master’s bedroom. Sa malaking kama, nakayakap si Khier kay Wenshie mula sa likod. Pareho silang hubad, parehong pagod, parehong gising. Hindi makatulog si Wenshie. Hindi dahil sa ingay. Hindi dahil sa lamig. Kundi dahil sa bigat sa dibdib niya na hindi maalis ng yakap ni Khier. Nararamdaman iyon ni Khier. Kaya mas hinigpitan pa nito ang yakap, ilong nakasiksik sa buhok ni Wenshie, hininga mainit sa batok niya. “Stop thinking,” bulong ni Khier, boses paos, halatang antok pero pinipilit magsalita. “Naririnig ko ‘yang utak mo kahit tahimik ka.” Napangiti si Wenshie kahit ayaw niya. “Hindi ko ma-off. Daming nag-ru-run sa isip ko.” “Like what? Kung paano mo ako tatakasan bukas?” Lumingon si Wenshie para harapin ito. Sa dilim, nakikita pa rin niya ang mga mata ni Khier—matalas, mapang-a